Vandaag heb ik een glimlach getoverd op het gezicht van heel wat collega’s. Blijkt dat het enige wat je daarvoor nodig hebt, een stel heel hard knisperende (snerpende, piepende) schoenen zijn. Elke keer als ik naar het toilet ging om mijn blaas te ledigen, keken ze mij met een grote glimlach aan. Als ik nog eens schoenen koop, moet ik beslist letten op het aantal decibels dat ze produceren.
werk
Uitstelgedrag
‘t Is des mensen, zeker? En hoe langer je iets uitstelt, hoe hoger de berg wordt die je over moet. Zo probeerde ik al weken het verslag van de conferentie in Madrid af te werken. Er kwam altijd wel iets tussen dat dringender was. Tot ik er vandaag gewoon genoeg van had en me voornam niet naar huis te gaan voordat het ding af was. En dat heb ik dan ook gedaan. Ik moest langs een achterpoortje uit ons gebouw wegglippen, want de gewone uitgangen waren al afgesloten, maar ik voelde me een paar kilo lichter. Blij dat ik die berg eindelijk overwonnen had.
Amateurisme
Soms kan ik het ook allemaal niet meer goed volgen. Vandaag komt een partner van ons binnenstormen met een document dat dringend dringend getekend moet worden door de Grote Baas. Net op het moment dat ik op het punt sta te vertrekken naar een vergadering. Ik regel het één en ander met de secretaresse, maar bij mijn terugkomst twee uur later blijkt er nog niets getekend te zijn (niet door de schuld van de secretaresse). Na nog wat begrijpelijk gemor van de Grote Baas (onze partner had inderdaad wat eerder met dat document over de brug moeten komen) is het document eindelijk goed en wel ondertekend en bezorg ik het aan de persoon die al een anderhalf uur zat te wachten op die handtekening (ja, het was zó dringend). Een uur later zijn we weer terug bij af, blijkt dat het verkeerde document ter ondertekening voorgelegd werd. Jullie kunnen je voorstellen dat de Grote Baas not amused was. En ik eigenlijk ook niet. Verregaand amateurisme, noem ik dat.
Balans werk – privé
Ik mag echt niet klagen wat mijn werk betreft, er worden mij echt veel mogelijkheden geboden om opleidingen te volgen en te netwerken. Zo zat ik deze middag op een netwerksessie met als thema “balans werk – privé”. Iemand van de deelnemers mocht een probleem aan de groep voorleggen en wij mochten suggesties en oplossingen aandragen. De casus in kwestie klonk me zo cliché in de oren dat ik bijna moest gillen. “Mama met twee jonge kindjes, pendelt tussen school, crèche en werk, heeft een functie met verantwoordelijkheid, wil geen poetsvrouw, wil haar kinderen niet te veel bij de grootouders achterlaten, zit bijna elke avond thuis werkmails te beantwoorden, omdat ze het anders niet gebolwerkt krijgt en heeft bijgevolg totaal geen tijd voor zichzelf. Het typevoorbeeld van iemand die alles tegelijkertijd perfect wil doen en dus het gevoel heeft dat ze op alle vlakken tekort schiet.”
En toen was ik gewoon even blij dat ik mijn drukke leven tenminste geheel en alleen aan mijn egoïstische zelf te danken heb en ik niet de zware verantwoordelijkheid tors om kinderen in deze wereld naar volwassenheid en een onzekere toekomst te leiden, gebukt gaand onder een gigantisch schuldgevoel.
Leve mijn eigen, drukke leven!
The end
Vandaag werd er een orgelpunt geplaatst achter maanden van hard werken, zag ik mezelf voor een volle zaal geprojecteerd worden op een gigantisch scherm, kreeg ik bloemen en was ik zo moe dat ik zelfs niet tot de laatste persoon op de receptie ben gebleven. Jaja, het kan verkeren.
Blue Screen
Ik had net met veel lawaai zitten verkondigen dat het toch doodzonde was dat dat mooie grote tweede scherm ongebruikt naast de laptop van mijn collega stond. En dat ik wel eens eventjes snel dat tweede scherm zou aankoppelen. En ze zou wel zien hoeveel handiger en sneller dat ze in de toekomst zou kunnen werken. En toen gebeurde het onvermijdelijke: blue screen. En uiteraard had mijn collega niet al haar werk bewaard. Pijnlijk.
Een donderslag bij heldere hemel
Vandaag kreeg ik tijdens mijn blokverlof een telefoontje van het werk met voor mij redelijk onverwacht nieuws. Nuja, onverwacht is misschien veel gezegd, uiteindelijk waren er al signalen aanwezig, maar dacht ik altijd dat het zo’n vaart niet zou lopen. Een collega zal mijn team verlaten voor een nieuwe uitdaging, zoals dat zo mooi heet. Dit is de eerste keer dat dit mij overkomt en ergens voelt het aan als een persoonlijk falen. Heb ik mijn best niet genoeg gedaan, was de sfeer niet goed, heb ik niet genoeg tijd voor de persoon in kwestie vrijgemaakt?
Uiteraard gun ik iedereen alle kansen, maar het vertrek van deze, zeer bekwame, persoon zal niet zo gemakkelijk op te vangen zijn. Jammer, vooral nu ik echt het gevoel begon te krijgen dat ons team goed functioneerde en uit elkaar aanvullende persoonlijkheden bestond.
Feit is dat dit nieuws niet goed is voor de blokconcentratie.
Het einde van een zware werkweek
Een week waarin ik:
- een schriftelijk examen van Japans aflegde;
- een businesstrip naar Luxembrug maakte:
- een mondeling examen Russisch aflegde;
- een bezoek bracht aan de nieuwe tentoonstellingen in M;
- en het welkomstwoord verzorgde op een colloquium met allemaal belangrijke mensen.
En nu haast ik me naar het Leuvense stadspark. De eerste halte van een volledig door Leuven in Scène ingepalmd weekend!
In de trein naar Luxemburg
Een rit van drie uur vanuit Brussel. Maar dat stoort me niet. Ik zit graag in de trein, zeker als ik van het comfort en de rust in eerste klasse kan genieten. Heel wat anders dan de treinrit deze ochtend die ik weer maar eens gezellig rechtstaand kon doorbrengen. In eerste klasse reizen is het voordeel van reisjes voor het werk. Verder is er niet veel voordeel in te vinden, in die korte zakenreisjes. Vooral veel administratieve rompslomp en vermoeidheid veroorzaakt door heel geconcentreerd luisteren naar een taal die niet de jouwe is. Een voordeel is dat ik ditmaal een hotel heb vlakbij het station. Dat bespaart me de stress van een nachtelijke taxirit in een stad die ik niet ken.
Ach ja, ondertusen geniet ik van de ondergaande zon die het bosrijke landschap verlicht en studeer ik wat Russisch. De voordelen van een lange treinrit. 😉
Wuif eens een collega uit
Het lijkt alsof er tegenwoordig aan de lopende band mensen vertrekken op mijn werk. Vandaag namen we afscheid van een collega die op pensioen ging. De opkomst op haar afscheidsfeestje was massaal. De afscheidnemende collega werkte al vanaf 1968 bij ons, zo lang bij eenzelfde bedrijf blijven, ik kan het me moeilijk voorstellen. In al die jaren bouwt een mens natuurlijk een behoorlijk uitgebreid netwerk op, vooral als je zo’n warme en behulpzame persoonlijkheid hebt als zij. De collega’s van haar team hadden een heel mooie speech voorbereid, die ik en de leden van mijn team jammer genoeg gemist hebben door een uitgelopen vergadering. Gelukkig konden we een papieren exemplaar van de speech bemachtigen en zo toch nog een beetje proeven van wat ongetwijfeld een ontroerend moment geweest moet zijn.
Bij het afscheid nemen vertrouwde onze oud-collega me toe dat ze er tegenop zag, tegen haar pensioen. Toegegeven, haar fysiek wilde de laatste tijd niet meer mee, maar de wil om te werken was er nog. En ze had niet graag het gevoel dat ze niet meer nuttig kon zijn. Tja, wat zeg je daarop? Ik zag in haar ogen dat het afscheid haar zwaar viel. En wij, we zullen haar allemaal missen.