persoonlijk

yab is ouderwets

Jaja, altijd gedacht dat ik ruimdenkend was. Helemaal mee met mijn tijd en zo. Vrijheid blijheid, ieder zijn ding. Triootjes, partnerruil, sm, open relaties voor mij allemaal niet gelaten, op voorwaarde natuurlijk dat de personen in kwestie hiervoor onderling hun toestemming gegeven hebben. Ik lig er niet wakker van. Maar laat ik nu de laatste tijd een conservatieve reflex bij mezelf vaststellen. Nooit gedacht dat mij dat zou overkomen. Enkele voorbeelden.

Persoon X is anderhalve maand samen met haar vriend en koopt een huis. Ok, ik krab even in mijn haar en denk: “Ach, ze kunnen het huis nog altijd verkopen als de relatie stuk gaat”. Persoon Y is nog geen jaar samen met zijn vriendin en ze gaan nu direct, onmiddellijk, aan kinderen beginnen. Uhuh, mijn conservatieve ik roept: “Maar die zijn nog maar negen maanden samen en kenden elkaar daarvoor niet eens, hoe kunnen die nu al zeker genoeg van elkaar zijn om baby’s te maken!”

Trouwen, kinderen kopen, huizen kopen, het kan tegenwoordig allemaal niet snel genoeg gaan. En dan lees ik in de kranten dat het aantal echtscheidingen (mede door de nieuwe versnelde procedure) weer aan het pieken is. Ja, dat zal wel, iedereen holt maar vooruit en niemand neemt de tijd om zijn of haar partner goed te leren kennen. En ja, je kent een persoon natuurlijk nooit echt volledig, maar die eerste verliefde maanden in een relatie, dat is toch meestal rozegeur en maneschijn? Een tijd van projectie van de gewenste eigenschappen op je parner. Daarna daal je van die roze wolk af en zie je ook de mindere kantjes.

Achja, misschien ben ik een pessimist en is er bij de aangehaalde voorbeelden wél sprake van een happy end. Het is hen van harte gegund.

Mijn vriendje is blij

En als mijn vriendje blij is, ben ik blij (allez, soms toch). Zijn nieuwe leasewagen is eindelijk aangekomen. Zijn we voorgoed verlost van de stinkmobiel. Blijkt dat leveringstermijnen in de automobielsector al bijna even onbetrouwbaar zijn als die in de bouw. De nieuwe wagen moest er eind maart/begin april zijn. ‘t Is uiteindelijk eind mei geworden.

Maar we klagen niet. Eindelijk weer een ingebouwde GPS om ons de weg te wijzen. Gemist dat we dat ding hebben, jullie hebben er geen gedacht van. De achterbank van de stinkmobiel was ondertussen helemaal ondergesneeuwd geraakt met afgeprinte googlemaps. Een GPS redt bomenlevens! (En je doet minder kilometers omdat je niet verloren rijdt.)

Nu alleen maar hopen dat de ‘nieuwe auto’-geur niet te erg is.

Gelnagels

Omdat er hier, buiten fysiek ongemak, niet veel te beleven valt, wil ik het even met jullie hebben over mijn afkeer van gelnagels.

Ik zal niet rond de pot draaien. Gelnagels doen mij denken aan Amerikaanse pornosterren (denk Jenna Jameson en zo). Zelfs de discretere gelnagels met french manicure vind ik maar niks en dan zwijg ik beleefd over de gelnagels met bloemetjes, pareltjes, vlindertjes, regenboogjes en whatever. Je ziet gewoon van mijlenver dat het nep is. Let op, ik ben een grote fan van mooi verzorgde nagels en ben zelf zeker niet vies van een laagje nagellak. Maar dan wel op échte nagels, niet op die lelijke nepdingen.

Voila, now you know.

O julissi!

Niet dus. Het viel te verwachten. Toch vind ik het jammer voor de groep Ishtar. Ze hadden ongetwijfeld gehoopt op een finaleplaats en stiekem heb ik een beetje meegehoopt. Als je zo lang naar iets toeleeft, moet de teleurstelling toch wel groot zijn. Achja, volgende keer beter en iedereen kent de naam Ishtar nu.

Ik ben (bij gebrek aan tv) alvast eens gaan rondsnuffelen op de site van Eurovision en van mij mogen ofwel Finland (metal! yeah!) ofwel Azerbeidzjan winnen. Met een lichte voorkeur voor het geweldig over the top nummer van Azerbeidzjan. Lang leve de eurokitch! :-)

Twee uur rechtsfilosofie

Ik hoef jullie zeker niet te vertellen wat dat met het hoofd van een koortsig mens doet, zeker? Jammer dat ik mij zo mottig voelde, want het was alweer een zeer boeiende les. De eerste les ooit in mijn lange, lange studentencarrière waarbij ik studenten heb weten klappen op het einde van een lessenreeks. En terecht. Volgens mij. Nu ga ik wat Dafalgan nemen.

38.8°C

Da’s lang geleden dat ik nog zo’n hoge koortstoppen gescheerd heb. Laat ik maar eens in bed kruipen en zien hoe ik me morgen voel. En er staat natuurlijk weer een superdruk weekend op het programma. :-( Ik ga eens op zoek naar lapmiddeltjes.

Brussels Girl Geek Dinner #5

Een klein verslagje van het vijfde Brussels Girl Geek Dinner. Eindelijk nog eens een Girl Geek Dinner dat plaatsvond in de stad waaraan het event zijn naam ontleent! Ik pleit voor meer Girl Geek Dinners in onze charmante multilinguale en multiculturele hoofdstad. Het is plezant als je te voet naar zo’n event kan (al was dit ook wel uit noodzaak door al de treinproblemen).

Door mijn drukke agenda was dit nog maar de tweede Girl Geek Dinner die ik kon bijwonen. Ik vond deze editie de beste van de twee. Je had natuurlijk het mooie kantoorgebouw van Duval Guillaume en de onvermijdelijke gadgets (een Flair! en een pot speculoospasta: nu zal ik eindelijk weten waar iedereen zo de mond van vol heeft), maar ik heb vooral enkele heel interessante gesprekken gehad. En zelfs een interessante connectie kunnen leggen voor mijn werk. Verder verdient Lamazone, die zich aan het ontpoppen is tot een ware Lamagoeroe, een speciale vermelding. Bedankt voor het toffe gesprek. Enne, ik weet je te vinden met mijn Garagetv-problemen. 😉

Natuurlijk waren onze eigenste Leuvense K3 ook van de partij: Kato, Kathleen en Lucie zorgden voor de nodige giechelmomenten. Altijd even goedlachs deze jongedames. Ik sprak ook nog met toffe tantes (woeha, origineel) Tantieris en Tante Annie, Elise, Greet en Monica. En ja, eindelijk mocht ik Uw Moeder in realiteit aanschouwen. Voorwaar een sexy figuurtje! Anne van Tenderfeelings viel weer in de prijzen, maar gul als ze is, schonk ze haar Senseo meteen weg aan een gelukkige jongedame. Er waren zelfs enkele interessante heren (waaronder mijn vriendje, maar die is natuurlijk buiten categorie)!

Van de presentaties kon die van Koen over artificiële intelligentie mij het meest bekoren. Een mooi overzicht en begrijpbaar voor iedereen. Isabel Peeters had het op een chaotische manier over haar chaotische leven. Ik hou niet zo van chaos, maar ze heeft wel ergens een punt dat je dag op dag moet leven en gewoon zien wat je overkomt. Just go with the flow, al is dit erg moeilijk voor een controlefreak als mezelf.

Op de één of andere manier ben ik erin geslaagd helemaal geen demonstratie van de Rolly te krijgen. Nuja, ik denk niet echt iets gemist te hebben. Ik heb het niet zo op nutteloze gadgets en het nut van een dansende audiospeler ontgaat mij volkomen. Ik vrees dat ik op dat vlak helemaal geen geek ben. 😉

Een dikke pluim voor Clo en Pietel die instonden voor de organisatie. Toch een kleine tip: geluidsversterking voor de sprekers was wenselijk geweest. Ze waren bij momenten erg moeilijk te verstaan.

PS: De spierpijn van vanmorgen is geëvolueerd naar gewrichtspijn + lichte koorts. Ik vermoed niet dat de BGGD daar voor iets tussen zit. En aan de speculoospasta kan het niet liggen, want daar heb ik nog niet van geproefd. Al een geluk dat ik een halve dag verlof heb, omdat ze hier seffens de lamellen komen installeren. Hopelijk raak ik er met wat pijnstillers en een goede nachtrust weer bovenop.