Author: yab

Total make-over

Jaja, naar de kapper gaan is heel de rage tegenwoordig in blogland. Dus konden yab en vriend niet achterblijven. Voor mijn vriend was het een extra spannend bezoekje. Na meer dan tien jaar de kapper gemeden te hebben als de pest, werden schaar en trimmer bovengehaald voor een totaal nieuwe look. Ik denk dat er veel mensen zullen opkijken als ze hem de eerste keer met zijn nieuwe haar zien.

Om hem niet alleen onder de schaar te laten gaan, ging ik mee. De kapster viel naar mijn mening iets té enthousiast aan op mijn haar. Ik wilde het korter, maar nu ook weer niet zó kort. Nuja, mijn haar groeit snel, een paar maanden sparen en je ziet er niets meer van.

Het eindresultaat:

Een nieuw kapsel voor de vriend van yab

Nieuw kapsel yab

Goeiemorgen

NOT.

Liggen we deze ochtend zalig onwetend in ons bed, worden we opeens ruw wakker gemaakt door het geluid van een boor, zo luid dat het wel leek alsof ze bij ons in de slaapkamer stonden te boren. Enige irritatie was ons deel, maar we trokken het kussen over ons hoofd en probeerden opnieuw de slaap te vatten. Wat niet lukte, dus stond ik maar op. Ik was nog geen vijf minuten uit bed of er werd luid op de deur gebonkt. Een bang voorgevoel overviel mij. Het gebons klonk dringend en voorspelde niet veel goeds.

En ja, nadat ik (in pyama, met mijn dikke confituurpotbrillenglazen op mijn neus en mijn haar nog helemaal in de war) de deur had open gedaan, stonden er twee werkmensen voor de deur. “Jah, euh mevrouw, wij denken dat we door uw muur geboord hebben.” Ikke: “Wablieft?””Ja, we dachten dat we dat toch beter kwamen zeggen.” Ik spoed mij naar de muur die al zoveel te verduren gehad heeft, de enige muur die ons nog scheidt van de buitenwereld en ja, er is een groot gat in ons pleisterwerk en een prachtig rond gat waardoor ik de blauwe lucht kan zien.

Reactie van de werkmensen: “Och, ‘t is maar een klein gaatje. Dat valt nog mee. Ja, kijk, we waren bezig met het bevestigen van een plastic afdeklaag om de binnenmuur tegen vocht te beschermen.” Zenuwachtig lachje. Ik kon er alleszins niet mee lachen. Mijn vriend (die nog poedelnaakt was op het moment dat de heren kwamen aankloppen) had ondertussen ergens wat kleren bijeengescharreld en kwam erbij staan. Mijn vriend kende de werkmensen nog van de opruimingswerken vlak na de instorting, maar echt hartelijk was het weerzien niet.

Wat doe je op zo’n moment? Ik had veel zin om de heren uit te kafferen. De zoveelste stommiteit op een rij. Wanneer eindigt het? Maar goed, dat zou ons niet veel verder gebracht hebben. We hebben onze gegevens opgegeven om door te geven aan de verzekering en nu maar hopen dat het euvel zo snel mogelijk hersteld wordt.

Ter uwer vermaak, een foto van het gat:

Gat in muur

Prettige feesten, of zoiets.

Een stokje

Van Goya dan nog wel. Allez kom, ‘t is lang geleden en ik wil jullie niet al te zeer vervelen met verhalen over mijn seksleven, want buiten dat gebeurt er hier momenteel niet zoveel spannends. 😛

3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.

Euh wel, ik vrees dat ik qua muzieksmaak ergens ben blijven hangen in de jaren tachtig/negentig. Ik volg de muziekscène niet meer en eerlijk gezegd, voelt dat niet aan als een gemis. Maar goed, na heel lang en diep nadenken heb ik toch drie ontdekkingen kunnen opdiepen:

  1. Yevgueni: leren kennen op de Gentse Feesten door toedoen van een paar enthousiaste fans (Peter, Nietje en haar zus Sigrid);
  2. Mika: zanger van aanstekelijke melodietjes die zo fijn in je hoofd blijven hangen. Big girls, Relax: toffe, pretentieloze muziek die een beetje aanleunt bij wat de Scissor Sisters doen;
  3. Regina Spektor: Mooie stem, mooie dame, goede pianiste. Groot talent. Heb ik voor het eerst gehoord tijdens een aflevering van Grey’s Anatomy die ik ergens van het net geplukt had om met eigen ogen te kunnen zien what all the fuzz was about. Nu weet ik het: seks in een hospitaal. 😉

3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven.

  1. Wat ik zeker nooit meer zal vergeten is het donderend geraas in het holst van de nacht veroorzaakt door onze instortende zijmuur en de daaropvolgende uurtjes op straat in gezelschap van politie en brandweer. Zo spectaculair dat alle andere gebeurtenissen dit jaar erbij in het niet verzinken. Een gebeurtenis die ik maar één keer in mijn leven hoop mee te maken.
  2. De eerste nacht in ons appartementje. Na járen wachten en bergen problemen met de schurkachtige bouwfirma eindelijk verhuisd, een fantastisch moment.
  3. Mijn verrassingsfeestje.

3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.

Wel een paar d’oh!-momenten meegemaakt, maar vreselijke blunders, neen dat niet. Of ja, toch wel één grote blunder:

  1. Dat ik er niet in geslaagd ben mijn diploma rechten te halen, louter en alleen omdat ik te tam was om te studeren in januari en daardoor te veel examens naar de derde zittijd in september heb moeten doorschuiven.

3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.

Ik vrees dat er bijzonder weinig dingen zijn die mij ongelooflijk trots maken. Maar goed, ik doe een poging:

  1. Het feit dat ik zo’n geweldig fantastisch vriendje heb kunnen strikken en het bijkomende feit dat hij nog altijd niet gillend is weggelopen.
  2. Dat ik, op drie vakken na (zie ook de vreselijke blunders), bijna mijn tweede universitaire diploma op zak heb. Vooral omdat ik dit gepresteerd zal hebben terwijl ik voltijds werk, nog wat talen bijstudeer en er een redelijk druk sociaal leven op nahoud.
  3. Elke keer als iemand op het werk mij opbelt om mijn “advies” te vragen. (Ze dwalen, ze dwalen.)

Het wenende jongetje

Een weekdag in september. Ik had net een examen achter de rug en de rest van de namiddag vrij. Ik liep over het Hooverplein dat ter ere van Leuven kermis helemaal vol stond met kermisattracties. Het was rustig. De meeste mensen waren aan het werk, de kinderen nog op school. De lunaparken en grote attrakties waren dicht, alleen de frietkramen deden goeie zaken.

Bij de kraam met de zielige pony’s die de ganse dag in rondjes achter mekaar moeten sukkelen, merkte ik een bijzondere bedrijvigheid op. Een cameraman en geluidsman trokken eerst mijn aandacht. Daarna zag ik het kleine jongetje, niet ouder dan een jaar of twee, dat de ziel uit zijn lijf schreeuwde, zittend bovenop een zielige pony. Dikke tranen biggelden over zijn wangen. Het verdriet van het kleine jongetje werd uitgebreid gefilmd en op geluidsband opgenomen. Ik bleef staan om te zien hoe lang dit kind nog lijden moest omwille van de zevende kunst. Net op dat moment stopte de cameraman met filmen en tilde zijn moeder hem van het paard. Het was duidelijk dat het pony-avontuur niet naar de zin van het jongetje was, want hij sloeg zijn moeder met zijn kleine vuistje. Ik glimlachte en stapte door.

Gisteren heb ik het kleine jongetje teruggezien. In de cinema. In een promotiefilmpje voor Artsen zonder Grenzen. Hopelijk heeft hij het zijn moeder ondertussen vergeven en zal hij later beseffen dat zijn tranen een hoger doel gediend hebben. 😉

Een alternatieve kerst

Geen overvloedige kerstmaaltijd voor ons, gisteren. Na de Music for Life slotshow ploften we twee maaltijden in de microgolf en genoten we van een avondje relatieve rust. Relatief, omdat het thuiszitten een ideale gelegenheid was om wat items van het todolijstje te schrappen. Om de avond toch nog iet of wat feestelijk te eindigen, besloten we naar de laatavondfilm te gaan. Het was weer lang geleden dat we nog eens een cinemazaal van binnen zagen. Onze keuze viel op Beowulf, een mythisch avontuur in 3D. Voor mij was het geleden van een uitstapje naar Walibi als prille tiener, dat ik een 3D-film zag en van dat uitstapje herinner ik mij vooral de kreten in het publiek wanneer er weer maar eens een voorwerp zogezegd het publiek in gesmeten of gegooid werd. Mijn vriend en ik waren dus behoorlijk benieuwd naar een volledige computer animated movie in 3D.

Kerstavond is gewoon het ideale moment om een filmpje mee te pikken. We hadden de zaal bijna voor ons alleen. Wel een beetje zielig voor de mensen die op kerstavond moeten werken. Ik kan me voorstellen dat de mevrouw die de 3D-brilletjes uitdeelde zich stierlijk verveelde. Meer dan tien brilletjes heeft ze gisterenavond zeker niet uitgedeeld. Maar wij vonden het zalig. Een doodse stilte in de filmzaal, geen hinderlijk geknisper en geknabbel van chips, nootjes of popcorn te horen. Geen storende gesprekken van mensen die de film niet leuk vinden en dit dan ook per sé met de halve zaal moeten delen. En geen lawaaierige kinderen. Aangenaam!

Wat vond ik van de film? Welja, het verhaal stelt niet al te veel voor: held verslaat monster, doet onderweg een misstap, maar zet op het einde alles recht ten koste van zijn leven. Tjah. Het verhaal werd echter vlot verteld waardoor je er toch in meegesleept wordt. De 3D-visualisatie is een leuke gimmick, maar of het echt een meerwaarde voor de film oplevert, daar heb ik zo mijn twijfels bij. Verder dan wat goedkope effectjes (steentjes die in de richting van het publiek vallen, een speer die recht het publiek in gestoken wordt) kwam het naar mijn gevoel niet. Kan zijn dat ik gewoon wat gehinderd werd door het brilletje op mijn neus. Je moet echt wel recht door de plastic glazen kijken om een optimaal beeld te krijgen. Met als gevolg dat als je een goed overzicht wil krijgen, je je hoofd wat met de actie moet meebewegen. De graphics zelf waren ok. Vooral de monsters waren erg mooi gedaan. Maar mensen in cg, het blijven ietwat houte uitdrukkingsloze klazen. Op dat vlak hebben de cg-whizzkids nog heel wat werk voor de boeg.

Beowulf is geen must see film, maar ideaal voor een paar uurtjes ontspanning. Ik heb alvast geen spijt gehad van onze last minute beslissing om een filmpje te gaan zien.