22 maart: East Coast Park

Op de goeie nacht van gisteren volgde een slechte nacht. Twee keer moeten opstaan om naar het toilet te gaan en wakker geschoten uit een nachtmerrie: mijn vriend, ikzelf en mijn dementerende bomma reden op een autosnelweg toen ergens in een bocht onze auto aan het slippen raakte op een gigantische ijsplek. We gingen overkop, maar wonder boven wonder leken we allemaal ongedeerd uit de wagen te komen. Al was ik heel ongerust omdat mijn bomma door het ongeval uit de auto ontsnapt was.

Enfin ja, om kwart voor zes was ik klaarwakker met de beelden van de nachtmerrie nog op mijn netvlies. Om 7u gaf ik het definitief op en begaf ik mij naar het zwembad voor een ochtendlijke zwempartij. Deze ochtend besloten we het ontbijt in de club links te laten liggen en het ontbijt in de grote ontbijtzaal uit te proberen. Heel veel volk, maar het aanbod was veel uitgebreider dan in de club. Doordat de verschillende buffetten goed verspreid stonden in de ruimte, was het nooit echt lang aanschuiven. Ik proefde alle dim sum die ze hadden en waagde me zelfs aan de chicken congee (op zich heeft zo’n congee niet zoveel smaak, maar als je er genoeg zeewier en andere fantasietjes aan toevoegt is dat best wel te eten).

We hadden na de ervaring van gisteren niet veel zin in de combinatie van metro- en busrit en besloten het ons ditmaal makkelijk te maken door een taxi te nemen naar East Coast Park. East Coast Park is een uitgestrekt groen lint van meer dan 10 km langs de kustlijn. Het park strekt zich uit van Marina Bay helemaal tot aan Changi Airport. Je kan er relaxen aan het strand, wandelen, aan watersport doen of fietsen op de mooie fietspaden.

Met de taxi waren we heel snel op onze bestemming. Ons hoofddoel was een fietstocht maken, maar toen we zagen dat je kajaks kon huren, wisten we meteen wat onze eerste activiteit van de dag zou zijn (allez tweede, als je dat ochtendlijk zwempartijtje meetelt). We huurden een kajak voor een uurtje, deden een zwemvest aan en dobberden nog geen kwartier later op de spiegelgladde oceaan. Toegegeven, in deze omstandigheden was kajakken echt een makkie. We peddelden zonder al te veel weerstand langs de kustlijn en naderden de voor de kust aangemeerde schepen vrij dicht. Heel erg ontspannend.

Na een uur leverden we onze kajak in en gingen naar het East Coast Lagoon Food Village voor ons middagmaal. Ik ging voor fried oysters (een soort roerei met oesters) en mijn vriend voor een carrot cake (een gerecht met ei dat in niks lijkt op wat wij in het Westen onder carrot cake verstaan). Mijn fried oysters vielen wat tegen. De oesters waren half gaar en ook de roerei was te smeuïg naar mijn smaak. Blijkt dat ik mijn oesters liever rauw heb of helemaal doorbakken. Of misschien lag het aan de combinatie van ei met oester. Enfin ja, het kan niet altijd een schot in de roos zijn.

Na het middagmaal huurden we fietsen. Twee uur leek ons ideaal voor een fijne fietstocht. Na de ervaring op Pulau Ubin besloten we voor fietsen mét versnellingen te gaan, al verwachtten we op onze tocht langs de kustlijn niet veel steile heuvels tegen te komen.

Ook hier viel het ons op dat Singaporeans belabberde fietsers zijn. Ze zwalpen van de ene naar de andere kant van de weg, zonder rekening te houden met de andere fietsers en hun tempo ligt niet veel hoger dan dat van een goeie wandelaar. We staken dan ook de ene na de andere fietser voorbij en genoten van de fijne bries op ons gezicht.

Je kan in East Coast Park ook inline skates huren. Zo zagen we onderweg menig Singaporean halsbrekende toeren uithalen om toch maar overeind te blijven. Eentje had het zelfs helemaal opgegeven en haar inline skates uitgetrokken om op blote voeten verder te gaan, terwijl ze haar vriend ondersteunde die dapper doorbeet maar amper vooruit kwam op zijn inline skates. Een bijzonder komisch schouwspel. Ach, een beetje schadenfreude mag wel eens.

Onderweg kwamen we langs een familievriendelijke activiteit die ons allebei de wenkbrauwen deed fronsen. Iemand zin om met het ganse gezien garnalen uit een bak met water te vissen? Oh well, wij doen het hier in het Westen zelfs met plastieken eendjes.

Tijdens de fietstocht zagen we grijze wolken boven onze hoofden samentrekken, maar op een paar druppels na, bleven we van een regenbui gespaard. De lucht werd echter alsmaar grijzer, dus na het inleveren van de fietsen, namen we zo snel mogelijk een taxi naar huis. (Het aanbod om mee te dansen met een groep Thaise dansers die aan het oefenen waren voor één of ander festival, sloegen we vriendelijk af.) Dat bleek een wijze beslissing te zijn, want we zaten nog geen vijf minuten in de taxi of er brak een gigantische tropische storm los. Het leek wel de zondvloed. Het water viel met bakken uit de hemel en het geluid van de donderslagen overstemde al het andere. Indrukwekkend.

We lieten ons mooi voor de deur van ons hotel afzetten en vierden het feit dat we net op tijd een taxi gevonden hadden met een uitgebreide vrijpartij. We waren ons net wat aan het opfrissen in de badkamer, toen er rond een uur of vijf aan onze deur gebeld werd. We stonden allebei in ons adamskostuum en mijn vriend gooide snel een badjas over zijn naakte lijf om te gaan kijken wie er ons nodig had. Het bleek het hotelpersoneel te zijn dat kwam controleren of het bed wel goed opgemaakt was en dat ons twee extra flesjes water kwam brengen. We namen ons voor toch wat frequenter gebruik te maken van die “do not disturb” functie, zoveel dorst hadden we nu ook weer niet.

Het avondmaal nuttigden we weer in de club. Al moet ik toegeven dat we nu wel wat uitgekeken waren op de formule. Het aanbod was elke dag ongeveer hetzelfde en ik was de kazen nu wel een beetje beu gegeten. Gelukkig was het ondertussen gestopt met regenen. Al houd ik wel van zo’n tropische regenbui. Vlak erna is het een beetje koeler en lijkt alles frisser.

Omdat we nog wat werkmails moesten beantwoorden zochten we ons een plaatsje op het terras van de Blue Potato, het restaurant bij het zwembad om iets te drinken en wat te werken. De tafels en stoelen waren echter nog helemaal nat. In plaats van de stoelen wat af te drogen, verzekerde de ober ons dat “het wel rap droog zou zijn” en deed verder helemaal niks. We gingen dan maar zelf een handdoek halen om de boel wat op te kuisen. Tss, zo’n slechte service zijn we hier niet gewoon.

We sloten de dag af met een portie nachtfotografie bij Clarke Quay. Heb ik mijn statief toch niet voor niks naar Singapore meegesleurd!

21 maart 2015: Pulau Ubin

Na een geweldig goede nachtrust gaat de wekker af om 7 uur. Deze zonnige zaterdag staat er immers een uitstap naar het eiland Pulau Ubin op het programma waarvoor we op tijd uit de veren moeten.

Bij het ontbijt in de club krijgen we de gruwelijke beelden te slikken van de zelfmoordaanslagen in de Sana’a moskee in Jemen. Niet meteen plezierig nieuws om de dag mee te beginnen. Uiteraard eisen die gestoorde misdadigers van IS de aanslagen op. Zucht. Hoe totaal fucked up moet een ideologie zijn om geloofsgenoten te vermoorden? Ik kan het gewoon niet begrijpen.

Na het ontbijt nemen we de metro tot aan de halte Tanah Merah, waar we overstappen op de bus naar Changi Village, vlakbij de luchthaven. In Changi Village nemen we vervolgens de ferry naar Pulau Ubin. Nuja, ferry is een groot woord voor de kleine bootjes met maximaal 12 passagiers die voortdurend op en af varen tussen Changi Village en Pulau Ubin. Uiteindelijk zijn we pas rond een uur of elf op Pulau Ubin. Wat maakt dat we best wel lang onderweg geweest zijn om onze bestemming te bereiken. Al een geluk dat we vroeg opgestaan zijn.

Pulau Ubin is het op één na grootste eiland voor de kust van Singapore (8 km lang en 1,5 km breed). Volgens mijn reisgids is het de laatste plaats waar je de gelegenheid hebt om kennis te maken met de rustieke sfeer van het Singapore van de jaren zestig. Maleiers en Chinezen werkten er toen in de landbouw, in granietgroeven of de visserij. Tegenwoordig wonen er nog maar 200 mensen op Pulau Ubin. De populairste manier om het eiland te verkennen is per fiets. Het eerste wat je dan ook ziet als je aan land gaat op Pulau Ubin zijn massa’s elkaar beconcurrerende fietsverhuurders.

Wij zijn vooral naar Pulau Ubin gekomen voor de rijke fauna en flora die op het vasteland al lang verdwenen zijn. Omdat het ondertussen al bijna middag is, besluiten we nog even te wachten met het huren van een fiets en eerst een wandeling te maken. De Sensory Trail blijkt een schot in de roos te zijn. Een mooie wandeling die ons langs exotische fruitsoorten zoals kokosnoot, jackfruit, ananas en doerian brengt. We zijn onder de indruk van de vijvers vol met waterlelies en genieten van het uitzicht op de zee. We hebben veel geluk, want we stuiten op onze wandeling zowaar op een wild zwijn. Die beestjes vertonen zich niet zo makkelijk, dus we zijn in onze nopjes. De spelende apen daarentegen blijken zich niet veel aan te trekken van mensen en steken gewoon vlak voor ons de weg over.

We kloppen onszelf op de borst dat we eerst de wandeling gedaan hebben, want op de fiets is de kans dat je wildlife ziet natuurlijk een pak minder. Voor het middagmaal kiezen we een restaurant uit met een terrasje vlak aan het strand. In grote bakken zitten krabben, garnalen, vissen, enzovoort. Verser kan niet. Ik besluit te proeven van de plaatselijke specialiteit: krab met zwartebonensaus. Heel lekker, maar wel een uitdaging om het ding opgepeuzeld te krijgen met alleen een vork als gereedschap. Al gauw geef ik het op en ga ik het gepantserde beest met mijn tien geboden te lijf. Het wordt een ietwat plakkerige affaire, maar ik slaag erin om bijna al het vlees uit de krab te krijgen.

Tijdens het eten hebben we uitzicht op een chique jacht dat vlak voor de kust van Pulau Ubin aangemeerd ligt. We zien de opvarenden wat fietsen in een bootje laden om mee aan land te gaan en zien ei zo na de fiets samen met één van de passagiers het water in donderen. Gratis entertainment! Nog wat later zien we zowaar een varaan op zijn dooie gemak op het strand slenteren. Alweer een diersoort die we kunnen afvinken.

Nu onze magen gevuld zijn, begeven we ons naar één van de verhuurwinkels en kiezen daar een knalblauwe fiets uit zonder versnellingen, maar mét een mandje. Het eiland lijkt vrij vlak en het is voor mijn vriend plezieriger om de fototoestelrugzak in het mandje te kunnen leggen dan ermee te moeten fietsen op zijn rug in tropische temperaturen van meer dan 30 graden. De fietsen blijken hun beste tijd gehad te hebben (ik neem aan dat die hoge luchtvochtigheid ook niet bepaald ideaal is), maar we geraken er redelijk vlot mee vooruit. Sterker nog, wij blijken in vergelijking met de gemiddelde Singaporean uitmuntende fietsers te zijn. Ik vermoed dat fietsen in Singapore een vrij uitzonderlijke manier is om je te verplaatsen en dat Singaporeans enkel fietsen in hun vrije tijd. Ze fietsen alleszins supertraag en zwalpen over de weg alsof ze te veel gedronken hebben, zonder rekening te houden met de andere fietsers.

Wij voelen ons even top-sporters wanneer we de ene na de andere fietser voorbij steken. Het zweet gutst langs onze lijven, maar dat kan de pret niet drukken. We genieten van de inspanning en de mooie fietspaden op Pulau Ubin. Alleen jammer dat twee eindbestemmingen van de fietspaden afgesloten waren wegens erosiegevaar (de kustlijn brokkelt langzaam af). De twee heuveltjes die we onderweg tegenkomen, blijken zonder versnellingen toch moeilijk bedwingbaar, dus we stappen even af. Misschien hadden we bij nader inzien toch beter een fiets met versnellingen gehuurd.

Opvallend is dat in tegenstelling tot op het vasteland hier en daar vuilnis rondslingert. Nochtans staan er in Singapore torenhoge boetes op sluikstorten. Een beetje jammer dat net op dit mooie eiland zwerfvuil het uitzicht verstoort. Onderweg lassen we een pitstop in om wat vocht bij te tanken. Mijn hoofd ziet zo rood als een tomaat van de warmte en de inspanning. We bestellen een kokosnoot en man, dat smaakt. Voor zowel mijn vriend als mezelf is het de allereerste keer dat we kokosnootwater drinken recht uit een kokosnoot. Na het heerlijk koele en ietwat zoet smakende water gedronken te hebben, lepelen we het zachte vruchtvlees uit de nooit. Het vruchtvlees vind ik redelijk smakeloos, maar het is wel verfrissend.

Rond 16u hebben we zowat elke uithoek van het eiland verkend. We leveren onze crappy fietsen weer in en verlaten het eiland zo rond 16.30u. Ik moet eerlijk zeggen wat ik wat opzie tegen de lange rit op de bus en de metro. Het is ook net spitsuur wanneer we in metro zitten en ik heb er even genoeg van. Ik stel aan mijn vriend voor om wat vroeger uit te stappen aan Raffles Place en het laatste stuk naar het hotel gewoon te voet af te leggen. Bij het buiten komen voelen we enkele regendruppels, maar een hevige regenbui blijft uit. De wandeling doet me deugd en na in onze hotelkamer het zweet van onze lichamen gespoeld te hebben, genieten we van ons avondmaal in de club. Dat het een mooie zonnige dag was, blijkt uit het feit dat we allebei een beetje rozer zien dan gewoonlijk. De zon heeft, ondanks de zonnecrème, haar sporen nagelaten.

Na het avondmaal duiken we het verfrissende water van het zwembad in. Na de zwempartij twijfelen we even, maar het is zo’n prachtige avond dat het zonde zou zijn deze door te brengen op onze hotelkamer. We trekken een luchtige outfit aan en slenteren op ons gemak langs Clarke Quay. We sluiten de avond af in stijl met een Singapore Sling in de sQue Bar met uitzicht op Clarke Quay. Romantiek ten top!

20 maart 2015: Restaurant André en Singapore Flyer

De jetlag haakte zijn klauwen in mijn nachtrust. In slaap vallen was geen enkel probleem: de vermoeidheid was immers groot na die bijna slapeloze vlucht, maar in het holst van de nacht was ik opeens klaarwakker. Mijn lichaam had duidelijk een signaal gekregen dat het tijd was om op te staan. De muziek van de live groepjes op Clarke Quay die tot in onze kamer doorsijpelde, maakte het er alleen maar erger op. Na een stevige onderhandeling met Klaas Vaak van een uur of zo lukte het me om opnieuw de slaap te vatten. Enfin, ja, geen ideale nachtrust, maar dat had ik ingecalculeerd door op onze eerste dag in Singapore niet te veel in te plannen.

Voordat we aan de ontbijttafel schoven, trok ik nog een paar baantjes in het verlaten hotelzwembad. Geen betere manier om ‘s ochtends de slaap te verdrijven dan met een verkwikkende duik in het frisse water. Ontbijten deden we in de club. Lekker rustig en het aanbod mocht er best wel zijn.

De dag voordien had ik een pedicure geboekt om mijn tenen flipflop-ready te maken. Het was er door al de drukte naar aanloop van onze vakantie niet van gekomen dit op voorhand te doen. Dus maakte ik graag gebruik van de wellnessfaciliteiten die Swissôtel aanbood. De eerste keer dat ik zo’n schoonheidsbehandeling laat doen tijdens een vakantie, maar wel een ideale activiteit als de jetlag nog niet volledig verwerkt is.

Ik werd bijzonder vriendelijk onthaald met een kopje thee, waarna ik naar een aparte ruimte geleid werd, alwaar ik mocht plaatsnemen op een ligbed. Beetje vreemd, want bij een pedicure zit je meestal. Ook niet zo gemakkelijk voor het meisje dat mijn tenen in de watten legde, want ze moest dan met een apart teiltje water sleuren om mijn voeten in te laten weken. Terwijl mijn voeten weekten, werd het licht in de kamer gedimd en een relaxerend muziekje opgezet. De slaap die ik deze nacht zo moeilijk vond, sloop op kousenvoeten dichterbij, terwijl ik mijn best deed om niet toe te geven.

Enfin ja, drie kwartier later stond ik buiten met vers gelakte teennagels. Al moet ik zeggen dat het meisje wel wat geknoeid had. Als ik mijn nagels zelf lak, is het resultaat beter, maar goed, vanop een afstandje zag je niet dat de nagels niet perfect gelakt waren, dus ik lag er niet van wakker. Ik was klaar voor onze eerste afspraak van de vakantie.

Bij het voorbereiden van de reis had ik wat research gedaan naar goeie restaurants in Singapore. Zo kwam ik uit bij restaurant André, volgens verschillende sites één van de top tien restaurants van Singapore. Ruim op voorhand hadden mijn vriend en ik een tafeltje gereserveerd om daar samen met een oud-collega van mijn vriend iets te gaan eten. De oud-collega was in Singapore voor dezelfde conferentie als mijn vriend, een ideaal moment dus om samen iets te gaan eten en bij te praten.

Mijn vriend in kostuum en ik in mijn mooiste kleedje (you have to look the part!) namen we de taxi naar Restaurant André. We waren een beetje te vroeg (het restaurant opende blijkbaar pas om 12 uur stipt) en we moesten dus noodgedwongen wachten in de lobby van een nabijgelegen hotel. Kwestie van niet doorweekt van het zweet aan tafel te moeten.

De lunch was alleszins een hele belevenis. Elk gerecht was een klein kunstwerkje vergezeld van uitmuntende wijnen. Vooral de wijnen maakten indruk. De (vrouwelijke) sommelier bleek trouwens een paar jaar in mijn favoriete Belgische restaurant (In de Wulf) gewerkt te hebben. Aan de tijd onder de vleugels van Kobe Desramaults had ze een paar woordjes Nederlands overgehouden, die ze graag etaleerde. Wat me erg beviel bij restaurant André was de fijne sfeer, ondanks het niveau van het eten, was het personeel helemaal niet stijf. Integendeel er kon altijd wel een grapje af.

Dit aten wij:

Deconstructed mojito as appetizer
Monkfish liver custard, toasted mushroom and its vinaigrette, pickled onion, hazelnut
Winter root vegetables, cured Spanish mackerel, wild herbs
Pearl couscous with razor clam, emulsion of chorizo, puree of clam with basil
Slow cooked pork belly, confit of salsify, fried kale
Cake of puffed rice and barley, whith chocolate, liquorice, pulled cacao, whipped ganach and malt ice cream

We vroegen de sommelier ons een waardige afsluiter voor de maaltijd aan te bevelen. Eén van haar suggesties was umeshu (Japanse pruimenlikeur). De keuze was bijgevolg snel gemaakt: drie umeshu’s alstublieft! En omdat eentje geentje is, bestelde we nog een tweede rondje. Ongelooflijk lekker! Een hoogtepunt om de reis mee te starten.

Na de maaltijd, die verrassend vlot vooruit ging, namen we de taxi terug naar ons hotel. We verwisselden onze kleren en trokken de zwoele temperaturen tegemoet. Het was even wennen aan de vochtige temperaturen van 33 graden en meer, maar verder was het een bijzonder aangenaam weerzien met Singapore. Twee jaar geleden had deze stad mij bijna omver geblazen en ook bij een tweede bezoek had de stad nog niets van zijn bekoring verloren. Voor mij is Singapore een bijna surreële stad met die futurische hoogbouw en al die verschillende bevolkingsgroepen die harmonieus samenleven. Een soort utopie die blijft uitbreiden, want aan bouwwerven geen gebrek, in Singapore.

We besloten op ons gemak een wandeling langs de Singapore river te maken, langs de landingsplaats van Raffles en verder naar de plek waar de rivier in de Marina Bay uitmondt. Op die plek schittert de Merlion, een mythische kruising tussen een leeuw en een vis, hét symbool van Singapore. Natuurlijk wemelde het er van de toeristen, bijna allemaal uitgerust met hét accessoire van het moment: de selfie stick.

Na de obligate foto’s van de Merlion zetten we onze wandeling verder langs de rechteroever van de Marina Bay. Een mooie wandeling die ons een prachtig uitzicht bood op hét bekendste gebouw van Singapore: het fenomenale Marina Bay Sands hotel. Ik heb het gebouw nu al zo vaak gezien en vanuit bijna elk standpunt bewonderd, maar de betovering blijft.

De tijd gaat altijd sneller dan verwacht, want op het moment dat onze wandeling eindigde bij de luxueuze Shoppes at the Marina Bay Sands, was het al bijna tijd om naar de Singapore Flyer te gaan. Ik had ruim op voorhand een Moët & Chandon Champagne Flight voor ons tweetjes gereserveerd. We moesten er volgens onze boeking een half uur op voorhand zijn, maar het was er bijzonder rustig. Het personeel raadde ons aan nog even wat rond te lopen in de tuin die zich vlak onder het reuzenrad bevond. Tijdens onze wandeling voelden we enkele dikke druppels op ons neerdalen. De lucht was ondertussen stevig betrokken, wat de zichtbaarheid vanuit het rad niet ten goed zou komen. We hoopten vurig dat een hevige stortbui ons gespaard zou blijven, want dat zou een dikke streep door deze photo opportunity betekenen.

Zo’n tien minuten op voorhand gingen we terug naar de lobby. We werden door twee (!) personeelsleden naar boven begeleid en behandeld alsof we VIP’s waren. Het was helemaal niet druk, maar je kon zien dat op een ander tijdstip we gewoon de lange wachtrij zouden kunnen passeren. Ideaal voor mensen die net als ikzelf een hekel hebben aan wachten.

En we hadden geluk, doordat het helemaal niet druk was, hadden we de cabine volledig voor onszelf. In de cabine stonden twee glazen gekoelde champagne op ons te wachten, vergezeld van chocolaatjes en aardbeien. Door de trage rotatie hadden we de tijd om de fenomenale omgeving in ons op te nemen. De lucht was nog steeds zwaar bewolkt, maar het was gelukkig gestopt met regenen. Hoewel het rad traag draaide, was ons half uurtje veel te snel voorbij. We dronken de laatste druppels champagne op en stonden helaas alweer met beide voeten op de grond.

Tijd om op zoek te gaan naar een avondmaal. Na de copieuze lunch hadden we geen van beiden grote honger. Het Hawker center vlakbij de Singapore flyer was dus een ideale plek om iets kleins te eten. Ik ging voor noedelsoep met visballetjes. Toch net iets zwaarder dan gedacht.

Met de metro keerden we terug naar het hotel, waar we onder de nachtelijk hemel nog een paar baantjes trokken in het zwembad om vervolgens op tijd in bed te kruipen.

18 – 19 maart 2015: Van Brussel naar Singapore

Nog een drukke dag op het werk. Ik moest nog een aantal zaken dringend afwerken voordat ik op verlof kon vertrekken, dus het was echt racen tegen de klok. En ik wilde absoluut iets vroeger dan vier uur vertrekken, kwestie van problemen met de aangekondigde staking van de NMBS tussen 13u en 16u te kunnen opvangen. Ons back-up plan was een taxi naar Zaventem nemen, maar het Brusselse verkeer durft al wel eens deftig in de knoop geraken, dus we voorzagen ruim genoeg tijd om op de luchthaven te geraken, waar we om 19u het vliegtuig zouden nemen.

Helaas besloten de piloten van Lufthansa op 18 en 19 maart het voorbeeld van het NMBS-personeel te volgen. Op 18 maart staakten de piloten op de korte vluchten en op 19 maart op de lange vluchten. Gans de dag hield ik sporadisch de Lufthansa site in het oog en duimde ik dat onze korte vlucht naar Frankfurt niet afgelast zou worden, want dan zouden we onze aansluiting naar Singapore missen en bijgevolg midden in de stakingsmiserie terecht komen.

Gelukkig werd ik door mijn fantastische collega’s uitmuntend begeleid naar de uitgang van ons gebouw. Eén van mijn collega’s zorgde dat al de veiligheidspoortjes in ons gebouw open stonden terwijl de andere mijn redelijk zware valies de trappen afsleurde. Teamwork heet zoiets dan! Half joggend haastte ik me met mijn nieuwe valies naar het station, alwaar ik nog net 30 seconden overschot had om de trein effectief te halen. De opluchting dat er effectief treinen reden was zichtbaar op het gezicht van mijn vriend, die altijd wat last van reisstress heeft.

We geraakten zonder problemen op de luchthaven en onze vlucht naar Frankfurt had nog steeds de status ‘scheduled’. Hoera! Terwijl we op de luchthaven Belgische chocolaatjes kochten voor onze vrienden in Singapore, kreeg ik telefoon van mijn baas die nog snel wou afstemmen over een netelige kwestie alvorens ik voor enkele uren de lucht in ging.

Mijn vriend en ik kochten een smoothie om te vieren dat de eerste horde op deze trip genomen was. Ik ging voor een smoothie met appel, perzik, aardbei, frozen yoghurt, acerola en eleutherococcus. Geen flauw idee wat die laatste twee ingrediënten zijn, maar lekker was het wel. Terwijl ik nog wat werkmails beantwoordde, tikte de tijd verder en werd het zo langzamerhand tijd voor het avondmaal.

We nestelden ons aan een tafeltje in het Black Pearls restaurant en bestelden allebei een visgerecht. Terwijl we aan tafel zaten, zag ik een facebook notification voorbij komen dat een kennis ons gespot had in het restaurant. Hij kwam even gedag zeggen. Na een korte babbel namen we afscheid, want hij moest zijn vlucht naar Barcelona halen. Grappig, het lijkt wel alsof we elke keer dat we op een luchthaven zijn bekenden tegen komen.

Even later was het onze beurt en gingen we aan boord van het vliegtuig naar Frankfurt. Op de rij voor ons zat een gezin met een supervrolijke baby, die met een brede glimlach kiekeboe met ons speelde. Zo heb ik mijn baby’s graag. 😉

De overstap in Frankfurt verliep vlekkeloos en we keken al uit naar het moment dat we voor de eerste keer in ons leven met een A380 zouden vliegen. Wat een indrukwekkend toestel!

Onze lange vlucht van Frankfurt naar Singapore verliep eveneens vlotjes. De heer die oorspronkelijk op de plek naast ons zat, kreeg een andere plek toegewezen omdat het vliegtuig niet volzet was. Dus hadden wij de rij van drie stoelen voor ons tweetjes alleen. Ideaal voor zo’n lange vlucht! Naar goede gewoonte keek ik afleveringen van een serie (The Good Wife) tijdens de vlucht. Net zolang tot de batterij van mijn macbook air er de brui aan gaf.

Omdat het niet echt lukte om te slapen, keek ik nog een film via het on board entertainment systeem. Ik koos voor Oscar-winnaar Birdman, maar moet eerlijk toegeven dat dit geen ideale film is om tijdens een vlucht te zien. De ongetwijfeld spectaculaire beeldvoering kwam helemaal niet tot zijn recht op dat klein flutschermpje en heel eerlijk, het verhaal kon me op geen enkele manier bekoren. Misschien had ik beter een hersenloze actiefilm gekeken.
Na een verder probleemloze vlucht landden we rond 17.30 uur op Changi airport, de beste luchthaven ter wereld! We besloten deze keer geen taxi te nemen, maar meteen een EZlink kaart te kopen en ons met de metro naar het hotel te begeven. Achteraf bezien niet zo’n goeie beslissing, want het was superdruk op de metro en we moesten verschillende keren overstappen. Niet bepaald aangenaam. Wel aangenaam: de tropische temperaturen toen we uit de metro stapten. Zalig!

Gelukkig lag ons hotel vlakbij een metrohalte en waren we op een paar tellen van de metro in de inkomhal. Bij het onthaal werden we meteen verlost van onze koffers, zodat we met de handen vrij konden inchecken. Omdat mijn vriend drie dagen een cursus in dit hotel zou volgen, hadden we de Club formule genomen. Niet veel duurder en elke dag een happy hour van 17 tot 20u!

We waren nog net op tijd in het hotel om het laatste uurtje in de Club mee te pikken. We deden ons tegoed aan de hapjes die voorzien waren en klonken met een glaasje wijn op het feit dat we aan de stakingsdreiging ontsnapt waren

De eerste avond in Singapore sloten we af in het zwembad van ons hotel. Na deze verfrissende duik kropen op tijd in bed in de hoop dat ons lichaam zo snel mogelijk aan de nieuwe tijdzone zou wennen.

Aftellen…

The anticipation is killing me!

Nog maar eens een reisstokje

Omdat reizen nu eenmaal mijn grote passie is. Gepikt bij Tita.

Ga je het liefst naar het buitenland of blijf je liever in ons belgenlandje om vakantie te houden?
Buitenland, al valt er in ons eigen land natuurlijk ook vanalles te beleven. Om er echt tussenuit te zijn, vind ik het toch belangrijk dat er wat afstand zit tussen mij en mijn thuisbasis.
Reis je het liefst met eigen wagen of liever met het vliegtuig?
Goh, maakt mij niet zoveel uit. Ook al veel reizen gedaan die een combinatie waren van vliegtuig en huurwagen. Mijn vriend en ik hebben daarnaast al superleuke roadtrips gedaan met onze eigen wagen, maar het vliegtuig is natuurlijk onontbeerlijk om verre en exotische bestemmingen te bereiken.
Hou je ook korte tussendoorvakanties buiten de grote verlofperiode?
Aangezien mijn vriend en ik geen kinderen hebben, zijn we ook niet gebonden aan de klassieke verlofperiodes. Wij gaan dus op reis wanneer en waar we dat willen. Naast één grote reis per jaar knijpen we er vaak doorheen het jaar even tussen uit voor een verlengd weekend.
Waar geef je het liefst geld aan uit: aan een mooie reis of een nieuw salon?
Geen salon te bekennen in ons appartement, dus het antwoord op deze vraag ligt voor de hand: aan een mooie reis, natuurlijk!
Stel: je wint een prijs en je mag je droombestemming kiezen. Waar trek je naartoe?
Australië en Nieuw-Zeeland.
All inn-vakanties of kamer met ontbijt?
Kamer met ontbijt! Ik ben een grote fan van ontbijten op vakantie, trouwens. Doorheen het jaar maak ik veel te weinig tijd om te ontbijten, dus als ik op vakantie ben, kan ik erg genieten van een uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan. Ben een grote fan van Scottish breakfast om die reden.
Al durf ik na een zware werkweek wel eens tegen mijn vriend zuchten dat we eens een week zouden moeten gaan luieren aan de rand van het zwembad in zo’n all inn-resort. Maar ik weet van mezelf dat ik dan toch allerlei uitstapjes zou plannen, omdat luieren nu eenmaal niet aan mij besteed is.
Hou je van sportieve vakanties of van luie vakanties?
Wel, zoals het antwoord op vorige vraag reeds aangeeft, heb ik een broertje dood aan luieren. Maar echt sportief zou ik mijn vakanties nu ook weer niet noemen. ‘t Is ondertussen alweer jaren geleden dat ik nog eens een keertje op de skilatten stond. Doe mij maar een mix van stevige wandelingen zoals in Schotland en prachtige fietstochten zoals in Japan, overgoten met een stevige geut cultuur.
Ga je ook plaatselijke dingen proeven op de plaatselijke markt?
Absoluut! Ik proef alles. Echt waar. Op voorwaarde dat de bereiding hygiënisch is. In sommige landen moet je bijvoorbeeld geen softijs eten, water van de kraan drinken of iets kopen dat klaargemaakt is aan een kraampje op straat. Niemand brengt graag de rest van zijn vakantie op het toilet door.
Verkies je eerder luxe of mag het een vakantie met de rugzak zijn in goedkope hostelletjes of jeugdhostels?
Tja, ik zal er maar eerlijk voor uit komen. Ik ben een luxebeest. Een goed hostel met douche en sanitair op de kamer daar heb ik an sich geen problemen mee, maar als ik kan kiezen, ga ik voor de chique kamer met het fantastische uitzicht, het geweldige ontbijt en de infinity pool.
Naar welk land zullen ze je met geen stok naartoe krijgen?
Oorlogslanden en landen waar dodelijke epidemieën heersen.
Als je niet op vakantie gaat, hoe breng je dan je verlof door?
Euh, is verlof niet synoniem met op vakantie gaan?
Ben je te vinden voor een kampeervakantie in een tent?
Neen. Ik heb een toilet op de kamer nodig voor mijn nachtelijke plasbeurt.
Wil je een mobilhome voor als je op pensioen bent en veel tijd hebt om rond te trekken?
Never!
Als je op reis bent, blijf je dan rond het hotel hangen of meng je je liever onder de plaatselijke bevolking?
Lijkt me een no-brainer. Als je in je hotel blijft rondhangen, had je even goed thuis kunnen blijven. Uiteraard wil ik erop uit trekken en zien hoe de plaatselijke bevolking leeft.
Voel je je altijd meer romantisch als je op reis bent?
Ik ben niet zo romantisch ingesteld, maar ik moet wel toegeven dat er meer tijd is om te sexen wanneer we op reis zijn. 😉
Geef de top 10 van waar je nog het liefste naartoe zou gaan?
10 landen die ik nog graag zou bezoeken en waar ik nog niet geweest ben, in willekeurige volgorde: Argentinië, Costa Rica, Cuba, Vietnam, Rusland, Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland, Zuid-Korea, Cambodja, Kroatië.
Welke waren je mooiste reizen tot nu toe?
Australië 2008, Europareis 2010, Japan 2012, Schotland 2013

Een vorig reisstokje en nog eentje.

Lausanne – 11 november 2014

Vandaag afscheid moeten nemen van onze vrienden en de kinderen. Zo’n bezoekje is altijd veel te kort om volledig bijgepraat te geraken. Er gebeurt dan ook ontzettend veel in het leven van onze vrienden (in tegenstelling tot in dat van ons, wij zijn een beetje saaie mensen). Ik ben alleszins ontzettend blij dat het zo goed klikte met de kinderen en met ons petekindje in het bijzonder. We zien hen door de afstand helaas niet vaak genoeg, maar ik hoop dat ons petekindje een keer bij ons kan komen logeren als ze wat groter is.

Onze vriend zette ons samen met onze valiezen af aan het treinstation van Aubonne waar we wachtten op de trein naar Lausanne. Tijdens de treinrit las ik nog wat verder in de roman die ik aan het begin van onze trip was beginnen lezen. Door al die treinritjes was ik al goed opgeschoten. In het station van Lausanne lieten we onze valiezen achter in de lockers en kochten we een treinticket voor de rit naar de luchthaven van Genève.

Mijn vriend had ons verzekerd dat we Lausanne een erg toffe stad zouden vinden, dus ik was benieuwd naar de stad waar we drie dagen geleden slechts een glimp van hadden opgevangen. De stralende zon van toen verstopte zich helaas achter een grijs en grauw wolkendek. Wat nog maar eens mijn stelling bevestigt: alles is mooier als de zon schijnt. Gelukkig regende het niet.

We startten onze verkenning van Lausanne met een ontbijt in Hôtel Alpha-Palmiers. Voor zo’n chique hotel vond ik het ontbijt eerlijk gezegd een beetje tegenvallen, maar kom, de scrambled eggs waren lekker.

Lausanne is een erg heuvelachtige stad, dus bereid je voor op veel trappen en steile straten. Ik hield van de kleurrijke huizen die hier en daar het straatbeeld opfleurden, maar als ik moet kiezen tussen Genève en Lausanne, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar Genève. Veel boeiender, met CERN en al die internationale organisaties en dat mooie oude stadscentrum. Waarschijnlijk moeten we in de zomer eens terugkeren naar Lausanne en ‘s avonds op stap gaan om de charme van de stad volledig tot zijn recht te laten komen.

Onze eerste stop van de dag was de kathedraal. Bijzonder indrukwekkend bouwwerk! Vooral het geschilderde portaal en het mooi gerestaureerde houten koorgestoelte uit de dertiende eeuw vond ik prachtig. Natuurlijk beklommen we het belfort, maar door de laaghangende grijze wolken viel het uitzicht wat tegen. Op een zonnige dag moet dit fenomenaal zijn.

We wandelden verder langs mooie bouwwerken zoals het Château Saint-Maire en het Palais de Rumine waarin verschillende musea gevestigd zijn. We hadden echter geen zin in een museumbezoekje, dus liepen we gewoon even het gebouw binnen om van de prachtige trappenhal te genieten en even naar het toilet te gaan.

Ondertussen was het tijd voor het middagmaal. Mijn vriend kocht een warm broodje en ik een pannenkoek met appel. We hadden geen van beiden grote honger en aten ons middagmaal al lopend op.

Na deze snelle lunch namen we de metro naar de oever van het meer waar we in een kleine kiosk kaartjes kochten om naar het thuisfront te sturen. Het was nog een heel gedoe om postzegels te vinden, uiteindelijk kochten we onze postzegels een postverdeelpunt in een apotheker (I kid you not).

Mijn vriend en ik zijn beide niet zo’n sportliefhebbers, maar het Olympisch Museum stond hoog aangeschreven als toeristische attractie. We liepen langs de mooi aangelegde boulevard met de chique hotels richting het museum en bewonderden de beeldhouwwerken van verschillende kunstenaars in de Olympische tuin. Het ene werk sprak me al meer aan dan het andere.

Toen we de toegangsprijzen (18 Zwitserse frank) zagen, hadden we opeens niet meer zoveel zin om het museum te bezoeken. Pas op, voor een tentoonstelling of museum dat helemaal mijn ding is, zou ik dit bedrag graag neertellen. Maar ik volg de Olympische spelen niet eens. Enfin ja, we dronken iets in het Olympisch café met uitzicht op het meer en keerden dan op onze stappen terug. We maakten een mooie wandeling tot aan het metrostation en namen dan de metro die ons terug bracht naar het hoger gelegen gedeelte van Lausanne.

We wandelden nog wat rond, ontdekten een fijn parkje en sloten ons bezoek af met een glas heerlijke wijn in Yatus, Œnothèque & Winebar. De trein bracht ons zonder problemen naar de luchthaven, waar we nog snel een noedelsoepje en een wokgerecht aten alvorens het vliegtuig op te stappen.

Ons weekendje zat er weer op. But we’ll be back!

CERN, Atlas en babybezoek – 10 november 2014

Verschrikkelijk vroeg opgestaan (6.30u) om tijdig klaar te zijn om mee te rijden met onze gastheer naar CERN. Vandaag stond er een bezoek aan de kersverse dochter van onze vrienden in Meyrin (vlak bij CERN) op het programma. Na een rit van ongeveer een uur waren we in CERN. Onze vriend was zo vriendelijk om ons de weg naar de cafetaria te wijzen alwaar ik me helemaal liet gaan en mijn bord vol laadde met een gigantisch English Breakfast. Love me some English Breakfast!

We deden rustig aan met het ontbijt, want we werden pas om 11 uur bij onze vrienden verwacht. We maakten van de gelegenheid gebruik om voor de tweede keer de tentoonstelling Microcosm in CERN te bezoeken. CERN blijft toch een ongelooflijk fascinerende plek. Zelfs het ontbijten daar vond ik bijzonder, omringd door onderzoekers uit alle landen van de wereld. Je voelde gewoon de positieve energie. <3 CERN

We waren van plan om de bus te nemen, maar om de één of andere reden (we vonden de bushalte niet op de plek waar googlemaps zei dat er een bushalte moest zijn) mislukte dit. Ondertussen was het opnieuw beginnen miezeren. We besloten gewoon door te lopen, we waren immers al een flink stuk opgeschoten in de richting van waar onze vrienden woonden. De wandeling van CERN naar Meyrin viel eigenlijk ontzettend goed mee. Op een dikke twintig minuten waren we er. Niet de moeite om een bus voor te nemen.

We belden aan en werden supervriendelijk onthaald. Het was op een paar dagen na exact twee jaar geleden dat we onze vrienden IRL zagen. Sinds ons vorige bezoekje was hun gezinnetje een baby rijker en de baby die wij toen bezochten was ondertussen al een flinke peuter. Die peuter kochten we om met Duplo (duidelijk wél een cadeau). Meteen gescoord. 😉 Het klikte heel goed tussen de peuter en mijn vriend. Wat een verstandig kind ook. Net twee en daar kwamen al heelder volzinnen uit. Nu ja, kan ook moeilijk anders met twee zulke intelligente ouders.

Om het onze gastheer en gastvrouw niet te moeilijk te maken, bestelden we pizza bij een zaak vlakbij. De pizza was niet echt geweldig, maar goed, ik moet toegeven dat ik in mijn leven nog nooit geweldige pizza gegeten heb. Snap niet zo goed waarom mensen daar zo’n fan van zijn.

We praatten over de toekomstplannen van onze vrienden. Ze vertelden ons dat ze op termijn van plan waren om terug te keren naar België, omdat ze hun kinderen graag een roots wilden geven en ze vonden dat dit niet kon in Zwitserland, waar ze altijd als buitenlanders beschouwd zouden worden. Zelf kon ik die redenering niet helemaal volgen. Ik vind het fantastisch dat mijn petekindje Belgisch-Poolse ouders heeft, geboren is in Nederland, vloeiend Engels en binnenkort ook vloeiend Frans zal spreken en zal opgroeien in Zwitserland. Het is waar, hier liggen haar roots niet, maar ze is wel een echte wereldburger die zich wellicht overal zal thuis voelen.

We hadden jammer genoeg niet zo heel veel tijd om rustig bij te praten, want om 17u moesten we alweer in CERN zijn. Onze vriend had speciaal voor ons geregeld dat we last minute konden aansluiten bij een rondleiding in ATLAS, een van de zes deeltjesdetectorexperimenten die plaatsvinden in de Large Hadron Collider. We wandelden samen met onze vrienden terug naar CERN en namen afscheid van elkaar.

Onze vriend wachtte ons op in de receptie van CERN en zorgde ervoor dat we naadloos konden aansluiten bij de rondleiding. Wat een service! Ik vond het fenomenaal om 100 meter onder de grond te staan bij de detector die het Brout-Englert-Higgs-deeltje gedetecteerd heeft. Die wetenschappelijke verwezenlijking is fenomenaal en wat het helemaal bijzonder maakt is dat dit het resultaat is van een gezamenlijke inspanning van verschillende landen.

Na de rondleiding besloten we iets te gaan eten in het centrum van Genève. Tijdens de tramrit zocht ik op tripadvisor naar een geschikte plek. De pizza die we ‘s middags gegeten hadden, was nogal zwaar, dus onze voorkeur ging uit naar een lichte keuken. Japans of zo. 😉 De reviews voor Izumi waren erg goed en ik zag op hun website dat er nog net een tafeltje voor twee beschikbaar was om 19u. In lichte looppas haastten we ons naar het restaurant in kwestie.

Ter plekke aangekomen, bleek dit toch iets chiquer dan verwacht. Het restaurant bevond zich op een bovenverdieping van het Four Seasons hotel, met geüniformeerde bewakers aan de deur. We voelden ons een beetje misplaatst, maar zetten toch door. Iedereen was supervriendelijk en inderdaad er was nog net een tafeltje voor twee personen beschikbaar. Nog voor we de menukaart kregen, kwam de bediening al informeren of we een aperitief wilden. We bestelden twee champagnes, omdat ze zo mooi werden voorgesteld. Iets wat we ons achteraf dik beklaagden, want dit was de allereerste (en wellicht ook de laatste) keer in mijn leven dat ik 40 Zwitserse frank voor een glas champagne neertelde. Daar waren we toch even niet goed van.

Maar het eten zelf was ongelooflijk fabuleus. Nu we toch al goed begonnen waren, besloten we dan maar all the way te gaan en de menu te nemen (die in verhouding tot de champagne wel een koopje leek, voor 105 Zwitserse frank). Zonder overdrijven één van de beste maaltijden die ik in mijn leven gegeten heb, geïnspireerd op de Japanse keuken. Omdat we nogal geschrokken waren van de prijs van ons aperitief, beperkten we onze consumptie tot een karafje van 300 ml Urakasumi saké. Heel erg lekker, een perfecte aanvulling bij de maaltijd.

Aan het tafeltje naast ons zat een buitenlandse dame die alleen dineerde, toen ze aan het twijfelen was over welk dessert ze zou nemen, kon ik het niet laten om haar de mochi met ijs aan te raden. Mijn absoluut favoriete Japanse dessert. En ja, ze vond het lekker.

Wat wij aten:

Tuna Tartar With Gochujang Sauce On Crispy Rice
Seabass Sashimi, Yuzu Juice And Miso Crush
Yellowtail Sashimi With Chilipepper
Salmon Tataki, Spicy Musterd Miso Sauce
Lobster And Baby Spinach, Yuzu Truffle Dressing (voor mij)
Black Cod Miso Zuke (voor mijn vriend)
Ice cream mochi (geen foto van, wegens te blij dat er mochi op mijn bord lagen)

Bij een volgend bezoek komen we hier zeker terug, maar het aperitief slaan we dan toch maar over. 😉

Na deze iets chiquere maaltijd dan gepland namen we de trein terug naar Aubonne, alwaar onze vriend ons kwam ophalen in het station. Alweer een geslaagde dag achter de rug!

Aubonne – 9 november 2014

Langer dan verwacht uitgeslapen. Gelukkig waren de kaasfondue en de wijn van de dag voordien goed verteerd geraakt. Het ontbijt werd meteen een brunch waarna we in de auto stapten om een wandeling in het Arboretum van Aubonne te maken.

De zon liet het wat afweten. De lucht zag er grijs en dreigend uit en de meest bergtoppen hadden zich verstopt achter het dikke wolkendek. Gelukkig bleef het droog. De wandeling was echt prachtig. Het Arboretum bleek een groot en uitgestrekt park te zijn met mooie bomen in herfstkleuren en vijvers met dikke karpers in. We genoten met z’n allen van de gezonde buitenlucht. We wandelden langs de rivier de Aubonne en vroegen ons af waarom er zo weinig water in het stuwmeer zat.

Onderweg stopten we bij enkele menhirs die samen een stenen tafel vormden om de kinderen een broodje te laten eten. Ik probeerde een mooie foto van hen samen te maken, maar na een stuk of twintig foto’s waarop altijd wel iemand een gekke bek trok, heb ik het opgegeven.

Op de terugweg lieten mijn vriend en ik ons afzetten in het centrum van Aubonne. De kinderen hadden geen zin meer om nog verder te wandelen, maar onze benen waren nog niet moe. We wandelden langs de charmante volkstuintjes en door de leuke straatjes van Aubonne en kwamen zelfs Schotse hooglanders tegen. Jammer dat het zondag was, waardoor het dorp een beetje een verlaten indruk gaf.

Op ons gemak wandelden we terug naar het huis van onze vrienden. Onze gastheer had lekkere spaghetti gemaakt die er na al dat wandelen bijzonder vlotjes inging bij mij.

‘s Avonds moesten onze vrienden naar de dansles en kregen wij de Belangrijke Opdracht om de kinderen in bed te steken. Mijn vriend had er niet zoveel vertrouwen in, maar alles ging supervlotjes. Iedereen poetste braaf de tandjes en daarna kropen ze samen in het bed van de oudste voor een verhaaltje (waarnaar ze niet echt luisterden, maar kom). Na het verhaaltje verhuisden de jongste twee naar hun eigen kamer. Daarna geen gepiep meer gehoord. Waarschijnlijk ook moe van de wandeling.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om ons lekker gezellig in de zetel te nestelen met een boek. Daar hebben we thuis nooit tijd voor! We waren alleszins ontspannen genoeg om na de thuiskomst van onze vrienden enkele van onze eigen salsamoves te demonstreren.

Erg genoten van deze relaxte dag. Het moet niet altijd van hot naar haar rennen zijn.

Lausanne, Evian en kaasfondue – 8 november 2014

Het huis van onze vrienden in Aubonne is werkelijk ideaal voor logeerpartijtjes. Hun huis beschikt in de kelder over een aparte logeerkamer en badkamer, met een aparte ingang om de familie boven niet te hoeven storen. In Zwitserland beschikken veel huizen over zo’n aparte kamer met ensuite voor de inwonende nanny. In Zwitserland is naschoolse opvang eerder uitzonderlijk en ook ‘s middag wordt er van de ouders verwacht dat ze hun kinderen van school halen om thuis te laten eten. Geen warme maaltijden op school, dus. Veel vrouwen in Zwitserland blijven dus thuis voor de kinderen en vrouwen die wel een carrière ambiëren, moeten de zorg voor hun kinderen gedeeltelijk uitbesteden aan een nanny.

Onze vrienden hebben momenteel geen nanny, maar ze werken wel allebei voltijds. Geen gemakkelijke combinatie. Om de overgang van Nederland naar Zwiterland voor de kinderen niet al te groot te maken, kozen onze vrienden ervoor hen voorlopig naar een International School te laten gaan. In Den Haag gingen ze naar een gelijkaardige school, waardoor ze ondertussen alledrie al bijna beter Engels spreken dan ikzelf. De International School voorziet in een lunch en naschoolse opvang, een groot gemak. Op termijn is het wel de bedoeling dat de kinderen naar een Zwitserse public school gaan en dan moeten onze vrienden wellicht een nanny in huis nemen.

Mijn vriend en ik sliepen zaterdagochtend een beetje uit. Of deden althans een poging tot, want die schelle kinderstemmetjes drongen door het plafond onze slaapkamer binnen. Omdat we de dag voordien vroeg opgestaan waren om bijtijds op de luchthaven te zijn, besloten we toch nog te blijven liggen tot iets voor tien uur.

Nu het licht was zagen we pas goed hoe prachtig onze vrienden wonen: vlak naast een mooie wijngaard en met uitzicht op het meer en de bergen. Fenomenaal om wakker te worden, je gordijnen open te trekken en zo’n uitzicht voorgeschoteld te krijgen. Daar wordt een mens meteen goedgezind van.

Onze vriendin was terwijl wij nog in de douche stonden met de kinderen naar de kapper vertrokken. Dus ontbeten we lekker rustig onder ons gedrieën met stokbrood en heerlijke Zwitserse kazen. Na het ontbijt reden we met onze vriend naar het containerpark om het glas en het karton weg te doen. Jaja, dat moet ook gebeuren. Het was schitterend weer, dus maakten we een kleine omweg door Aubonne. We bezochten het Château en genoten van het mooie uitzicht op de omgeving, alvorens huiswaarts te keren.

Onze vriendin was net iets eerder dan wij thuisgekomen. Tijd om ons klaar te maken voor een uitstapje. Met vier volwassenen en drie kinderen kwam daar heel wat voorbereidingswerk aan te pas. Maar uiteindelijk had iedereen jas en schoenen aan en vertrokken we met z’n allen naar Lausanne. Gelukkig hebben onze vrienden zo’n busje waar acht personen in passen. In de auto werd er afwisselend gezongen, geroepen en ruzie gemaakt. Ik ben altijd onder de indruk van de hoeveelheid decibels die kinderen kunnen produceren.

In Lausanne lieten we de wagen achter op de parking en wandelden we langs de oevers van het meer onder een stralende herfstzon richting de ferry. We kochten een kaartje om de overtocht naar Evian aan de Franse zijde van het meer te maken. We hadden nog ruimschoots de tijd voor een ritje op de paardenmolen en enkele leuke familiefoto’s.

De overtocht was een beetje winderig, maar door de zon was het warm genoeg om buiten op het dek te staan. Ik genoot van de wind door mijn haren en het prachtige uitzicht op Lausanne, de terrassen en de omringende bergen. Wel een beetje jammer dat we het zonnige Lausanne moesten inruilen voor Evian dat aan de overkant van het meer lag en dus in de schaduw van de bergen.

Evian is zo’n typisch oud thermenstadje ontstaan na de ontdekking van de natuurlijke bronnen. De meesten onder jullie kennen Evian natuurlijk van het mineraalwater met daarop de afbeelding van de beroemde bergtoppen.Wel, die bergen hebben wij dus in ‘t echt gezien.

Bij aankomst was het ondertussen al middag en om zeurderige kindjes te vermijden, besloten we zo snel mogelijk een plek te zoeken om te eten. Dat bleek een beetje tegen te vallen. Veel restaurants waren gesloten of met vakantie. We belandden in Brasserie Le Perroquet alwaar we zoete en hartige boekweitpannenkoeken verorberden. Mijn boekweitpannenkoek met geitenkaas was ok en daarmee is dan ook alles gezegd. Echt gezellig vond ik de brasserie ook al niet, maar goed, we hadden gegeten.

Om eerlijk te zijn, moet ik toegeven dat Evian mij wat tegenviel. Misschien waren we er niet op het juiste tijdstip en is het er in de zomer drukker, nu lagen de straten er maar verlaten bij en dat voor een zonnige zaterdag. Veel winkels en restaurants waren zelfs gesloten en het hele stadje ademde een sfeer van vergane glorie uit (al blijkt dat er al serieuze inspanningen gebeurd zijn op het vlak van stadsvernieuwing als ik mijn foto’s vergelijk met hoe het eruit ziet op Google Earth, dus wie weet vindt Evian wel een tweede adem).

We wandelden tot aan de Source Cachat waar we proefden van het water rechtstreeks uit de beroemde bron. Ik zocht op tripadvisor naar leuke dingen om samen te doen. Le Fabuleux Village des Flottins, een van de aanraders, bleek echter een soort kerstmarkt met grote houtsculpturen die pas in de wintermaanden plaatsvond en de funiculaire bleek enkel te rijden in de zomermaanden. Er viel teleurstellend weinig te doen, daar in Evian. Dus besloten we dan maar gezamenlijk chocoladetaartjes te gaan eten bij Patisserie Deflon tegen de verveling. 😉

De taartjes waren heerlijk, maar het werd al snel duidelijk dat het cliënteel de aanwezigheid van drie enthousiaste kinderen niet echt op prijs wist te stellen. We kregen menige boze blik toegeworpen. Dan maar snel afgerekend en langs de statige gebouwen aan het meer (waaronder het Casino) naar de ferry terug gewandeld.

Het was een beetje te fris geworden om buiten op het dek te gaan staan, dus we trokken ons terug achter glas om te genieten van het prachtige zicht op de bergen. De ondergaande zon zorgde voor prachtige foto’s. In de wagen op de terugweg naar Aubonne brainstormden we over het avondeten. De kinderen waren al redelijk moe, dus nog op restaurant gaan, leek niet zo’n goed idee. Vermoeide kinderen en stilzitten achter een bord met eten zijn geen ideale combinatie. Onze gastvrouw had de ideale suggestie: kaasfondue! Kwestie van hun inburgeringsproces te versnellen. 😉

Dus stopten we bij een gigantisch warenhuis, kochten daar een fonkelnieuw fonduestel in de kleuren van de Zwitserse vlag, gooiden we kaas, kirsch, ajuintjes en augurkjes in ons winkelwagentje, zochten een lekker bijpassende wijntje uit en verloren bijna een splinternieuwe diadeem in de lift van het warenhuis. Gelukkig is onze vriendin een supermama die de ontbrekende diadeem wist terug te vinden na een klein dramatisch moment in de ondergrondse parking.

Bij onze vrienden thuis maakten we alles in gereedheid voor het avondmaal. We dronken een apertiefje en speelden met de nieuwe cadeaus (minus het boek, natuurlijk) van de kinderen, terwijl onze gastheer de open haard aan de praat probeerde te krijgen. Het was de allereerste keer sinds onze vrienden hier woonden dat ze de open haard aanstaken. Ik ben helemaal voor open haarden en gezelligheid, maar ik kan me niet herinneren dat de open haard in mijn ouderlijk huis zo’n overweldigende rookgeur produceerde. Aan de schouw lag het niet, want die trok goed genoeg. Wellicht was het hout te vochtig of zo. Feit is dat de rookgeur algauw doordrong tot de kleinste hoekjes. Mijn haar en kleren roken echt alsof ik op de brandstapel gestaan had.

We slaagden er met de hulp van de kinderen in het speelgoedvliegtuig in mekaar te krijgen. Wat toch net een iets grotere uitdaging bleek dan verwacht en kleurden en plakten stickers dat het een lieve lust was. De kleurplaten van Djeco bleken heel erg mooi: je moest eerst een dier inkleuren en dan kon je het dier losmaken uit het blad, waardoor het niet uitmaakte dat je buiten de lijntjes had gekleurd. Wel een teleurstelling dat er maar zes kleurplaten in die hele grote doos zaten! Natuurlijk stond dit achter op de doos vermeld, maar daar had ik over gekeken. De platen waren dan ook snel vol gekleurd. Hopelijk gaan de stiften iets langer mee.

En toen was het tijd voor de kaasfondue! Man, dat smaakte! Ik genoot er echt van om samen met onze vrienden van dit traditionele Zwitserse gerecht te smullen.

Na de maaltijd stopten we de kinderen in bed (en mocht ik voorlezen uit het nieuwe boek, hoera!) en brachten we de rest van de avond al babbelend door onder het genot van een lekker glas wijn.