15 november: Billy Tea Safari

Na een supersnel ontbijt met pannenkoekjes, fruit en ijs, werden we om tien na zeven stipt opgehaald door de vriendelijke gids/chauffeur van Billy Tea Safaris met de meest indrukwekkende bakkebaarden die ik ooit gezien heb. (En mijn vriendje was stiekem een beetje jaloers op de superlange paardenstaart die vanonder zijn hoed kwam piepen. Lang haar, it’s a way of life.) Het voertuig dat ons richting het regenwoud ten noorden van Cairns zou voeren, was een stevig uit de kluiten gewassen busje met vierwielaandrijving.

Het regenwoud ten noorden van Cairns is geklasseerd als werelderfgoed. Ik had dan ook erg uitgekeken naar deze trip. Helaas kreeg mijn goede humeur even een opdoffer te verduren door de aanwezigheid van een SuperIrritanteVent in ons busje. De SuperIrritanteVent had zich in de stoel achter ons genesteld en de hele rit naar het noorden konden we genieten van de geluiden die hij produceerde. Om de honderd meter ontsnapten een “Jezus” of “Oh my god” en zelfs een “Shit” aan zijn stembanden. Nu durf ik zelf ook wel eens krachttermen gebruiken, maar ik zweer jullie dat er geen enkele aanleiding bestond om deze woorden als een soort mantra te mompelen.

Naast de krachttermen konden we ook genieten van gekuch en keelgeschraap. Erg sexy! De SuperIrritanteVent had ook een aantal tics. Hij zat voortdurend in zijn borsthaar te krabben en vond het nodig om het schuifraampje in het busje nu eens open, dan weer dicht, dan weer open, dan weer dicht te doen. Erg goed voor de regeling van de airco in het voertuig. Ik zweer het jullie, bij dit specimen van de menselijke soort verzonk het gedrag van de rare Hollander uit Batchelor in het niets.

Gelukkig ging de SuperIrritanteVent na de korte stop in Mossman op een andere plaats in het busje zitten, waardoor het gekuch en ge-Jezus en geschraap wat minder overheersend werden en ik mijn aandacht op het mooie voorbijflitsende landschap kon vestigen en niet op het verbijten van mijn ergernis. Toch bleef dit exemplaar van de menselijke soort mij op een bepaalde manier fascineren.

Onze eerste echte stop was Daintree River. In Mossman waren we enkel gestopt om wat exotisch fruit te kopen (waarover later meer). Yep, een rivier, jullie raden het al, alweer een cruise. Al viel er op deze cruise veel minder te zien dan op de voorgaande cruises. Ik besef dat we op dat vlak erg verwend geweest zijn, maar vond het jammer voor de andere toeristen die blijkbaar nog geen enkele krokodil gezien hadden. Op heel de rondvaart zagen we welgeteld één babykrokodil (enfin, ik zag niks, maar de bootbestuurder hield vol dat er een krokodil zat en de foto’s met de telelens achteraf bewezen zijn gelijk). De vogels hadden zich ook allemaal verstopt, wat het voor de bestuurder niet zo makkelijk maakte er een interessante trip van te maken. Gelukkig was er de exotische vegetatie waarover hij het één en ander wist te vertellen.

14 november: Op adem komen in Cairns

We sliepen uit tot maar liefst half acht! Niks bijzonders gepland. Gewoon wat bekomen van de drie dagen op de boot. We startten de dag met een ontbijt op de Esplanade. Als alternatief voor de eeuwige roereieren nam ik een andere bereiding met eieren: pannenkoeken met woudvruchten en vanille-ijs. En of het smaakte! Ik kreeg van die dikke Amerikaanse pannenkoeken voorgeschoteld met daartussen warme woudvruchten. Jummie! De portie was echter te groot. Ik kreeg tot mijn grote spijt mijn bord niet leeggegeten.

Terwijl we aan het ontbijten waren, passeerden toevallig Jamal en Celina, onze vrienden backpackers. We wensten hen veel succes, want ze hadden een reis van ongeveer duizend kilometer naar het zuiden voor de boeg. Als ze genoeg bereidwillige chauffeurs vonden om hen mee te nemen. Ik hoop echt dat ze hun eindbestemming zoals gepland gehaald hebben.

Misschien is dit een geschikt moment om iets meer te verstellen over de voetgangerssituatie in Australië. Voetpaden vind je overal en in de meeste steden is het aangenaam wandelen. Al de steden hebben een rechthoekig stratenpatroon. Verlopen lopen is quasi onmogelijk. Zebrapaden kom je echter niet veel tegen; er is wel plaats voorzien om over te steken, maar deze is niet duidelijk gemarkeerd. Blijkbaar hebben Australische chauffeurs helemaal niet de gewoonte om te stoppen bij oversteekplaatsen. Mijn vriend en ik werden al een paar keer bijna van onze sokken gereden bij het oversteken. De verkeerslichten zijn een ander verhaal. Je moet altijd op een knop duwen als voetganger. Soms wordt het licht automatisch groen, soms enkel als je op de knop duurt. In het algemeen sta je erg lang te wachten als voetganger en je ziet bijgevolg heel veel mensen het rode licht gewoon negeren en toch oversteken. Het lijkt alsof enkel toeristen nog de moeite doen om op de voorziene knop te duwen.

Na het ontbijt gingen we op weg voor onze belangrijkste boodschap van de dag. Toen we de vorige dag incheckten, lag er bij het onthaal een cheque van Hertz op ons te wachten. Eindelijk! De cheque kon enkel geïncasseerd worden bij Westpac Bank. Al een geluk dat ze die cheque niet naar België opgestuurd hadden. We trokken blijgezind naar het dichtsbijzijnde Westpac kantoor waar men ons wist te vertellen dat dit soort cheque niet in cash uitbetaald kon worden maar enkel op een Australische (!) bankrekening gestort kon worden. Wij vriendelijk uitgelegd dat wij niet over een Australische bankrekening beschikten en dat we voor 400 dollar ook niet van plan waren er eentje te openen. De vriendelijke mevrouw aan het loket zei dat we best terug konden gaan naar Hertz en dat we iemand van Hertz moesten vragen op de cheque te schrijven dat deze cash uitbetaald kon worden.

Iets minder blijgezind trokken we richting het dichtsbijzijnde Hertz-kantoor. Gelukkig waren we er eentje gepasseerd op de heenweg en was dit kantoor niet al te ver van de bank. De twee vriendelijke mevrouwen aan de balie zeiden dat enkel hun manager de cheque kon aanpassen zodat deze cash uitbetaald kon worden. En natuurlijk was de manager momenteel niet op kantoor, maar deze namiddag zou ze er zeker zijn en als we de cheque bij hen achterlieten, brachten ze dit voor ons in orde. Goed, de cheque achtergelaten in de hoop dat we dan toch eindelijk ons geld zouden terugkrijgen.

Na deze onbevredigende tocht naar de bank en Hertz besloten we wat te gaan rondwandelen in het grote shoppingcentrum aan het station van Cairns. We kochten er nieuwe zonnecrème (kwestie van onze toch al verbrande huid optimaal te beschermen), aftersun om het rood sneller te laten verdwijnen en conditioner om mijn door wind, zon en zee geteisterde haren te verzorgen. Omdat mijn vriend erin geslaagd was zijn enige paar dichte schoenen kapot te krijgen en we in België waarschijnlijk niet verwend zouden worden met temperaturen boven de dertig graden, kochten we aan een gunstprijsje nieuwe schoenen voor hem. Daarna regelden we de uitstap voor zondag met de Kurunda scenic railway en de Rainforest cableway. In één moeite haalden we de onderwaterfoto’s op die de cameraverhuurder op DVD had gebrand. Toch niet slecht gewerkt voor een rustdag, nietwaar?

In het hotel deden we nog een wasje en mijn vriend doezelde weg op bed, terwijl ik de foto’s van onze onderwateravonturen organiseerde. Daarna trokken we weer richting stad. Eerste stop: Hertz. Onze cheque was in orde gebracht. Op naar Westpac. Het eerste kantoor vertelde ons dat ze deze cheque helaas niet konden uitbetalen, maar het geld enkel op een rekening konden storten. Wij: TILT! Tegenstrijdige berichtgeving alom. Wij wezen de bediende van het bankkantoor vriendelijk op het zinnetje “uit te betalen in cash”. Jaja, dat zag ze wel, maar ze konden dat hier niet doen, want ze konden de handtekeningen op de cheque niet verifiëren, maar in het andere kantoor van Westpac in Cairns kon dat wel.

Lichtelijk verbouwereerd trokken we met onze cheque richting de shopping mall die we in de voormiddag al verkend hadden, want daar bevond zich het tweede kantoor. Uiteindelijk werden we daar wel geholpen. De vriendelijke Aziatische meneer aan het loket pakte een gigantisch dik boek en begon dat door te bladeren, op zoek naar overeenstemming tussen de handtekening op onze cheque en de handtekening die geassocieerd was met de rekening van Hertz. Al een geluk dat we de cheque opnieuw hadden laten handtekenen in Cairns, want de handtekening uit Darwin vond hij nergens terug. Even dacht ik dat het weer zou mislukken, maar uiteindelijk hielden we de 400 dollar in onze hand. Wat een gedoe om je eigen geld terug te krijgen!

Om dit heuglijke feit te vieren kochten we een smoothie en een koekje met rum en chocolade voor mij en een cheese burger voor mijn vriendje.

‘s Avonds aten we weer Balinees in het restaurant van ons hotel. Een beetje uit luiheid, want ons hotel lag een half uur stappen van het centrum verwijderd en we hadden geen zin om ‘s avonds weer maar eens op stap te gaan. We besloten ons aan de Balinese rijsttafel te wagen. Heel grappig: op de menukaart stond effectief het woord “rijsttafel”. Een overblijfsel uit de tijd dat Bali deel uitmaakte van de Nederlandse koloniën. Nog grappiger: een Engelstalige die het woord “rijsttafel” uitspreekt. Enfin, we aten ons buikje rond aan voorgerecht, hoofdgerecht en dessert en kropen daarna ons bed in.

 

Back in Belgium!

Terug op ons oude vertrouwde appartementje! En alle planten leven nog! Thanks, werkmens!

Het relaas van vele saaie uren op het vliegtuig zal ik jullie besparen. Het volstaat te zeggen dat we na de tocht Cairns – Sydney, Sydney – Singapore, Singapore – Londen, Londen – Brussel, Brussel – Leuven redelijk hard geradbraakt zijn. But hey, who needs sleep anyway?

De komende dagen mogen jullie nog de verslagen van de laatste dagen van onze Australiëreis verwachten. Ik zal ook de reeds geplaatste verslagen van foto’s voorzien, dus blader gerust eens terug, als jullie daar zin in hebben.

En daarna begint het echte leven weer. Terug naar het werk. Dat zal zeer doen.

13 november: Avond in Cairns

Na een verfrissende douche zagen we onze nieuwe vrienden terug. We kozen het Italiaans restaurant Del Sapora aan de Esplanade uit om iets te gaan eten. Een etentje is niet geslaagd zonder bubbels: we bestelden een glaasje schuimwijn met aardbeien (framboise). Lekker! We kregen er zelfs echte aarbeiden bij geserveerd. Het was moeilijk om een gerecht te kiezen, maar uiteindelijk ging ik voor de specialiteit van het huis met zeevruchten. Voor bij het eten bestelden we een flesje rode wijn.

Incident van de avond: parmezaan die Celina op haar bord kreeg, had een verdacht groen kleurtje.

We babbelden na over ons verblijf op de Reef Encounter. Celina en Jamal hadden net als wij drie dagen aan boord verbleven. De derde dag hadden ze als hosties gewerkt om zo hun verblijf goedkoper te maken. Het systeem van hosties is als volgt: je knapt allerlei klusjes op aan boord en kan in ruil gratis snorkelen (of duiken). Ze vertelden dat ze normaalgezien van plan waren nog een dag langer aan boord te blijven, maar waren vertrokken omdat de eerder gemaakte afspraken niet werden nageleefd. De organisatie had aan Celina en Jamal beloofd dat ze per dag als hostie drie of vier uur moesten werken. Hun eerste dag als hostie moesten ze meteen acht uur werken, kregen ze alle vuile klusjes te doen en bleef er amper tijd over om te snorkelen. Ze werden ook als voetmat gebruikt door de crew. Ze vonden dat er erg op hen werd neergekeken.

Leslie, het meisje dat haar duikbrevet aan boord haalde, was ook ontevreden over de crew. Ze vond dat ze aan haar lot werd overgelaten, terwijl ze toch betaald had om haar brevet te halen. Ze werd slecht begeleid en voelde zich erg onzeker in het water. Leslie en Simone zeiden dat de crew enkel praatte met toeristen aan wie ze een duikinitiatie konden verkopen. En ik moet zeggen dat ik hen hier wel in kon volgen. De crew was inderdaad zeer goed in het verkopen van extra duikinitiaties. Zo was mijn vriend van plan om het bij één initiatie te houden, maar ja, je hebt dan die gelegenheid, dus waarom er niet op ingaan. Tegen ons was de crew steeds heel vriendelijk, zelfs nadat bleek dat ik waarschijnlijk geen extra duikinitiatie meer zou nemen. Al heeft instructeur Scotty me bijna kunnen overhalen. De crew is inderdaad goed in het verkopen. Voor de duikinstructeurs is het interessanter om bijkomende initiaties te verkopen. Iemand die een duikcursus volgt, heeft alles al op voorhand betaald, dus daar valt niet veel meer te halen.

Ik vond het jammer dat de ervaringen van Celina, Jamal en Leslie zo lijnrecht tegenover die van ons stonden. Mijn vriend en ik hebben echt van de cruise genoten en ik zou zo’n trip aan iedereen aanraden. Maar het is waar, we merkten dat hosties een beetje uitgebuit werden. En dat je, tegen eerder gemaakte afspraken in, plots acht uur moet werken in plaats van vier uur, vind ik totaal niet kunnen. Groot gelijk dat Celina en Jamal dit niet pikten. Nu, de waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Ik onthou alvast de mooie tijd die we aan boord hadden.

Na het eten trokken we met z’n zessen naar Gilligan’s bar, een backpackers hotel en bar. Leslie en Simone hadden daar afgesproken met hun derde reisgezel die niet mee was op de boot. Yikes, de backpackers die je daar zag rondlopen voldeden helemaal niet aan het beeld van een backpacker dat ik in mijn hoofd had. Wie wist dat backpackers in hun rugzak plaats hadden voor torenhoge stiletto’s en glitterende mini-jurkjes. Ik had me aan een laid back sfeertje verwacht en wat zachte achtergrondmuziek om onze gesprekken verder te zetten. Gilligan’s bar bleek echter meer weg te hebben van een discotheek: keiluide muziek, grote videoschermen en alle vrouwen kregen voor 2 dollar een armbandje dat recht gaf op gratis (slechte) champagne voor de ganse avond.

Ik denk dat Gilligan’s bar in Cairns echt ideaal is als je wil uitgaan, maar mijn vriend en ik wilden liever de gesprekken van eerder op de avond verder zetten. Ook Celina en Jamal hadden de voorkeur voor een rustiger drinkgelegenheid. Bovendien vond Celina het feit dat enkel vrouwen goedkope champagne kregen discriminerend ten opzichte van de mannen en weigerde ze zo’n bandje. Ik moet toegeven dat ik zelf zonder scrupules het armbandje had aangenomen. Per slot van rekening kon ik mijn glas altijd doorgeven aan mijn vriendje, nietwaar? 😉 Soms moet een mens al eens pragmatisch zijn.

Enfin, heel lang hielden we het niet uit in Gilligan’s bar. We namen afscheid van de Zwitserse meisjes en beloofden contact te houden. We wensen Celina en Jamal nog veel succes met hun trip rond de wereld en beloofden zeker te mailen.

Jammer dat de mooie avond op een beetje een sisser uitliep. Rond elf uur lagen we te ronken in ons niet schommelende bed. Het deed deugd om weer vaste grond onder de voeten te hebben.

13 november: Afscheid van de Reef Encounter, terugvaart met de Reef Experience

Kwart voor zes, de wekker liep af. Tijd voor snorkelbeurt 1. Ik was nog geen dertig meter van de boot verwijderd toen mijn linkerlens besloot de wijde wereld, in dit geval, de binnenkant van mijn snorkelbril te gaan verkennen. Al een geluk dat zoiets niet tijdens een duikbeurt gebeurde. Teruggezwommen naar de boot. Lens voorzichtig uit de snorkel gevist, schoongemaakt en weer het water in. Om de één of andere reden voelde ik mij die ochtend niet zo goed. Opgestaan met een lichte duizeligheid die na het ontbijt (weer eieren en tomaat, ah bah) overging in een lichte misselijkheid. Tijdens snorkelbeurt 2 voelde ik me echt niet zo goed. Dus besloot ik snorkelbeurt 3 over te slaan en ons laatste touristil pilletje te nemen.

Meestal valt er tijdens een snorkel- en duikbeurt aan boord van het schip weinig te beleven. Iedereen ligt, hangt of zwemt immers in het water. Maar nu waren de duikinstructeurs druk bezig met de verplichte reddingsoefeningen van Robert, de Zweed. Ik was een bevoorrecht getuige van zijn heldhaftigheid bij het redden van een duiker in gevaar en een verdrinkende snorkelaar. Ik moet zeggen dat ik de eerste seconden niet doorhad dat het om een oefening ging en het mij erg verbaasde dat de redders aan boord niet eens opkeken. En toen viel mijn euro. 😉

Het eten ‘s middags stelde weer niet veel voor: gebakken kip met een paar blaadjes sla. De zetmeelcomponent was geheel afwezig. Vandaag zat Macca, één van de dive masters, bij ons aan tafel. Hij had veel stoere verhalen te vertellen over zijn kindertijd als jongste van een gezin met vier kinderen. Over die keer dat ze verstoppertje speelden en hij een half uur lang in de diepvriezer belandde of de keer dat hij de droogmachine van binnen te zien kreeg en er gelukkig met enkele blauwe plekken vanaf kwam. Ja, de jongste en kleinste heeft het niet altijd gemakkelijk. Hij vertelde dat zijn broer en zussen allemaal een carrière hadden en hij was het kleine broertje dat wat speelde op een boot. Ik denk niet dat hij wilde ruilen met zijn broer en zussen. 😉 De crew aan boord van zo’n toeristenschip leidt een luilekkerleventje.

We leerden ook twee sympathieke Amerikanen kennen. Eentje uit New York en eentje uit Los Angeles. De kerel uit Los Angeles vertelde over zijn verschrikkelijke snowboardaccident van een jaar geleden. De littekens van het ongeval waren nog duidelijk zichtbaar. De chirurgen hebben zijn voet bijna helemaal moeten reconstrueren. Een geluk dat hij überhaupt nog kon lopen. Hij vertelde over de misrekening die hij gemaakt had tijdens het offtrack snowboarden en de verschrikkelijke klap tegen een boom die hij met zijn voeten had opgevangen. Snowboard in twee en toen hij probeerde te stappen, besefte hij dat er iets goeds mis was. Toen hij zijn sneeuwlaars uittrok, zag hij het bot uit zijn voet steken. Brrr. Hij heeft dan de tegenwoordigheid van geest gehad om zich op de resten van zijn snowboard te hijsen en op zijn buik verder te gaan. Enkele minuten later werd hij al gevonden. Hij kan zijn voet nu op een capaciteit van 75 procent gebruiken en ik denk dat hij daar heel blij mee is.

Na het eten werden we teruggebracht naar de Reef Experience. Het was een hele aanpassing, aan boord van deze boot die enkel dagtripjes maakt. We waren gewoon geraakt aan een kleine gezellige groep en deze boot zat tsjokvol duikers en snorkelaars. Ik had niet meer zoveel zin om te snorkelen, maar omdat dit onze allerlaatste gelegenheid was om een blik op het Great Barrier Reef te werpen, liet ik me overhalen. Gelukkig was de misselijkheid en duizeligheid van de ochtend volledig verdwenen. Ik moet eerlijk toegeven dat deze snorkelbeurt wat tegenviel. Het was superdruk en we hadden al mooiere stukken rif gezien. Natuurlijk waren we de vorige dagen verwend geraakt, want de dagtoeristen zullen het zeker de moeite gevonden hebben. Toch ben ik blij dat ik deze laatste keer gesnorkeld heb, wie weet hoe lang het nog duurt eer ik terugkeer naar Australië? En misschien is er tegen dan helemaal geen Great Barrier Reef meer over.

Op de terugweg naar Cairns hebben mijn vriend en ik een heel leuk gesprek met Celina, een Frans meisje die samen met haar vriend een wereldreis maakte. Ik vond hun verhaal schitterend. Ze verdienden erg weinig in Frankrijk. Celina vertelde dat ze nog geen 1000 euro in de maand verdiende en dat meer dan de helft daarvan opging aan huur voor een appartementje in Parijs met 1 slaapkamer. Ze besloten dat ze niet zo wilden verder blijven ploeteren. Ze hebben alles verkocht wat ze hadden en zijn de weide wereld ingetrokken. Alles wat ze bezaten zat in de rugzak die ze op hun rug droegen. Ze reisden door Australië door mee te liften met vrachtwagenchauffeurs. Ze gingen van de ene vrachtwagenstopplaats naar de andere en slaagden er zo in dagelijks gigantische afstanden te overbruggen. Ze sliepen meestal in een tentje, omdat overnachten in een hostel te duur was.

Celina vertelde me dat ze op zoek waren naar een nieuw land om te wonen. Ze wilden het proberen in Amerika. Celina droomde ervan om actrice te worden of stuntvrouw. Ze was goed in krijgstechnieken en kon blijkbaar van tien meter naar beneden vallen zonder zich te bezeren. En daar was mijn sceptische ik weer, want ik weet dat het niet gemakkelijk is om een greencard te krijgen in Amerika. Maar ik heb er niets van gezegd. Wie weet lukt het hen en wie ben ik om de dromen van andere mensen stuk te maken? Ik was alleszins vol bewondering voor hun ondernemingszin. Je vertrouwde omgeving achter je laten en de weide wereld in trekken op zoek naar een beter bestaan. Chapeau. Het gesprek gaf me ook de gelegenheid om mijn Frans wat te oefenen dat de laatste jaren erg roestig geworden is.

En toen voeren we de haven van Cairns binnen. We namen afscheid van de crew van de Reef Encounter en spraken af met het Franse koppeltje Celina en Jamal en de Zwitserse vriendinnen Simone en Leslie om rond zeven uur samen te komen om iets te gaan eten. Er was wat overredingskracht nodig om Celina en Jamal mee te krijgen, want een etentje paste moeilijk in hun budget. Mijn vriend en ik hadden deze reactie verwacht en stelden voor om de vier wereldreizigers te trakteren. Per slot van rekening gaan mijn vriend en ik na deze vakantie terug naar onze veilige, mooi verdienende job. En gelukkig voor ons stond de Australische dollar laag genoeg opdat zo’n etentje niet bepaald een gat in ons budget zou slaan.

12 november: Tweede dag op de Reef Encounter

Om kwart voor zes opgestaan en om kwart na zes lagen we al in het water voor de eerste snorkelbeurt van de dag. Na de eerste snorkelbeurt stond het ontbijt op ons te wachten. Zelfs de scrambled eggs gingen er vlotjes in. Het snorkelen ging me ook steeds beter af. Ik voelde me zeker van mezelf en hoefde niet meer in de nabijheid van mijn vriendje te blijven. Helaas ging het bij de derde snorkelbeurt van de voormiddag mis. Water in mijn ogen. Tranen, tranen, tranen. Ogen die niet meer open wilden. En snorkelen met je ogen dicht, geloof me, daar is niet zo veel aan. Daarop ben ik maar teruggekeerd naar de boot en heb ik mijn vriendje alleen gelaten in het zoute water met al de visjes en koralen.

Voor de lunch kregen we thai fishcakes, iets wat nog het meest leek op viskroketten, maar helaas helemaal niet zo lekker was. Maar hey, we waren uitgehongerd. Blijkbaar verbrand je met snorkelen heel veel calorieën. Mijn vriend had na zijn eerste initiatieduik zin in meer gekregen en ging in de namiddag opnieuw duiken. Ik liet deze kelk aan mij voorbij gaan en koos voor de veilige optie: snorkelen. Ik heb er geen minuut spijt van gehad. Het was de beste snorkelbeurt tot dan toe. Het rif was maar een armlengte verwijderd, de zon stond bijna loodrecht op het water en de zichtbaarheid was fantastisch. Alle grote vissen leken gezamenlijk beslist te hebben zich die namiddag aan mij te tonen. De enorme variatie aan soorten en kleuren bleef me verbazen. Ik zag een koraal zichzelf voeden via een soort blauwachtige minipluimpjes die in- en uitgetrokken werden. Een heel raar gezicht.

De laatste snorkelbeurt bracht echter de meest fantastisch ervaring. Een grote schildpad kruiste ons pad en bleef vlak bij ons zwemmen. Op een gegeven moment was ze zo dicht bij mij dat ik maar mijn arm moest uitsteken om haar aan te raken. Wat ik natuurlijk deed. Ik raakte heel voorzichtig het schild aan en verwachtte dat de schildpad er nu wel elk moment vandoor kon gaan. Niets van dat alles, ze bleef mooi onder mij zwemmen en poseerde zelfs gewillig voor een paar foto’s die gerust als postkaart dienst konden doen. Magnifiek! Na deze snorkelbeurt trokken we de wetsuits uit en haastten we ons naar onze kamer. Dingen die ik niet zo leuk vind aan snorkelen: de vervelende wetsuits die je steeds aan en uit moet trekken, je zwempak dat nooit volledig opdroogt tussen verschillende snorkelbeurten, je haar dat tussen de duikbril raakt, het spuwen in de bril om aandampen te voorkomen,… Maar het geluk dat je ervaart als je het bedreigde Great Barrier Reef ziet, maakt dat je dat alles erbij neemt.

Blijkbaar geeft het zien van wonderlijke onderwaterwezens het libido een extra boost, want tussen het douchen en het avondeten hadden mijn vriend en ik werkelijk geweldige sex. Op ons kleine kamertje op ons cruiseship. Met het beeld van de waterschildpad nog op ons netvlies. Terwijl de boot ons allebei zachtje wiegde. Mmm.

Tijdens het avondeten maakten we kennis met Robert de Zweed, een duiker die aan boord was om zijn certificaat voor divemaster te halen. Hij werd een beetje geplaagd door de rest van de crew om wille van zijn Zweedse accent. We praatten ook met een vriendelijk oud Canadees koppel, waarvan de man momenteel niet kon duiken omdat hij problemen met zijn oor had. We hadden grote honger en de porties eten die ons geserveerd werden, volstonden niet om deze honger te stillen. Ik denk dat de porties met opzet niet al te groot waren, omdat duiken met een overvolle maag niet gezond is.

Na het diner vertrok mijn vriend voor zijn derde duikbeurt van deze cruise. Een night dive. Iets wat een beginner normaal niet toegestaan is, maar de crew van de Reef Encounter heeft toestemming om initiatieduikers ‘s nachts mee naar beneden te nemen. Zelf bleef ik braaf op de boot om de onderwaterfoto’s die we tot nu toe genomen hadden wat te organiseren en mijn teksten aan te vullen. Terwijl ik de foto’s van de zeeschildpak bekeek, kwam er een vriendelijk Zwitsers meisje naast me zitten. Ik herkende in haar het meisje dat na de laatste snorkelbeurt werkelijk extatisch was omdat ze een turtle gezien had.

We raakten aan de praat en al gauw kreeg ik te horen dat ze met nog drie andere vriendinnen voor een jaar op wereldreis was. Jammer genoeg had een liefdesgeschiedenis in Papoea New Guinea voor wrevel tussen haar twee reisgenoten gezorgd en was het trio bijna een duo geworden. Simone was zelf ook verliefd geworden in Papoea New Guinea. Gelukkig niet op dezelfde kerel als één van haar vriendinnen. Haar vriend uit Papoea New Guinea zou over twee dagen naar Cairns komen en ze hoopte dat hun romance meer was dan een gewone vakantieliefde. Hoewel ik haar natuurlijk het allerbeste toewenste, kon ik niet anders dan een beetje sceptisch tegenover deze wens staan.

Gelukkig bleef ons gesprek niet te lang bij liefdesperikelen hangen, we praatten over alle mooie plekken die Simone al bezocht had op haar reis. Ze had haar job opgezegd om deze reis te kunnen maken. Een jaar lang zou ze samen met haar twee vriendinnen over de wereld zwerven. Al hadden de ontwikkelingen in Papoea New Guinea het één en ander in gedrang gebracht. Ik merkte aan de manier waarop ze over haar vriend sprak dat zij van deze relatie meer dan een vakantieliefde verwachtte. Ze was zelfs bereid haar reisplannen aan te passen voor hem.

Samen bekeken we de foto’s van hun reizen door Vietnam, China en Papoea New Guinea. Ze vertelde over de onveiligheid in Papoea New Guinea. Blijkbaar kan je daar als vrouw niet alleen het huis uit gaan en heb je ten allen tijden een guard nodig die je vergezelt. Ondertussen was mijn vriendje teruggekeerd van zijn night dive. Mijn foto’s had ik niet georganiseerd gekregen, maar dat kon me niet deren. Ik had genoten van het gesprek met Simone. Mijn vriend was erg enthousiast over zijn belevenissen in het nachtelijke water. Spijtig genoeg was de ervaring voor de vriendin van Simone, die haar duikerscertificaat op deze cruise wilde halen, niet zo positief. Ze had zich erg onzeker gevoeld tijdens de duik en de communicatie tussen haar en de instructeur was niet altijd even goed verlopen.

Ik voelde me heel erg blij omdat ik een leuke nieuwe vriendin had leren kennen en omdat mijn vriend zo tevreden was over zijn night dive. Een dag om in te kaderen.

11 november: Reef Encounter

Na de lunch aan boord van de Reef Experience werden we met een klein bootje met glazen bodem naar ons cruiseship de Reef Encounter overgebracht. Nu het snorkelen goed was gegaan, wist mijn vriend met te overhalen om ons in te schrijven voor een duikinitiatie. Nu moeten jullie weten dat ik al twee duikinitiaties achter de rug heb. Beide tijdens onze vakantie in Tenerife. De eerste duikinitiatie was ik zo bang dat ik de duikinstructeur een paar blauwe plekken geschopt heb. De tweede duikinitiatie was ongeveer op dezelfde manier gestart als de eerste, maar uiteindelijk ben ik afgedaald naar de zeebodem. Om eerlijk te zijn, stond ik wat weigerachtig ten opzichte van deze nieuwe initiatie.

Maar goed, een mens moet zijn angsten overwinnen en voordat ik het goed en wel besefte, zat ik op de rand van het platform met mijn zuurstoffles op de rug mezelf te overreden dat angst een irrationeel iets is en dat ik toch al een keer gedoken had en waarom moest ik daar nu zo flauw over doen? Als dit een blog met fictieve teksten was, zou ik jullie nu vertellen hoe ik mijn angst overwon en hoe geweldig de duik wel niet was en hoezeer ik ervan genoten had. Maar ik wil jullie geen rad voor ogen draaien. Dit is wat werkelijk gebeurde. De duikinstructeur haalde me over om in het water te springen. En daar ging het mis. Masker niet goed bevestigd, zout water in mijn ogen. Pijn, traanvocht dat niet te stuiten was. En toen gaf ik het op, nog voordat ik het goed en wel geprobeerd had. Met pijnlijke ogen kan ik niet duiken en zout water pikt en zout water in ogen met lenzen pikt, denk ik, nog veel meer.

Sissie yab klom terug aan boord, deed haar duikgerief af en snorkelbril terug aan. En wuifde haar vriendje uit die niet door een irrationele angst gebonden is aan het wateroppervlak. Gelukkig viel het snorkelen wel heel goed mee en zag ik veel mooie kleurrijke vissen die mij een beetje troost brachten om zo mijn eigen lafheid te vergeten. Van de drie duikpogingen die ik in mijn leven ondernomen heb, is er tot nu toe slechts één geslaagd en dit na veel aandringen van de instructeur. Het Great Barrier Reef kreeg ik enkel vanaf het zee-oppervlak te zien. De diepere geheimen bleven voor mij verborgen. Moet ik mij erbij neerleggen dat duiken niets voor mij is? Of opnieuw een poging wagen, misschien in een meer gecontroleerde omgeving als een zwembad?

Na mijn eenzame snorkelbeurt, kwam mijn stoere vriendje terug met verhalen over hoe leuk hij het gevonden had. Na enkele snacks, bereid door de scheepskok, was het al tijd voor de volgende snorkelbeurt. Ditmaal werden we met de boot met glasbodem tot vlakbij een eiland met prachtig zandstrand gebracht. Het eiland wemelde van de vogels, maar was helaas verboden terrein. Gelukkig kregen we na enkele minuten snorkelen een fantastische troostprijs: we zagen onze eerste zeeschildpad. En we slaagden er zelfs in deze vast te leggen op onze gehuurde onderwatercamera. Al was de schildpad een beetje te ver af om een goede foto op te leveren.

‘s Avonds waren we bekaf van al die activiteit. Bovendien bleek dat zowel mijn vriend als ik serieus verbrand waren van het snorkelen. We hadden allebei onze benen ingesmeerd met waterresistente zonnecrème, maar blijkbaar was de factor die we gebruikt hadden niet hoog genoeg. De achterkant van onze benen zag knalrood. Bijzonder komisch, ware het niet zo pijnlijk geweest. Vooral mijn vriend had het erg zitten. Zijn sneeuwwitte benen hadden ongeveer de kleur van tomaat aangenomen. Het deed al pijn als je er nog maar naar keek. Geen ideale uitgangspositie voor nog twee dagen snorkelen. Gelukkig was er een heel goeie zonnecrème aan boord die drie uur waterresistent was en een factor hoger dan 30 had. En die we de dag erna mochten gebruiken.

Na een verfrissende douche schoven we aan voor het avondeten. De creatie van de scheepskok, iets met lams, kon ons niet echt bekoren, maar een hongerige maag doet eten. We zaten aan tafel met een Amerikaans koppel van ongeveer onze leeftijd en een Australisch koppel uit Sydney die op honeymoon waren. Gezellig. Na het avondmaal waren we zo moe dat we al rond acht uur in bed lagen. Zo’n dag op zee doet wat met een mens.

11 november: Reef Experience

Een kleine quiz voor de aandachtige volgers van deze reisverslagen. Op welk uur zijn mijn vriend en ik uit ons bed gekropen? Jullie kunnen kiezen uit 6, 7 of 8 uur. Iemand die het antwoord weet? Niemand? Goed, dan verklap ik het antwoord: om 6 uur!

We hadden een taxi besteld om ons, onze valies en onze twee rugzakken (eentje voor het fototoestel en eentje voor de laptop) tijdig ter plaatse te krijgen. Natuurlijk waren we naar goede gewoonte weer veel te vroeg en hadden we nog tijd om een licht ontbijt te nuttigen voordat we aan boord gingen. De schrik om zeeziek te worden zat er bij ons nog steeds goed in, dus ik hield het bij een bananenmilkshake. Aan boord werd ons een hamburger als ontbijt aangeboden, maar daar heb ik feestelijk voor bedankt. Wat ik wel aannam, waren de gemberpilletjes tegen de zeeziekte die uitgedeeld werden aan de passagiers. En omdat ik liever het zekere voor het onzekere nam, deed ik daar nog een touristil pilletje bovenop. Een wijze beslissing, zo bleek later, want na een dik uurtje varen, waren er al verschillende mensen die groen zagen en zich krampachtig vastklampten aan hun kotszakje. Terwijl al de andere passagiers erg hun best deden om vooral niet hun richting uit te kijken.

Onze eerste snorkelbeurt vond plaats op de Reef Experience, de boot die ons naar ons cruiseship zou brengen. Het is misschien moeilijk te geloven, maar dit was de allereerste keer in mijn leven dat ik zou snorkelen. En ik moet zeggen dat ik er toch niet helemaal gerust in was. Ik weet niet juist wat die nervositeit veroorzaakte, ik denk dat het het idee is van ademen door een buisje en de angst om mijn ogen onder water open te doen. Dat laatste heb ik sinds mijn tienerjaren niet meer gedaan. Harde lenzen, weten jullie, gaan gezellig meezwemmen als je je ogen opendoet onder water. En omdat ik maar één paar harde lenzen heb, ben ik als de dood om ze te verliezen. Met mijn oogafwijking ben ik blind zonder lenzen. Natuurlijk heb ik een bril bij, maar de glazen zijn niet meer aangepast aan mijn huidige oogafwijking. En zeg nu zelf, is het geen zonde om op reis te zijn in een ver land en alles nog maar half te kunnen zien? (Even meegeven dat ik een uitstekend zwemmer ben, jaren bij de zwemclub gezeten en nooit watervrees gehad.)

Daar zat ik dan, met mijn wetsuit, zwemvliezen en snorkel aan, moed te verzamelen om in het water te gaan. Ja, dat klinkt belachelijk, ik weet het. Gelukkig waren er naast mij nog mensen die hum schrik moesten overwinnen. En toen opeens vond ik mezelf zo flauw en kinderachtig dat ik hup het water in sprong en een tel later mijn ogen opende voor de wonderen van de onderwaterwereld tegelijkertijd ademend door een buisje. En weten jullie wat, het was de moeite. We moesten eerst wat afstand afleggen tot aan het koraalrif, maar toen ging er een geheel nieuwe wereld voor mij open. Schitterende vissen en alle kleuren en formaten flitsten voorbij. Het koraal bood hen een veilige haven. Ongelooflijk mooi. Ik zorgde er wel voor steeds dicht in de buurt van mijn vriend te blijven. Het snorkelen ging vlot, maar heel zeker voelde ik me nog niet.

10 november: Botanical Gardens in Cairns

Een vrij dagje. We sliepen uit tot maar liefst 7 uur. Langslapers dat we zijn!  Ik heb in één ruk alle kaartjes geschreven, nog enkele bijkomende kaartjes gekocht en het verslag van de voorbije dagen aangevuld. In totaal hebben we vijftig kaartjes geschreven. Dus als jij geen kaartje gehad hebt, komt dit doordat ik je adres niet had of omdat de post het kaartje verloren gedaan heeft. 😉

We verlieten het hotel pas rond een uur of elf. Via de prachtige houten boardwalk wandelden we op ons gemak naar het winkelcentrum The Pier. Terwijl we gisteren enkel modder zagen, bleven we nu wat langer stilstaan bij de door eb blootgelegde zandvlakte. Ons oog viel eerst op een groepjes pelikanen, maar daarna spotte mijn vriend een krabbetje in de modder. En daar, nog één en nog één. Hoe beter we keken, hoe meer leven we ontdekten: krabbetjes met feloranje scharen, zwarte krabbetjes, heremietkreeften, mudskippers (wandelende vissen), enzovoort. De op het eerste zicht doodse moddervlakte bleek te krioelen van het leven.

The Pier was een mooi splinternieuw winkelcentrum dat echter nog een beetje steriel aanvoelde. Veel winkelruimten stonden nog leeg en het was er niet bepaald druk. We kochten niks. Keken gewoon wat rond. We waren vlakbij de plaats waar de volgende dag onze boot zou aanmeren, dus gingen we daar ook even een kijkje nemen. ‘s Middags aten we snel en goedkoop in de food court vlakbij de Night Markets. Ik kocht me een paar nieuwe havanas (teenslippers) ter vervanging van mijn eigen slippers die er deze vakantie ergens in de buurt van Ayers Rock de brui aan gegeven hadden.

Na de middag stond de botanische tuin van Cairns op het programma. We legden de afstand van ons hotel naar de tuin te voet af, al bleek de tuin verder te zijn dan eerst gedacht en sloeg onderweg de vermoeidheid (en het daarbij gepaard gaande zeuren) toe. Het Nederlandse koppel dat we in Darwin leerden kennen, was heel enthousiast over de botanical gardens. En dit bleek geheel terecht. De botanische tuinen in Sydney verbleken gewoon ten opzichte van die in Cairns. Je vindt er een fantastische variëteit aan planten. Hoogtepunt vond ik de boardwalk door een stukje regenwoud, een overblijfsel van het regenwoud dat eens het grondgebied van Cairns volledig bedekte. Interessant: een plant met giftige haartjes die je maar beter vermijdt. Wie in contact komt met de holle haartjes vol met gif van deze plant kan zelfs overlijden. In het beste geval lijd je onuitstaanbare pijnen omdat het gif inwerkt op je zenuwstelsel. Gelukkig werd deze plant achter dik plastic glas tentoongesteld. Verder bood de tuin een weeping paper bark (wat een mooie naam voor een boom) en schitterende bloemen. Zeker een must als je in Cairns bent.

De terugweg naar ons hotel voerde ons langs het kerkhof van Cairns en een mooi gerestaureerd historisch houten huis. We hadden geen haast en namen de tijd om van de late namiddag te genieten. Terug in ons Bay Village hotel waren we best wel moe van het vele stappen en merkten we dat mijn decolleté wat te veel zon gezien had en een prachtig rode kleur had aangenomen. After Sun to the rescue!

‘s Avonds begaven we ons weer naar de esplanade op zoek naar een leuk restaurantje en om een onderwaterfototoestel te huren voor onze driedaagse cruise naar het Great Barrier Reef. ‘s Avonds is de Esplanade blijkbaar een verzamelplaats voor sportieve Australiërs: het wemelde er van de joggers, de ene al meer afgetraind dan de andere. Ik gaf mijn ogen de kost terwijl we omringd werden door knappe venten die sit-ups of push-ups deden aan de vele fitnesstoestellen. We bleven ook even staan bij een skatepark, waar jonge gasten met skateborden, fietsjes en rollerblades hun beste stunts boven haalden. De verlichting van het skatepark samen met de ondergaande zon zorgde voor een heel bijzonder effect.

Voor ons avondeten kozen we ditmaal een Thais restaurant uit. Thais is mijn favoriete keuken, bijgevolg heb ik al veel Thaise restaurants uitgeprobeerd, maar dit was toch één van de betere. Het eten was werkelijk overheerlijk. Na het eten deden we nog enkele moedige pogingen om wat foto’s van onze reis online te zetten. Met als enige resultaat veel gevloek en frustratie. De internetconnectie in de hotels waar we tot nu toe logeerden was, werkelijk overal abominabel. Ik heb het hier dan over de wireless connectie. Soms waren er ook vaste pc’s ter beschikking, maar daar kon je alleen maar mee surfen. Niet echt nuttig als je een usb-stick met foto’s wil inpluggen.

Aangezien we nog steeds geen telefoontje van Hertz gekregen hadden ivm de waarborg die wij nog terug moesten krijgen, belde ik zelf. Natuurlijk kreeg ik iemand aan de lijn die net uit vakantie was en van toeten nog blazen wist. Het hele verhaal nog eens uit de doeken gedaan. Gezegd dat ons een cheque beloofd was, dat wij buitenlanders zijn en die cheque graag in Australië wilden innen, jadajada. Ze beloofde haar manager erover aan te spreken van zodra die op kantoor was en ze zou proberen de cheque naar ons hotel op te sturen. Enfin, afwachten of deze belofte nu wel gehouden zal worden.

Voor het slapengaan pakten we één valies met alles wat we nodig hadden voor de cruise. De andere valies en de overige rugzakken zouden we achterlaten in ons hotel. Travel light, maties.

9 november: Cairns

De wekker stond om vier uur. Geheel overbodig, want we waren beiden al om drie uur klaarwakker. Schrik om door de wekker heen te slapen en ons vliegtuig te missen, waarschijnlijk. We waren dus ruimschoots op tijd in de luchthaven om onze huurwagen in te leveren. Bij het kantoor van Hertz bleek echter dat de ons beloofde cheque van 400 australian dollar (de waarborg die we cash moesten betalen omdat de credit card van mijn vriend het tijdelijk liet afweten) niet in het kantoor aanwezig was. Maar geen probleem, ze zouden die cheque achterna sturen naar ons thuisadres. Nogmaals uitgelegd dat ons thuisadres in België was en dat het voor ons nadelig zou zijn om daar de cheque te innen. Het meisje in het kantoor was zeer vriendelijk en beloofde dat ze de manager zou vragen om zo snel mogelijk naar ons terug te bellen om het één en ander geregeld te krijgen.

Een beetje misnoegd gingen we naar de incheckbalie. Bleek dat ons vliegtuig pas om zeven uur zou vertrekken en niet om half zeven zoals op onze papieren stond. Hoera, een half uurtje langer om te profiteren van het gratis internet op de luchthaven. Helaas vliegt zo’n uurtje internetten veel te snel voorbij als je wat foto’s wil uploaden en van commentaar voorzien. De vlucht zelf was uneventful. Naar goede gewoonte zaten we weer aan de nooduitgang. Als er ooit iets misloopt op een vliegtuig, zullen we zeker weten hoe de nooddeuren te openen. 😉 Na een vlucht van nog geen twee uur, zetten we voet aan de grond in Cairns, onze laatste bestemming op Australische bodem. Wat we zouden doen in Cairns lag nog niet vast. We hadden enkel twee nachten in een hotel geboekt. De resterende zes dagen moesten we nog logies vinden.

We dropten onze valiezen in het hotel en trokken er meteen op uit. We wilden Cairns verkennen en wat ideeën opdoen over hoe we de rest van onze vakantie zouden invullen. Ons eerste wapenfeit in Cairns: met een cocktail voor onze neus bekomen van de vlucht. Cairns is een zonnige havenstad die uitgegroeid is tot de ideale uitvalsbasis voor het toerisme naar het regenwoud en het Great Barrier Reef. Cairns heeft een prachtige esplanade langs de rand van de zee met aan de ene kant restaurantjes en langs de andere kant een strook groen die grenst aan de zee. Bij onze eerste wandeling over de houten boardwalk langs de kustlijn was het laag tij en werd een weidse moddervlakte blootgelegd. Een echt strand vind je in het centrum van Cairns niet. Je zal ook niemand in zee zien zwemmen, omdat er zoveel gevaarlijke kwallen in het water aanwezig zijn. Om de inwoners toch een beetje verfrissing aan te bieden, is er een publiek openluchtzwembad vlak aan de zee. Heel bijzonder. De temperatuur was er ook veel draaglijker dan onze laatste dagen in Katherine en Darwin.

We lunchten in the Raw Prawn aan de Esplanade. Voor een zeer schappelijke prijs hadden we een voorgerecht en een hoofdgerecht, vergezeld van een glaasje huiswijn. Vlak naast ons restaurant was er een boekingskantoor met allerlei info over uitstappen en bezienswaardigheden in en rond Cairns. Na de lunch gingen we er een kijkje nemen. Het kantoor had een overvloed aan folders waardoor kiezen niet gemakkelijk was. Van twee dingen waren we zeker: het Great Barrier Reef en het regenwoud moesten we gezien hebben. We werden geholpen door een zeer vriendelijk meisje dat een quasi onstuitbare woordenvloed produceerde. Het leek wel of ze elk van de aanbiedingen in de brochures persoonlijk had gedaan of dat liet ze althans zo uitschijnen. Op haar aanraden boekten we een cruise van drie dagen met de Reef Encounter en een 4WD dagtrip naar het regenwoud. In één moeite besloten we de overige dagen in het hotel waar we verbleven bij te boeken. De nog niet opgevulde dagen konden we dan nog later bekijken.

Nu ons verblijf in Cairns meer vaste vorm had aangenomen, brachten we de rest van de dag op ons gemak door met wat slenteren en winkelen. We kochten handdoeken en een nieuwe zwembroek voor mijn vriend. In dezelfde winkel op verschillende tijdstippen, tot grote hilariteit van de winkeluitbater. Kwestie van met de juiste uitrusting op cruise te kunnen gaan. We gaven onze ogen de kost in de kleurrijke nightmarkets van Cairns waar je souvenirs kon kopen, neptattoos laten zetten, schoonheidsproducten uittesten, ijsjes kopen en zelfs een Chinese massage krijgen. In een zijstraat van de esplanade kocht ik een ijsje met vanille en baileys met daaronder professioneel geplette malthesers. Tegenwoordig moet je je ijs niet meer zelf tot een lekker smurrie mengen, men doet dat voor jou. 😉

Voordat we het beseften was het avond. We dronken een cocktail aan de bar van het hotel en slaagden erin nog net een tafeltje te bemachtigen in het Balinese restaurant van het hotel. Een Balinees restaurant is heel bijzonder, omdat het in de Balinese cultuur erg ongebruikelijk is om uit eten te gaan. Het was de eerste maal dat mijn vriend en ik ons aan deze keuken waagden en het bleek een meevaller. Balinees deed me erg aan Thais denken, met een vleugje Indisch erdoor. Al waren de gebruikte kruiden anders. Mijn vriend had eendengehakt in bananenbladeren en ik hield het bij een noedelsoepje. Niet te zwaar, want ik wilde een goede nachtrust.

Na het eten begon ik aan de zware al te lang uitgestelde taak van het kaartjes schrijven, terwijl mijn vriend uitgeteld op bed lag. Als jullie je afvragen waarom er zo weinig tekst op onze kaartjes stond, dit is de reden. 😉