Twee dagen staking op rij

Maar toch ben ik koppig elke dag naar het werk gespoord. ‘s Ochtends met redelijk wat vertraging (vrijdag was ik pas om tien uur op het werk), maar al bij al viel het nog mee. Donderdag in het station van Leuven een kameraad tegen gekomen en zelfs allebei een zitplaats weten te veroveren. Vrijdagochtend had ik minder geluk: toen moest ik rechtstaan in eerste klasse en was ik getuige van een pittige woordenwisseling tussen een dame met een eersteklasseticket en een reiziger die het duidelijk allemaal beu was en zich zonder eersteklasseticket in één van die comfortabele zetels had neergevleid. Ik kon hem eerlijk gezegd geen ongelijk geven…

NMBS, get your shit together, please.

Art Brussels

Na een lange middagvergadering in de buurt van de Brusselse Kruidtuin wandelden mijn collega en ik in marstempo richting Tour & Taxis. Wij waren namelijk uitgenodigd voor een happy hour op de Art Brussels Fair. Ter plekke hadden we afgesproken met een derde collega. Helaas waren we een uur te laat voor het happy hour en zagen we dat gratis drankje aan onze neus voorbij gaan. Geen erg, wij waren voornamelijk geïnteresseerd in de gegidste rondleiding op de beurs.

Het was voor mij een eerste kennismaking met Art Brussels. De gids leidde ons aan een stevig tempo van het ene kunstwerk naar het andere. Veel tijd om andere kunstwerken te bekijken was er niet. De duiding van de gids hielp ons om de bedoeling van de kunstenaars beter te doorgronden. De betekenis achter een kunstwerk kennen, geeft aan moderne kunstwerken vaak een geheel nieuwe dimensie. Al had onze gids wel een beetje luider mogen spreken, ik moest mij heel erg concentreren om hem te verstaan.

Een overzichtje van de werken die mij het meeste aanspraken. Let vooral op het behangpapier dat de Israëlische bezetting van Palestina aanklaagt en de lange kleurrijke rollen fotopapier die de neerstortende Twin Towers afbeelden. Het recyclagekunstwerk met de lampen, het schuimkunstwerk en de op de grond gestrooide paarse bloemetjes vond ik ook de moeite.

Spijtig genoeg sloot Art Brussels al om 19u, wat zeker in het weekend te vroeg is. In totaal waren mijn twee collega’s en ik net geen volledig uur op de fair en hadden we welgeteld vijf minuten om op ons eigen rond te lopen. (Wel grappig dat ik er een medestudent Koreaans tegen het lijf liep die zelf ook kunstenaar is.)

Onderweg van Tour & Taxis naar Brussel Noord kreeg ik bericht dat mijn vriend, die iets was gaan drinken met zijn collega’s, op ongeveer hetzelfde moment de trein in Centraal zou nemen. Ik besloot dus even op hem te wachten en in Noord op dezelfde trein te stappen.

Tijdens de treinrit naar Leuven hadden we een hilarisch gesprek met drie jonge mannen die bij Nespresso werkten. Op de zitplaatsen tegenover ons waren ze druk in gesprek verwikkeld over de Kerk van het vliegend Spaghettimonster, aka het pastafarianisme. Eén van de drie had nog nooit van dit fenomeen gehoord en meende dat zijn collega’s hem voor het lapje aan het houden waren. Waarop die collega’s in kwestie mijn vriend en mezelf aanspraken om te vragen of wij al ooit van het Vliegend Spaghettimonster gehoord hadden. Natuurlijk hadden we dat! We konden onze beweringen zelfs staven met enkele welgemikte google searches en afbeeldingen van mensen met een vergiet op hun kop. 😉 Als dank voor onze welwillendheid kregen we zowaar enkele nespressocapsules cadeau. Een onverwacht, maar fijn gebaar!

Expo ‘Van Salvador tot Dali’ in Liège-Guillemins

Deze zaterdagvoormiddag gingen we met de Spaanse les op een surreëel uitstapje. We kochten een B-dagtrip ticket voor de tentoonstelling ‘Van Salvador tot Dali‘ en spoorden van Leuven naar Luik.

Het station Liège-Guillemins van Calatrava is natuurlijk een surreëel gebouw op zichzelf. Alleen is het dood- en doodjammer dat dit architecturale kunstwerk er nu al zo vuil bij ligt. Van de tentoonstelling zelf had ik niet al te veel verwacht, maar er stond mij een aangename verrassing te wachten. Zeer knappe, goed opgebouwde tentoonstelling met veel meer werk van Dalí dan ik verwacht had. De man was niet alleen goed in zichzelf vermarkten, maar maakte vele iconische werken die net als de werken van Van Gogh en Picasso tot het collectieve bewustzijn horen.

Ik laat de beelden voor zich spreken.

Dinner at Nano

Gisteren hadden we afgesproken in Bistro Nano in Hasselt om samen te gaan eten met onze vriend S en zijn nieuwe vriendin. Altijd spannend om de nieuwe liefde in iemands leven te leren kennen. Zal het klikken of niet? En jawel, vanaf het eerste moment klikte het geweldig. Zo goed zelfs dat ik me in de loop van de avond een beetje schuldig voelde omdat onze vriend zelf wat weinig aan het woord kwam. We bleken gewoon heel veel dingen gemeenschappelijk te hebben. Op het einde van de avond maakten we zelfs een afspraak om in de zomer op de Noordzee te gaan zeilen. ‘k Ga mij toch niet laten tegenhouden door een beetje zeeziekte, zeker!

Omdat het zo plezant was, waren we de tijd wat uit het oog verloren en moesten mijn vriend en ik een klein sprintje plaatsten om onze trein van 22.38u naar Leuven te halen. Drie minuten voor het vertrekuur kwamen we puffend aan op het perron. Just in time, zoals ze zeggen. De trein stond al klaar met de deuren open, maar de lichten in de wagons zelf waren gedoofd. We vroegen aan de conductrice die op het perron rondliep of we al mochten instappen. Ze antwoordde bevestigend en we stapten in. Gelukkig zijn smartphone-schermpjes verlicht. 😉 Het vertrekuur passeerde en de trein bleef staan. Na zowat tien minuten in het donker gezeten te hebben, leek het ons verstandig een plan B uit te werken. Met name: uitstappen en de allerlaatste trein naar Leuven nemen, die van 22.57u.

Mijn vriend ging nog even bij de conductrice informeren of de trein alsnog zou vertrekken. Het zag er niet naar uit dat er meteen schot in de zaak zou komen, want blijkbaar was de treinbestuurder niet komen opdagen. Mijn vriend werd zelfs even aangezien voor de alsnog opgedoken treinbestuurder. Hij bedankte toch maar vriendelijk voor de eer, al lijkt het mij wel leuk om eens met een trein te rijden. Gelukkig vertrok de trein van 22.57 wel, zij het met een vertraging van tien minuten. Ach, de NMBS, er zijn nog zekerheden in het leven. We lieten het niet aan ons hart komen.

Bistro Nano in Hasselt is trouwens een absolute aanrader. Mooi interieur, vriendelijke bediening, lekker eten en werkelijk uitstekende wijntjes. En dat voor een zeer redelijke prijs. Echt een plek om nog vaak naar terug te keren.

Dit aten wij:

Vitello Tonato
Gemarineerde Zalm Met Een Kruidendressing
Kabeljauwhaasje Met Risotto En Reductie Van Kreeft
Parelhoen Met Geprakte Aardappelen, Basilicum En Oesterzwammen
Tiramisu Van Speculaas

Vitello Tonato

Gemarineerde Zalm Met Een Kruidendressing

Kabeljauwhaasje Met Risotto En Reductie Van Kreeft

Parelhoen Met Geprakte Aardappelen, Basilicum En Oesterzwammen

Tiramisu Van Speculaas

Een zaterdag in Tongeren

Met een kater naar de les Spaans, niet echt een ideale combinatie. Gisterenochtend was ik op z’n zachtst gezet een beetje grumpy, ook al omdat mijn broodnodige nachtrust twee keer ruw onderbroken werd door het alarm van het kantoorgebouw tegenover ons. Eén van de nadelen van in het stadscentrum wonen.

Enfin ja, mijn humeur ging erop vooruit toen we op het einde van de les onze verbeterde examens terug kregen en tegen de middag was het grootste leed zowat geleden. Ik spoedde me naar huis om snel iets te eten, want ik had afgesproken om naar een vriendin in Tongeren te gaan. Onlangs raakte het uit met haar vriend en ze had er behoefte aan om haar hart te luchten. Na de overstap in Liège-Guillemins bleef onze trein echter stille staan in Herstal, wegens een object op het spoor. En zo werd de oorspronkelijke treinrit van 1 uur en 15 minuten er eentje van 1 uur en 35 minuten. Ik bracht mijn vriendin via sms op de hoogte van de vertraging en bleef er voor de rest zen bij.

Eindelijk in Tongeren aangekomen, wachtte mijn vriendin me op aan het station. We hadden oorspronkelijk plannen om te gaan wandelen in Tongeren, maar door het slechte weer zagen we ons genoodzaakt deze op te bergen. Het werd best wel een emotioneel zware namiddag/avond, maar ik zag dat onze gesprekken mijn vriendin deugd deden. Ze kookte dan ook nog eens een overheerlijke spaghetti voor mij. Zo’n talentvolle, intelligente en ondernemende vrouw, jammer dat haar geen geluk in de liefde gegund is en dat ik haar niet meer dan een luisterend oor kon bieden.

In de treinrit naar huis besefte ik eens te meer dat ik het ongelooflijk getroffen heb met mijn vriend, die mij steeds steunt en aanmoedigt in alles wat ik onderneem en een luisterend oor biedt als ik eens een mindere dag heb. Een lotje uit de loterij!

IMG_9387[1]

Staken op een studiedag

Je zal het altijd zien, organiseert een mens een studiedag, gaat de NMBS spontaan aan het staken. De lijst van events die wij al hebben moeten verplaatsen om wille van stakingen wordt langer en langer. Omdat het aanlooptraject naar deze studiedag al zo moeizaam verlopen was, besloten we ditmaal voet bij stuk te houden en de staking te trotseren.

We contacteerden op voorhand alle sprekers en deelnemers met de vraag of zij ook zonder de NMBS vrijdag in Brussel konden geraken. Het merendeel antwoordde hier gelukkig positief op en dus hakten we de knoop door: de studiedag kon doorgaan zoals gepland.

Voor mij persoonlijk betekende dit opstaan om 6u. Wie mij een beetje kent, weet dat dit met veel gezucht en gekreun gepaard ging. Mijn vriend spoorde mij tot spoed aan, maar uiteindelijk vertrokken we tien minuten later dan gepland (6.40u). Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik geen ochtendmens ben?

Dat we niet de enige vroege vogels waren, werd al gauw duidelijk. Veel volk op de baan richting Brussel. Al bij al raakten we redelijk vlot tot aan de rand van Brussel. Het stadscentrum inrijden bleek echter andere koek. File, file, file. Verschrikkelijk. Ik kan niet begrijpen dat er mensen zijn die dit dagelijks doen. Ik durf al wel eens sakkeren op de NMBS en haar vertragingen, maar in de file staan, is nog honderd keer erger dan twintig minuutjes rechtstaan in de trein (ik word misselijk in de wagen van al dat starten en stoppen).

Uiteindelijk nam ik afscheid van mijn vriend toen we bij zijn werk aankwamen en stapte ik de resterende afstand te voet verder naar mijn werk. Een frisse ochtendwandeling van zo’n twintig minuten. Onderweg redde ik nog een verloren gelopen Hogeschoolstudente die volkomen gedesoriënteerd was omdat ze deze dag uitzonderlijk met de tram was gekomen.

En zo kwam het dat ik al om 7.40u achter mijn bureau zat, terwijl de studiedag pas om 10u begon. De studiedag zelf verliep gelukkig vlotjes. Niet iedereen raakte er op tijd, maar de belangrijkste spelers waren aanwezig en zorgden voor een bijzonder geanimeerd debat. Zelden meegemaakt dat er zoveel reactie vanuit de zaal kwam.

Hét moment van de dag was toch wel de vertoning van de kortfilm Unwatchable (opgelet, deze film is zeer choquerend, gevoelige zielen zijn gewaarschuwd) in het midden van een gortdroge presentatie. De aanwezigen in de zaal (waaronder ikzelf) waren even in shock na deze onverwacht zeer gewelddadige beelden. Een dame vlak achter mij zei zelfs letterlijk: “Was dat nu nodig?”. Wat mij betreft niet, alvast. Ik weet dat de werkelijkheid gruwelijker is dan we ons kunnen voorstellen, maar zulke beelden blijven op mijn netvlies gebrand staan.

IMG_8438[1]

Om 16u rondden we de dag af. Moe maar tevreden. Tijdens het napraten werkte ik de laatste overschotjes van de lunch weg. Een hele opoffering, dat zullen jullie wel begrijpen.

IMG_8440[1]

Zo rond 16.50u waren zelfs de laatste nakaarters de deur uit en contacteerde ik mijn vriend om mij te komen ophalen. Bij nader inzien bleek dat niet zo’n strak plan, want hij kwam in een monsterfile terecht in het centrum van Brussel. Uiteindelijk was hij pas om 17.30u te plaatse. Zonder verkeer zou hij over die afstand met de wagen zo’n vijf minuten doen. Dat is toch niet normaal meer? Hoog tijd dat er maatregelen genomen worden om Koning Auto aan banden te leggen.

Bij het naar huis rijden ging het niet veel beter. De files op een vrijdagavond blijken niet van de poes te zijn. Vanuit de wagen bestelde ik via Just Eat een Indische afhaalmaaltijd voor twee bij New Holy Cow. Al een geluk dat ik had aangegeven dat wij de maaltijd zelf zouden afhalen, want ik zag de minuten wegtikken terwijl wij geen millimeter vooruit kwamen. Rond het geplande afhaaluur stonden wij nog altijd in de file. Dus belde ik maar met de vraag ons eten nog even warm te houden. Geen probleem!

Gelukkig werden we even later getrakteerd op een prachtig blinkende imec-toren. Ik vind de toren zelf niet bijster geslaagd, maar zo in het avondzonnetje kon hij mij wel bekoren.

IMG_8442[1]

Uiteindelijk waren we rond 18.45u bij het restaurant en konden we vervolgens vijf minuten later van onze welverdiende maaltijd genieten. Oef!

Murphy

Ik had vandaag wat langer gewerkt dan gewoonlijk, omdat ik per sé iets wilde afkrijgen. Terwijl ik na een lange en vermoeiende werkdag de trappen afdaalde naar het perron maakte ik me de bedenking dat ik de vorige keer dat ik zo laat van mijn werk terugkeerde vaak een oud-studiegenoot tegen het lijf liep die nu voor de FSMA werkt. Ik hoopte vurig dat zo’n ontmoeting met deze treinrit gespaard zou blijven, want om heel eerlijk te zijn, verstond ik meestal maar 30 procent van wat hij zijn. Zelden iemand ontmoet die zoveel afkortingen en jargon in één zin weet te krijgen.

Op het perron zag ik hem nergens, maar bij het kiezen van de wagon maakte ik een fatale fout. De rij aan de wagon die ik oorspronkelijk willen binnen stappen was me te lang, dus ik veranderde van gedacht en van wagon. In de wagon liet ik mijn oog op een lege zetel vallen. Ik had me nog maar net één seconde neergeploft toen ik vlak naast mij “Hallo, hoe gaat het ermee?” hoorde. Jawel, mijn oud-studiegenootje die ongelooflijk blij leek mij te zien. Ik was eerlijk gezegd iets minder blij hem te zien en zag mijn rustige treinrit in rook opgaan.

Dus heb ik de ganse treinrit naar Leuven met een vermoeid en zwaar hoofd naar jargon zitten luisteren. Proberend hier en daar een welgemeende hoofdknik of een “is’t echt?” tussen te wringen zonder af te gaan als een gieter.

Het toeval kan een mens soms danig parten spelen.

Het venijn zit in de staart

En dat mogen jullie letterlijk nemen. De laatste werkdagen van het jaar liepen over van de eindejaarsstress, nipt gehaalde deadlines en stormen in een glas water.

Maandag werkte ik door tot mijn dossiers afgerond waren, waardoor ik als laatste werknemer in gans het gebouw rond kwart na zeven de deur achter mij kon dichttrekken. De NMBS was mij jammer genoeg niet echt goed gezind. Vertragingen alhier en aldaar en dat terwijl ik gewoon graag snel thuis wilde zijn. Ik sprong dus op de trein die mij vertragingen inbegrepen het snelste thuis zou brengen. Al een geluk dat ik altijd een boek op zak heb om de tijd te doden. Ik maakte echter de vergissing een trein te nemen die over de luchthaven reed. Toen we in de luchthaven stopten, riep de conducteur iets om, maar ik was te verdiept in mijn boek en ik had niet goed geluisterd naar wat hij omriep omdat ik ervan uitging dat de boodschap niet voor mij bedoeld was.

Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik echter dat de trein nog altijd stil stond in het station van de luchthaven. Meestal stopt de trein daar wat langer, maar zó lang nu ook weer niet. Toen ik opkeek van mijn boek om dat toestand wat nauwer te bestuderen, zag ik dat op de lichtkrant in de wagon als volgende bestemming Brussel Noord stond aangekondigd. Niet bepaald de bestemming die ik in gedachten had. Ik sprong dus snel de trein uit en stapte over op een trein die wel naar Leuven reed. Vermoedelijk had de conducteur omgeroepen dat wegens de grote vertraging de trein niet meer zou doorrijden naar Leuven en was mij dit totaal ontgaan.

Enfin ja, natuurlijk werd ik gecontroleerd op het korte stuk van de Luchthaven naar Leuven en bleek mijn abonnement vervallen. Vroeger stond heel duidelijk de geldigheidsperiode van een abonnement op de abonnementskaart zelf, maar bij de nieuwe abonnementen is dat niet meer het geval. En als je zoals ik een jaarabonnement heb, dan vergeet een mens dat al eens te verlengen. Geen probleem, de conductrice was heel vriendelijk en ik mocht gewoon een kaartje voor de rit kopen. En dan vraag ik mij af: zo moeilijk kan het toch niet zijn om mensen met een abonnement een klein mailtje te sturen om hen eraan te herinneren dat hun abonnement gaat vervallen? Liefste NMBS, make it happen!

Dinsdag de 23ste, de allerlaatste volwaardige werkdag, knoopte ik ‘s ochtends alle losse eindjes aan mekaar, want in de namiddag moest ik in Gent zijn voor een belangrijke afspraak. De afspraak verliep gelukkig goed. Om dat te vieren trakteerde ik mezelf op een knalgroene smoothie van Zest. Op de terugweg van Gent naar Leuven werd ik opnieuw gecontroleerd (iets wat tegenwoordig eerlijk uitzonderlijk gebeurd) en wat bleek: mijn lieve medewerkster die voor mij het ticket besteld had, had zich vergist van datum. Op mijn eID stond een ticket voor maandag de 22ste en niet voor de dinsdag. Gelukkig toonde de conducteur zich begripvol en mocht ik zonder een nieuw ticket te moeten kopen verder sporen naar Leuven. Danku NMBS! En oja, mijn vriendje was sushi gaan afhalen. Joy!

Woensdagvoormiddag 24 december hield ik me bezig met de aller-, allerlaatste loodjes, want in de namiddag hadden een collega en ikzelf het initiatief genomen om een kleine eindejaarsdrink te organiseren voor de mensen die nog op post waren de laatste werkdag van het jaar. Veel waren er dat niet meer, maar het was toch een fijne, kleine drink. En mijn vriend hield er zelfs een fles geuze aan over.

Mijn vriend zijn vakantie was een dagje vroeger begonnen dan die van mij en hij was zo vriendelijk om voor de kerstavondmenu te zorgen. Dankzij Convento Food konden we met z’n tweetjes genieten van een lekker én gezond avondmaal. Blij dat ik wat op adem kon komen na de erg stresserende eindejaarsperiode op het werk.

Stakingsweek bis

Maandag 15 december: De nieuwe werkweek werd meteen goed ingezet met een dagje thuiswerk omwille van de nationale staking. Jammer genoeg geen salsa om toch wat actie in de dag te steken. Daarvoor is het wachten tot de lessenreeks hervat in het nieuwe jaar.

Dinsdag 16 december: ‘s Middags een lunchafspraak met een ex-collega van mijn vorige werk. In mijn enthousiasme had ik de Samouraï Ramen bar voorgesteld, zonder te informeren of mijn tafelgenote bekend was met dit soort snelle maaltijden. Het was een beetje gênant om haar te zien sukkelen met de stokjes en de glibberige noedels, maar uiteindelijk bracht ze het er al spetterend nog redelijk goed vanaf. Volgende keer toch iets meer rekening houden met mijn gezelschap.

‘s Avonds stond er een bezoekje aan Lime & haar gezinnetje op het programma. Haar kleine jongen heeft zich sinds de laatste keer dat we hem zagen ontpopt tot een flinke kerel. Ik sta er altijd van versteld hoe snel baby’s veranderen en nieuwe vaardigheden aanleden. Het oorspronkelijke plan om sushi te eten werd ingeruild voor een koosjere maaltijd. Het interieur van restaurant Hoffy’s was ergens in de jaren zeventig blijven steken en niet echt gezellig te noemen, maar het eten was heerlijk. Voor mij was het de eerste kennismaking met de koosjere keuken, al hadden de smaken wel iets vertrouwds (een beetje Oost-Europees, denk ik). Het ontdekkingsmenu was een mooie staalkaart van de verschillende gerechten uit de Joods-Orthodoxe keuken vergezeld van een deskundige uitleg van één van de zaakvoerders. Al was hij soms moeilijk te verstaan door zijn accent. (Het leek me beter om hem niet mijn mening te zeggen over de censuur in de Joods-Orthodoxe scholen en de positie van de vrouw in hun gemeenschap.)

Mijn vriend en ik mochten meeliften met onze gemeenschappelijke Leuvense vriendin, waardoor we ruim voor middernacht thuis waren. Waarvoor dank!

Woensdag 17 november: Belofte maakt schuld! Een half jaar geleden paste een collega op mijn plantjes tijdens onze trip naar IJsland (mensen die ooit in ons appartementje geweest zijn, weten dat mijn planten er letterlijk een belangrijke plaats innemen). In ruil daarvoor beloofde ik haar een etentje. Hoog tijd om die belofte in te lossen met een lunch bij de Samouraï (yep, dezelfde uitbaters als van het Ramen restaurant hierboven). Het contrast met de zware koosjere keuken van de dag voordien kon amper groter zijn. De Japanse keuken blijft toch eenzaam aan de top staan!

Donderdag 18 december: Alweer op stap met de collega’s! Ditmaal voor een cultureel avondje uit. Ik had veel werk, dus ik kon nog net één drankje meepikken op de after-work drink alvorens we vertrokken naar het AB café voor een gezamenlijk avondmaal. Een glaasje Jacob’s Creek en tomaat garnaal, meer is er niet nodig om mij blij te maken. Of toch: een ongelooflijk geweldig filmconcert van Arsenal! Toegegeven, ik ben niet echt een Arsenal-fan. Kan me zelfs niet spontaan een nummer van hen voor de geest halen, maar de combinatie van live muziek en fascinerende beelden uit Japan was een voltreffer wat mij betreft. Het surrealistische verhaal (met als hoogtepunt de tongkus waarbij een levende vis uitgewisseld werd) had me meteen in zijn greep. Ik liet me graag meevoeren door de magnifieke beelden die me deden terugdenken aan onze eigen reizen doorheen dit wonderbaarlijk geschifte land waar dansen niet toegelaten is.

Na het concert dronken we er nog eentje in de bar en nam ik (alweer) op een fatsoenlijk uur afscheid om op een deftig uur de trein naar Leuven te nemen.

Vrijdag 19 december: De laatste dag van de week werd er veel vergaderd en hard gewerkt om alle losse eindjes tijdig vast te knopen voor het jaareinde. Hoe zeer ik me ook voorbereid, elk jaar komen er onverwachte lijken uit de kast vallen. Die we dan natuurlijk in kleine stukjes moeten zagen en met ontstopper oplossen in onze badkuip. 😉

‘s Avonds had ik (o originaliteit) met wat collega’s afgesproken om samen naar het theaterstuk ‘Woeste Hoogten’ te gaan kijken. Eén van onze collega’s speelde de hoofrol (Cathy Earnshaw). Een moeilijke, en complexe rol. Ik was dus erg benieuwd om haar aan het werk te zien.

Een andere collega was zo vriendelijk om mij en een andere collega vanuit Brussel een lift naar de Baljuwzaal in het verre Galmaarden te geven in het superschattige, groengele Opel Corsaatje van maar liefst vijftien jaar oud. De ouderdom en de afmetingen van het voertuig droegen echter niet meteen bij tot mijn veiligheidsgevoel. Zeker niet toen we in de parkeergarage al bijna vertrokken waren met mijn deur nog open en mijn voet nog buiten de deur. De zotte voetganger die in het donkere Brussel bijna voor onze auto sprong en die we naar mijn gevoel op een haar na misten, maakte dat ik de rest van de rit met een klein hartje op de voorste zetel zat. Het was sterker dan mezelf en ik kon niet vermijden dat ik een paar keer “Pas op!” riep. Wat natuurlijk niet bijdroeg aan het welbevinden van onze chauffeur. We spraken dan ook af dat ik tijdens de terugrit op de achterbank zou plaatsnemen. Ik zat me gewoon heel de rit voor te stellen hoe dit kleine blikken doosje zonder airbags helemaal als een accordeon in mekaar zou plooien bij een ongeval. Gelukkig raakten we heelhuids op onze bestemming en heeft mijn collega binnenkort een nieuwe auto. 😉

Het toneelstek was erg knap. Amateurtheater wil al wel eens tegenvallen, maar dit was een zeer goede productie met knappe acteerprestaties, goed gekozen muziek, zeer verzorgde belichting en een sober, maar inventief decor bestaande uit dikke touwen die van het plafond op het podium bengelden. Erg onder de indruk van mijn collega die niet alleen deze zeer complexe rol vol overtuiging neerzette, maar ook een prachtige dansscène opvoerde die het keerpunt aangaf waarop Cathy waanzinnig werd.

We konden niet lang blijven hangen na de voorstelling, want er wachtte ons nog een flinke rit naar Brussel-Noord (en mijn collega-chauffeur moest nog helemaal naar Antwerpen). De terugrit verliep supervlot, met onze andere collega op de voorste stoel en ik gezellig op de achterbank. Wat een verschil een ander perspectief kan geven. Er reed nog een vriendin van onze collega-actrice mee waarvan ik zeker was dat ik haar kende, alleen kon ik haar met de beste wil van de wereld niet plaatsen. De vriendin in kwestie zat met exact hetzelfde probleem. We hebben er heel de rit naar Brussel-Noord over zitten speculeren, maar we zijn er niet uitgeraakt. Het zal een mysterie blijven.

De treinrit van Brussel-Noord naar Leuven verliep vlotjes. In Leuven aangekomen merkte ik dat er superveel politie in volledige uitrusting rondliepen in het station van Leuven die een paar stoer uitziende gasten tegen hielden die met mij op de trein gezeten hadden. Ik was een beetje aan het kijken wat er zou gebeuren toen ik drie jonge meisjes van een jaar of achttien opmerkte waarvan er eentje nog amper op haar benen kon staan. Waarschijnlijk te veel gluhwein gedronken op het kerstmarkt. Ik zag dat het triootje verwoede pogingen deed om de borden met treininformatie te ontcijferen, maar ik merkte dat ze er niet al te veel van bakten.

Toen het zatste meisje van de drie languit tegen de grond ging, besloot ik toch maar even te informeren naar hun welbevinden. Het minst zatte meisje van de drie schaamde zich rot terwijl haar dronken vriendinnen uitbundig naar elkaar stonden te roepen. Ik vroeg hen welke trein ze moesten hebben. Helaas bleek hun laatste trein naar Mechelen al tien minuten geleden vertrokken. Ik had echt te doen met die drie in het station van Leuven gestrande meisjes. Gelukkig heeft tegenwoordig iedereen een gsm op zak en verzekerde het meest nuchtere meisje mij dat ze hun ouders zouden bellen om hen te komen ophalen. Even overwoog ik om hen persoonlijk naar Mechelen te voeren, maar van dat plan zag ik toch maar af toen het zatste meisje riep dat ze moest kotsen (wat ze gelukkig niet deed). Na nog een paar keer geïnformeerd te hebben of ze echt geen hulp nodig hadden, liet ik het er maar bij en ging ik naar ons appartement.

Gelukkig stonden er de dag nadien geen berichten in de krant over ontvoerde meisjes, dus ik ga ervan uit dat het allemaal is goed gekomen.

En zo eindigde de allerlaatste volledige werkweek van 2014.

Een dagje Ieper

Opgestaan op een onchristelijk vroeg uur om de trein van 7.04 naar Ieper te halen voor een teambuilding uitstapje met het werk. Nu ja, wat heet ‘de trein naar Ieper’. Overstappen in Brussel Zuid en vervolgens overstappen in Kortrijk. Ieper is niet meteen makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Het was de bedoeling dat ik de lange rit samen met een collega die in Wijgmaal woont zou doen, maar een kleine miscommunicatie leidde ertoe dat we op verschillende treinen terechtkwamen (in haar voordeel: zij moest alleen in Kortrijk overstappen, in mijn voordeel: ik kon langer in mijn bed blijven liggen).

De overstap in Kortrijk was nog spannend. In Brussel Zuid stond mijn trein al aangekondigd met vijf minuten vertraging en ik had maar een dikke vijf minuten om over te stappen in Kortrijk. Geen probleem, dacht ik, die trein haalt de vertraging onderweg wel in. Niet dus… Sms-gewijs bracht ik mijn collega’s op de hoogte van het feit dat ik wellicht de aansluiting in Kortrijk niet zou halen, in de hoop dat hun collectieve overredingskracht het vertrek van de trein naar Ieper enkele minuten zou kunnen uitstellen. Me druk gemaakt om niets, want de bestuurder van de trein van Kortrijk naar Ieper bleek op dezelfde trein als ik te zitten. Lang leve de NMBS!

We startten onze dag in Ieper met koffie (thee in mijn geval) en koffiekoeken in bakkerij De Tempelpoort. Een vrij nieuwe zaak die wellicht profiteert van het feit dat de Westhoek volop in de picture staat met de herdenking van 100 jaar WOI.

Na dit opkikkertje trokken we twee uur met een gids door Ieper. Focus van de rondleiding lag, hoe kan het ook anders, op de eerste Wereldoorlog. Ondertussen ben ik al een paar keer in Ieper geweest en ken ik de stad en haar bewogen geschiedenis vrij goed, maar het blijft altijd boeiend om uitleg van een plaatselijke gids te krijgen.

We namen afscheid van de gids bij de Menenpoort en trokken richting de Fonderie voor ons middagmaal. Heel mooie zaak gelegen in een historisch gebouw met een schitterend terras. Het was prachtig weer, dus stiekem had ik gehoopt dat we op het terras ons middagmaal zouden nuttigen, maar we kregen en apart zaaltje toegewezen onder het dak. Ook gezellig natuurlijk. Het eten was uitstekend: eerlijke (en verse) brasseriekeuken. Lang geleden dat een koninginnenhapje mij nog zo gesmaakt heeft.

In de namiddag stond, hoe kan het ook anders, een bezoek aan het In Flanders Fields museum op het programma. Ik schreef al eerder over dit museum op deze blog en zelfs al was mijn laatste bezoek minder dan twee jaar geleden, opnieuw wist het museum mij diep te raken. Hoe oud ik ook word, de waanzin van de oorlog kan ik gewoonweg niet begrijpen. Ik kan alleen maar hopen dat de periode van vrede die we nu meemaken in Europa nog lang blijft duren.

Mijn collega’s waren duidelijk ook onder de indruk van hun bezoek. Met de achterblijvers dronken we nog iets op het terras van In het Klein Stadhuis. Een prosecco om te klinken op de wonderbaarlijke wederopstanding van Ieper. Het begon echter wat af te koelen en we hadden allemaal nog een lange rit naar huis voor de boeg, dus we hielden het bij één drankje.

Ditmaal spoorde ik wel samen met mijn collega naar Leuven, waar we iets voor 20u arriveerden.

Een mooie dag in een stad die een bijzondere plek in mijn hart heeft.

Yet Another Blog

Life on my side

openbaar vervoer