Kimchi udon soep en domme uitspraken

Gisterenmiddag hadden we met een aantal leerlingen Koreaans afgesproken om na de les samen te gaan lunchen. Aangezien het einde van het schooljaar met rasse schreden nadert, zijn het aantal lessen die ons nog scheiden van het examen op één hand te tellen. Qua timing kwam het mij eerlijk gezegd niet zo goed uit, want vandaag landde mijn vriend uit Genève en ‘s avonds werden we in Lichtaart op het trouwfeest van zijn nicht verwacht. Maar goed, wellicht zou dit de laatste opportuniteit zijn om samen met mijn medeleerlingen iets te gaan eten, dus zegde ik toch toe.

Alles ging wat trager dan ik gehoopt had: eerst moesten we keilang wachten tot twee medeleerlingen bijbetaald hadden voor hun parking en daarna ging het met een slakkengangetje naar restaurant Chez Kimchi (een restaurant uitgebaat door Chinezen, maar wel met een Koreaanse menukaart). Ik was persoonlijk liever naar Hana geweest, maar dat zat blijkbaar al vol. Maar waaraan ik mij het meeste ergerde waren de domme uitspraken van een medeleerlinge. Toegegeven, deze medeleerlinge werkt mij al van dag één op mijn zenuwen, met haar overdreven familiaire houding ten opzichte van de andere studenten, haar aandachtzoekerij en haar honderd en één kwaaltjes (vorig jaar zat er ook al zo’n ergerlijk figuur bij mij in de Koreaanse les). De laatste weken liet ze echter verstek gaan en daar was ik niet bepaald rouwig om, maar speciaal voor de lunch was ze nog eens komen opdagen.

Onderweg naar het restaurant had ik een hele discussie met haar over de Gay Pride, want we passeerden langs het feestterrein om naar het restaurant te gaan. Het feestterrein was volledig afgezet met hoge hekken en iedereen werd gecontroleerd door de security. Kreeg ik een hele tirade over me heen hoe die “gays” heel Brussel op zijn kop hadden gezet en hoe ambetant het wel niet was dat veel straten afgezet waren en er overal politie rondliep. Waarop ik fijntjes antwoorden dat de verhoogde veiligheidsmaatregelen geheel en al op conto van de terroristen te schrijven vielen en dat wellicht niemand loopt te juichen dat ze overal hun rugzakken moeten openen alvorens te kunnen meefeesten. Sommige mensen…

IMG_4087[1]

Enfin ja, aan tafel heb ik me strategisch goed ver weg van haar gezet, in de buurt bij twee bijzonder intelligente artsen (waarvan er eentje van plan is zich om te scholen tot jazzpianist, geweldig om zoveel talent te hebben dat je door het ingangsexamen van het conservatorium geraakt). Oja, de kimchi udon soep was heerlijk en dankzij een klein spurtje slaagde ik erin een trein te halen die mij op een redelijk uur terug naar Leuven bracht.

IMG_4084[1]

Parque nacional Yoho

l oeste de Canadá es conocido por su naturaleza incomparable y es cierto, si quieres disfrutar de la belleza de un paisaje inolvidable, no hay mejor lugar en el mundo. Aunque es casí imposible eligir un lugar favorito, el Parque nacional Yoho es tan encantador que ha dejado una impresión duradera en mi memoría. Entonces quiero llevaros a este parque nacional que se localiza en las faldas occidentales de las Montañas Rocosas, en la provincia de Columbia Británica.

Para comenzar tengo que explicaros el origen del nombre ‘Yoho’. ‘Yoho’ es una expresión en lengua ‘chippewa-cree’ (la Tribu Chippewa-Cree es una triba nativa de Canadá) que expresa asombro o maravilla, y que fue elegida probablemente debido a las distinguidas escenas naturales existentes en este parque montañoso. Y es verdad, la diversidad de la naturaleza en este parque nacional es impresionante.

Uno de mis lugares favoritos en el parque es el lago ‘Emerald’. El agua del lago tiene un color tan turquesa que se parece a una joya de una princesa de un cuento de hadas. Es casi irreal. Entonces, cuando ves el lago ‘Emerald’ por la primera vez, no es difícil adivinar el origen de su nombre. El lago estupendo está rodeado de montañas altas con glaciares que alimentan el lago. El color intenso del agua es causado por las partículas finas del sedimento glacial suspendida en el agua. Puedes disfrutar de la paz y la tranquilidad del lago caminando, haciendo piragüismo o equitación. Si no haces demasiado ruido, puedes oír el grito del colimbo grande, el ave nacional de Canadá con ojos rojos espectaculares. Como el colimbo grande es un poco tímido, es difícil acercándo a él, pero puedes intentarlo remando en una canoa.

La Catarata Takakkaw, alimentada por el glaciar Daly, es otro espectáculo fantástico. Absolutamente vale la pena visitarla, porque es la segunda catarata más alta en el oeste de Canadá. El agua fría cae 384 metros antes de llegar a la base de la roca, produciendo un hermoso arco iris cuando la luz del sol es dispersada por las gotas del agua. Cuando te acercas a la Catarata Takakkaw el rumor del agua cayendo ahoga todos los demás sonidos. Y si te atreves a acercarte un poco más, sientes las minúsculas gotas frías en tu cara. La fuerza del agua es muy impresionante. No te olvides de llevar tu cámara!

Si tienes buena condición, puedes concluir tu visita al Parque nacional Yoho, caminando la ruta senderista que te lleva al arroyo ‘Hoodoo’. Después de seguir un sendero empinado a través de un bosque de pinos, encuentras una verdadera maravilla: torres caprichosas de piedra, formadas por miles de años de erosión. Las torres están coronadas cada una por un pequeño techo de roca más dura y oscura que el material de la torre. Mientras el murmullo del agua del arroyo te acompaña, puedes admirar los ‘Hoodoos’, obras de arte de la naturaleza.

IMG_5550

IMG_5561

IMG_5602

IMG_5619

IMG_5637

IMG_5680

IMG_5705

De laatste les Spaans van het jaar

En misschien wel voor altijd. Snik. Mijn ambitie om voor de eerste keer in mijn leven álle jaren van een taalcursus aan het CLT te doorlopen, zal ik wellicht niet kunnen waarmaken. Vind ik dat erg? Ik weet het niet zo direct. Misschien is het wel mooi geweest zo. Ik ben geraakt tot in het voorlaatste jaar en uiteindelijk heb ik niet het gevoel dat ik dit schooljaar nog veel heb bijgeleerd. Om mijn Spaans echt naar een hoger niveau te tillen, zal ik eens een paar maanden in een Spaanssprekend land moeten gaan wonen. Of een maand een intensieve taalcursus in Spanje volgen.

Talrijk kon je de opkomst voor deze laatste les alvast niet noemen. We waren slechts met drie leerlingen. Omdat deze allerlaatste les op zo’n mooie zomeravond viel, stelde de juffrouw voor om het allerlaaste anderhalve uur les op een terrasje door te brengen en onder mekaar wat Spaans te babbelen, mits toestemming van de directrice, uiteraard. En zo belandden we op het terras van de ViaVia in de Parkstraat, vlakbij het flatje waar mijn vriend en ik vroeger gewoond hebben. De nostalgie! Ik denk nu weer vaker aan die periode, omdat het appartementje dat we in Genève hebben niet veel groter is dan ons eerste flatje.

De ober van de ViaVia had duidelijk nood aan een lesje klantvriendelijkheid. Het was hem zelfs bijna te veel moeite om de drankkaart te brengen. Ik was ondertussen al vrij hard uitgehongerd (normaal koop ik tijdens de pauze een wrap met zalm) en wachtte vol ongeduld op mijn kip tandoori. Doordat ik honger had, smaakte het eten me wel, maar echt sappig kon ik de kip toch niet noemen. Maar het rustige terras en de zwoele temperaturen maakten veel goed.

Kip tandoori

Nu wacht mij enkel nog het mondeling examen en daarna kan ik het schooljaar afsluiten. Hopelijk in schoonheid met een mooi resultaat!

Mexicaans dineren met de Spaanse les

Aangezien het vanavond de laatste keer was dat ons mini-klasje van acht personen voltallig op het appèl verscheen, gingen we na de luistertest fijn gezamenlijk iets eten. Uiteindelijk hadden we al genoeg taken gemaakt dit jaar om het mondeling examen min of meer zonder kleerscheuren door te komen.

La Cucaracha mag dan wel geen Spaans restaurant zijn, Mexicaans eten in de vorm van overheerlijke fajitas gaat er bij mij altijd wel in. Ik moet zeggen dat het mij wel beviel, zo’n korte les Spaans. De slijt begint er een beetje op te komen en na al die jaren les volgen, ben ik er nog steeds niet in geslaagd mijn vriend te overtuigen om in een Spaanstalig land op reis te gaan. Dus helaas werpt al dat harde werken in de praktijk weinig vruchten af. Al vrees ik wel dat, wanneer ik nu stop (één jaar voor de finishlijn), ik mijn kennis van de Spaanse taal heel snel zal verliezen. Misschien mij toch wat extra Spaanse boeken aanschaffen?

fajita pollo

Wat is dat toch met die taalleerkrachten?

Eerst deelt de leerkracht Koreaans doodleuk mee dat het examen twee weken vervroegd wordt, hierdoor heel mijn zorgvuldige planning (inclusief verlofdagen op het werk) volledig overhoop gooiend. En dan krijg ik gisterenavond om 22.50u, terwijl we gezellig champagne zaten te drinken bij vrienden, een mailtje van de leerkracht Spaans om te laten weten dat we vandaag in de les het verplicht te lezen boek zouden bespreken. Dat boek waarvan ik nog maar zestig pagina’s gelezen heb, omdat de leerkracht gezegd had dat we dit tijdens het examen op 24 mei zouden bespreken en dat ik van plan was te lezen tijdens onze zeven uur durende rit naar Genève.

Ik krijg er eerlijk waar horentjes van.

Eindelijk lente!

De juf Koreaans stopte iets later dan gewoonlijk vandaag, waardoor ik, zelfs indien ik een wereldrecord op mijn naam zou schrijven, onmogelijk nog mijn normale trein naar Leuven kon halen. Geen nood, kon ik van de gelegenheid gebruik maken om de Minwha tentoonstelling in het Korean Cultural Center te bewonderen. Minhwa zijn schilderijen van mythische figuren en dieren geschilderd in een eenvoudige, naïeve stijl. Ik moet zeggen dat de tentoonstelling me erg aansprak. De felle kleuren en de stilistische weergaven van de dieren, is helemaal mijn ding. Ware het niet dat we binnenkort gaan verhuizen, ik zou het niet erg vinden zo’n schilderijtje te zien pronken aan onze muur.

IMG_3937

IMG_3938

IMG_3933

 

Omdat mijn trein pas over een half uur vertrok, besloot ik nog een kleine wandeling in het Warandepark te maken. Die kleine wandeling werd een grote, want ik werd afgeleid door de foodtrucks en het muziekpodium die opgesteld stonden voor het Koninklijk paleis. Ik kocht me een soepje en at dit met smaak op in het zonnetje op een bank in het park. Het was duidelijk dat de zonnestralen veel mensen naar buiten gelokt hadden. Het was behoorlijk druk. Overal zaten mensen op het gras te picknicken of gewoon van het zonnetje te genieten. Uiteindelijk nam ik de trein een uur later dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zo genoot ik van de ambiance en de zon op mijn gezicht.

Toch opmerkelijk hoe goed gezind een mens wordt van een beetje zonlicht.

Een zonnige wandeling door Brussel

Door de werken aan de tunnel van de Noord-Zuidverbinding bracht de trein mij deze zaterdag niet verder dan Brussel-Noord. Alwaar ik voor de keuze stond om de metro in te duiken om alsnog in Brussel-Centraal te geraken ofwel te voet naar het Korean Cultural Center te gaan. Omdat het zo’n fijne zonnige ochtend was, koos ik voor die laatste optie. En dat beklaagde ik me niet.

De Brusselse Kruidtuin lag er prachtig bij en de statige Brusselse gebouwen baadden in het mooie lentelicht. Nu mijn vertrek naar Zwitserland aan de horizon opdoemt, keek ik met hernieuwde belangstelling naar onze hoofdstad. Ik kan niet zeggen dat het grote liefde is tussen mij en Brussel, daarvoor is de stad te chaotisch, te slecht georganiseerd, te vuil en te grijs, maar tegelijkertijd heeft Brussel ook fijne plekken en is het culinaire aanbod er bijzonder indrukwekkend.

IMG_3876[1]

Ga ik Brussel missen? Ik denk het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet kan genieten van een fijne ochtendlijke wandeling door de straten van onze hoofdstad.

Niet te geloven…

Dat ik nog maar drie lessen verwijderd ben van het examen Spaans en dat er twee weekends tussen nu en het vertrek van mijn vriend naar Genève zitten! Yikes, dat voorjaar is echt voorbij gevlogen en er staan nog zoveel dingen op mijn todo-lijstje alvorens ik zelf naar Genève kan vertrekken. Zal een versnelling hoger moeten schakelen!

El color del camaleon

Dankzij de Spaanse les had ik vanavond het voorrecht om een voorstelling van El color del camaleon bij te wonen in de fantastische nieuwe filmzalen van Cinema ZED. Voordat we met de ganse klas naar Cinema ZED afzakten, stond regisseur Andrés Lübbert ons persoonlijk te woord en konden we hem vragen stellen. In het Spaans uiteraard! (Weetje: de regisseur leerde op eigen initiatief Spaans toen hij 19 was.)

Het is alleszins lang geleden dat ik nog zo onder de indruk van een film was. El color del camaleon is een beklemmend werkstuk dat op een indirecte manier laat zien hoe onmenselijk dictatoriale regimes zijn. Tegelijkertijd is de documentaire een zeer persoonlijk verhaal over de zoektocht van een zoon naar zijn vader en een poging om een dialoog over het verleden op te starten. De documentaire draait volledig rond de vader van regisseur Andrés Lübbert, een Chileen die het regime van Pinochet ontvluchtte en via een Oost-Duitse omweg in Leuven terecht kwam. Jarenlang kon Jorge Lübbert, de vader van de regisseur, door het trauma dat hij opliep niet vertellen over wat er met hem gebeurd was. Uiteindelijk blijkt dat Jorge Lübbert opgeleid werd door de geheime dienst en aan de meest gruwelijke marteltechnieken werd blootgesteld om hem ongevoelig te maken en hem als instrument van het regime in te zetten. Gelukkig kon hij dankzij de hulp van de Oost-Duitse ambassade en het feit dat hij over een Duits paspoort beschikte, vluchten.

De film raakte echt een gevoelige snaar bij mij, vooral omdat het verhaal zo brandend actueel is. Helaas zijn er momenteel nog steeds regimes op deze wereld waarin dezelfde verwerpelijke technieken worden toegepast. De trieste werkelijkheid is dat vandaag de dag in Chili nog steeds daders van het regime rondlopen die ongestraft bleven. Dat Chili daardoor een diep verdeeld land is, bleek ook uit de vragenronde na de film. Een Chileen in de zaal stelde de (harde) vraag waarom Jorge niet openlijk getuigde en de namen van de daders bekend maakte aan de bevoegde Chileense autoriteiten. Hoewel een pijnlijke vraag ging de regisseur deze niet uit de weg. Door het trauma dat zijn vader opliep, was het tot op heden voor hem onmogelijk om hierover te getuigen in een rechtszaal en nadat ik de film gezien heb, kan ik hier alleen maar begrip voor opbrengen. Ik vind het zelfs ongelooflijk moeilijk dat vader en zoon een zo’n persoonlijk verhaal verteld hebben, terwijl het duidelijk is dat de ervaring voor geen van beiden gemakkelijk was.

Op 2 mei is er in Cinema ZED een tweede vertoning vergezeld van een Q&A met regisseur Andrés Lübbert. Gaat dat zien, zou ik zo zeggen.

Truman

Het was een korte les Spaans vandaag. Na twee uur les, mochten we onderuitzakken (figuurlijk dan, want op die harde banken van de Leuvense aula’s zit je niet echt comfortabel) voor een Spaanse film.

Truman is het verhaal van een acteur met kanker in de terminale fase die op zoek gaat naar een nieuwe thuis voor zijn trouwe hond. Het klinkt cliché, maar de manier waarop deze film het thema van afscheid nemen en sterven behandelt, is verrassend verfrissend. De film heeft naar mijn aanvoelen een beetje onterecht als titel ‘Truman’, de naam van de hond, want in realiteit is het hoofdonderwerp de relatie tussen de acteur en zijn goede vriend, die uit Canada is overgevlogen om zijn stervende vriend te overtuigen zijn kankerbehandeling niet vroegtijdig te stoppen. Of toch niet?

De film wordt helemaal gedragen door hoofdrolspeler Ricardo Darín die werkelijk schittert als acteur Julián. Vanaf de eerste seconde grijpt hij je bij de keel met zijn vertolking die geen enkel moment sentimenteel wordt. Wat een klassebak! Hoewel het thema mij wat te zwaar viel na een moeilijke werkdag gevolgd door twee uren Spaans, heb ik toch genoten van deze film. Een ware verademing dat er nog zulke films gemaakt worden.

(En het Spaans was bijzonder goed verstaanbaar.)