Iemand een idee hoe het komt dat haar dat een heel leven lang superstijl is geweest, opeens golven begin te vertonen? Allez, ‘t is niet dat ik plots krullen heb, dat zou bijzonder vreemd zijn, maar er zijn duidelijk waarneembare golven gesignaleerd waarvan ik zeker ben dat ik die vroeger niet had. De laatste keer dat ik naar de kapper geweest ben, is ondertussen alweer een jaar geleden, dus het heeft niets met de snit te maken. En ik gebruik al jaren doodgewone Nivea shampoo. Is mijn haar aan het rebelleren? Is dit een opstand? Of zijn dit de eerste symptomen van de ouderdom?
persoonlijk
Bijna wit
In een daad van overmoed besloten we ons appartement een kleine make-over te geven. De muren vertoonden her en der zwarte strepen en vage plekken die duidelijk van kinderhandjes afkomstig waren. Om maar te zwijgen van de nagellakstrepen die ik soms per ongeluk achterlaat en de kleine deukjes in de muur veroorzaakt door rugzakken, meubelstukken en paraplu’s.
We zagen het helemaal zitten, kochten de witste verf die we konden vinden en begonnen eraan. Eén laag zou wel voldoende zijn, dachten we. De oude verf was niet wit-wit, maar wit met een tikkeltje grijs in, bijna niet te onderscheiden van wit. Maar na een paar penseelstreken werd al heel snel duidelijk dat één laag wit niet echt zou volstaan, want die witte verf met een tikkeltje grijs bleef er maar doorkomen. Zelfs een tweede laag, bleek op sommige plaatsen op het randje.
Veel meer werk dan oorspronkelijk voorzien, dus. En dat terwijl zowel mijn vriend als ikzelf niet echt liefhebbers van schilderen zijn. Vooral de discipline randjes van plinten onder chauffages verven is mijn persoonlijke favoriet. Gelukkig hebben we komend weekend nog een extra dag in onze agenda’s geblokkeerd. Dat extra laagje komt er wel!
The Power of Fantasy in Bozar
Vorige week donderdag bezocht ik na het werk de tentoonstelling “The Power of Fantasy – Modern and Contemporary Art from Poland” in Bozar. Deze tentoonstelling wordt georganiseerd in het kader van I, CULTURE, het internationale culturele luik van het Poolse Voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie. Ik hoor her en der dat Polen ambities koestert voor dit voorzitterschap en daar hoort ook het uitdragen van de Poolse cultuur bij. Aangezien ik een dikke boon koester voor Polen, was ik erg benieuwd naar deze tentoonstelling.
De groepstentoonstelling toont een aantal van de belangrijkste werken uit de hedendaagse Poolse kunst, van een generatie kunstenaars die sinds de val van het communisme in 1989 carrière hebben gemaakt. De tentoonstelling belicht, volgens de folder, meer dan 30 internationaal befaamde kunstenaars. Helaas moet ik bekennen dat geen enkele naam mij bekend voorkwam. Maar laat dat zeker geen bezwaar zijn om deze fantastische en veelzijdige tentoonstelling te bezoeken.
Sprongen er voor mij persoonlijk uit:
- De schilderijen van de neosurrealistische schilder Julian Jakub Ziółkowski, die je door een overvloed aan details kunnen blijven fascineren. Zo toonde “het grote gevecht onder tafel” een veldslag van minisoldaatjes (eentje ervan leek verdacht veel op Napoleon) onder, jawel, een tafel. En ergens tussen de afgerukte ledematen van verminkte soldaten loopt een miniventje met een erectie een minivrouwtje achterna. Schitterend. Zijn werken deden me vaag aan Jheronimus Bosch denken.
- De fake documentaire van Jarosław Kozakiewicz die de transformatie van grijze blokken uit het Sovjettijdperk in groene longen toont. Zo realistisch gebracht dat je het even gelooft.
- Het kerkhof van Robert Kuśmirowski.
- Het apocalyptische panorama van Zbigniew Libera dat me qua opzet deed terugdenken aan het Panorama van Racławice in Wrocław. “De stadsvlucht van de mensen” toont een wanordelijke stoet gedesoriënteerde mensen die met winkelkarren tussen autowrakken en een neergestorte helicopter van het Rode Kruis wegvluchten voor iets wat wij als toeschouwers niet kunnen zien. De foto is geniaal in scène gezet. Hier moeten vele dagen voorbereiding aan vooraf gegaan zijn. Magistraal.
- De film van Artur Żmijewski was dan weer geniaal eenvoudig van opzet. Een bende naakte mensen, jong en oud, man en vrouw die in een kil aandoende grijze kelderruimte tikkertje met elkaar spelen. Fascinerend en contrastrijk.
- De glasramen van Zofia Kulik konden me dan weer bekoren door hun bedrieglijk klassieke schoonheid. Wanneer je dichterbij stapt, zie je echter dat de decoraties en accessoires van de afgebeelde figuren zelf ook mensen zijn. Een menselijke fractal, bijna.
- Het brood op mechanisch pootjes van Janek Simon, was dan weer gewoon grappig.
- De luchtfoto van in het rood geklede mannen die samen het Solidarność van Piotr Uklański vond ik knap gedaan. Goed uitgevoerde fotografie mét een boodschap heeft bij mij altijd een voetje voor.
- “De gemeenschappelijke taak” (Poolsen kansarmen in gouden overalls trekken de wereld in) van Paweł Althamer vormde voor mij een mooie uitsmijter van een prachtige tentoonstelling. Al moet ik toegeven dat ik nog even teruggelopen ben om naar de soldaatjes onder tafel te kijken.
Een inspirerende omgeving
Ik was eerst niet van plan naar het avond-event van de conferentie te gaan, maar liet me overhalen door mijn collega. Laat me zeggen dat ik me dit geen minuut beklaagd heb. Een lange busrit bracht ons naar een bijzonder betoverende site langs de oevers van het Albertkanaal. Op de plek waar zich vroeger een mouterij bevond, zullen weldra chique (maar helaas peperdure) appartementen verrijzen. En niet enkel appartementen, om het met de woorden van de website te zeggen: “De ambitie van het Kanaalproject is om van de huidige monofunctionele site een hoogwaardig stedelijk complex voor gemengd wonen en werken te maken, ondersteund door enkele aanvullende faciliteiten.” Voilà, nu weten jullie het ook.
En hoe is dit project tot stand gekomen? Op een avond passeerde Axel Vervoordt op deze plek en dacht: “What the heck, dit koop ik toch gewoon. Mijn kasteel is toch te klein geworden om al mijn kunst een plek te kunnen geven.” Zonder dat hij al een concreet idee had over de toekomstige bestemming. Deze anecdote van zoon Vervoordt werd door de gasten op gelach onthaald. Zij het in mijn geval op een beetje groen gelach, want hoeveel mensen kunnen zich zoiets permitteren? De kunsthandel, een mens kan daar serieus veel geld mee verdienen, zo blijkt.
Ik ben alleszins blij dat ik de site in de huidige toestand heb kunnen bewonderen. De combinatie van de industriële gebouwen met de kunst die in de ruimtes opgesteld was: magisch. In één van de ruimtes was een grote metalen koepel opgehangen die van binnen helemaal rood geschilderd was. De rode binnenkant liep voor het oog over in zwart, wat de illusie creëerde van een oneindige ruimte. In deze ruimte werden we getrakteerd op een concert van een fluitiste die musiceerde op een oude Japanse houten fluit. In de gebouwen van de mouterij kregen we eerst een uitleg over de toekomstige plannen voor de site en genoten we vervolgens van een prachtig modern muziekstuk gebracht door het HERMESensemble.
En toen was het tijd voor het walking dinner. Dat eigenlijk een zittend dinner was, want in alle ruimtes stonden comfortabele stoelen en zetels. Het was echt waw. Dankzij een lift van de organisatrice was ik nog net op tijd om één van de laatste treinen naar Leuven te halen. En kon ik een treinrit lang nagenieten van deze bijzondere belevenis.
Begrafenissen
De dood hoort bij het leven. En al wanen we ons soms onsterfelijk, vroeg of laat komt de confrontatie met de harde werkelijkheid. De pijn van een te vroeg gestorven vader, gestorven aan de ziekte die de laatste tijd in mijn omgeving heftig te keer gaat, want ook mij collega moest zijn moeder vorige week afgeven.
En zo zaten mijn vriend en ik vandaag in de mis te luisteren naar verhalen over een man die ik slechts vluchtig leerde kennen. Vorig jaar, op het huwelijk van zijn zoon, onze vriend. Bijna dag op dag een jaar geleden hoorden we onze vrienden opnieuw muziek maken en gedichten voordragen, maar nu was de vrolijkheid vervangen door droefenis. En op zo’n momenten voel je je machteloos, want hoe troost je mensen die een rots in hun leven verloren hebben? De troost van een weerzien na de dood, kan ik hen niet geven, want daar geloof ik nog niet in. Een knuffel, een kus, een stilzwijgende blik van begrip, dat is alles wat we te bieden hadden.
Afscheid
Vandaag afscheid genomen van maar liefst zes collega’s tegelijkertijd. Het project waaraan ze anderhalf jaar werkten, is afgerond en hun contract liep ten einde. Zes lege stoelen op de werkvloer. Het zal serieus wennen zijn. Uiteraard werd er met de nodige egards afscheid van hen genomen: er waren drank en hapjes en veel cadeautjes. Op een gegeven moment werden er tijdens de speeches zelfs wat traantjes weggepinkt. Na de afscheidsreceptie zakten we met een klein groepje af naar de Novo waar we samen iets aten en napraatten over de voorbije anderhalf jaar.
Eén ding is zeker, iedereen op het werk zal die zes vrolijke, hippe jonge dames hard missen.
PS: Ook een dikke dankjewel aan mijn vriend, die mij, terwijl ik vrolijk op een terrasje zat, is gaan inschrijven voor de extra ingerichte cursus fotografie 1 bij het CVO. Thanks, baby!
Brunchen bij Sint-Gerardus
Vorige zondag hadden we een afspraak met oud-collega L en haar man en drie kindjes. Een weekje voor onze afspraak kreeg ik een mailtje van L met de vraag of we geen zin hadden om mee te gaan brunchen in Sint-Gerardus, waar pluimgewichtje een tijdje in de opvang was gebleven. Tuurlijk wilden we graag een kleine bijdrage leveren aan de school waar pluimgewichtje en andere kinderen met een functiebeperking zo goed werden opgevangen.
Veel had ik me er niet van voorgesteld, van die brunch: wat broodjes met hesp en kaas met koffie en thee. Bleek dat ik de omvang van Sint-Gerardus volledig verkeerd had ingeschat. Het bleek een zeer grote, moderne school te zijn waar hopen leerkrachten en vrijwilligers rondliepen in hippiekledij, volgens het thema van dit jaar. Alles was mooi versierd en we mochten aanschuiven aan een indrukwekkend buffet met eitjes, spek en worstjes, een ruime keuze aan beleg, yoghurtjes, perziken met tonijn, tomaat garnaal, tongrolletjes en veel groentjes. En dan was er ook nog eens een dessertbuffet. Bij dit alles kon natuurlijk het glaasje cava niet ontbreken. 😉
Terwijl we smulden, speelden we met de kindjes. Pluimgewichtje is al een flinke jongen en hij kan veel meer dan de dokters verwacht hadden. Hij hield zijn hoofd meestal mooi recht en keek je soms aan met die indringende blik van hem terwijl hij geluidjes uitstootte die ik niet kon interpreteren, maar waaruit zijn ouders wel konden afleiden of hij het comfortabel had of niet. En hij leert beetje bij beetje weer zelfstandig eten (zonder voedingspomp), al mag hij enkel eten krijgen dat bijzonder fijn gemixt is. Al de juffrouwen van de oppas kwamen hem bewonderen en over zijn krullenbol strelen.
Na het eten liepen we nog wat rond op de Vlaamse kermis. De jongste van het gezelschap (drie jaar) kon zijn geluk niet op toen hij even brandweerman mocht spelen met een echte brandslang. Verder werd er op eendjes gevist, trampoline gesprongen en liepen er cavia’s in genummerde holletjes. De kindjes hadden het naar hun zin. Bij elk spel dat ze deden konden ze bonnetjes verdienen, die op het eind ingeruild werden voor een speelgoedje.
Toen de ouders oordeelden dat het welletjes was geweest, trokken we naar hun huis, terwijl de vader afscheid nam om nog wat te werken. We speelden samen UNO (lang geleden, maar zoiets verleer je niet), een soort memory met krokodillen en een spelletje van Lego waarbij je verschillende magische voorwerpen moest verzamelen.
Tegen het avondeten namen we afscheid. Best wel vermoeiend, zo’n dag met drie kinderen op schok. Chapeau voor mijn oud-collega L die er door de drukke baan van haar man vaak alleen voor staat en altijd lief en geduldig is tegen de kinderen.
Holebihaat
Ik kan er met de beste wil van de wereld niet bij. Dat mensen in mekaar geslagen worden omdat ze toevallig verliefd worden op iemand van hetzelfde geslacht. Dat je niet zomaar op straat hand in hand kan rondlopen met je geliefde waar en wanneer je dat wil. Dat een zoentje de aanleiding kan zijn tot denigrerende en kwetsende opmerkingen. Dat je moet verstoppen wie je werkelijk bent.
En ik vind het vooral onbegrijpelijk dat zoveel mensen de andere kant op kijken. Haat kan en mag niet getolereerd worden. Nooit.
Een akelige ervaring
Terwijl ik dit schrijf, ben ik nog aan het bekomen van de schok. Mijn vriend en ik daalden gezellig pratend de trap van het perron naar de tunnel in het station van Leuven af, toen ik vanuit mijn ooghoek een oudere dame zag vallen op de trap. De meeste mensen in de menigte liepen door, maar ik zag direct dat de dame op eigen krachten niet recht kon. Ze zat op haar knieën op een trede. Eerst dacht ik dat het nog wel zou meevallen. Maar toen we haar met vereende krachten rechthielpen (gelukkig was er nog een jonge kerel die meehielp), zag ik het bloed op haar scheenbenen. En toen stroopte ze haar kousen naar beneden en zag ik de echte omvang van de wonden. Haar hele scheenbeen was bijna ontveld. Het was gruwelijk. Ik wist meteen dat hier professionele verzorging nodig was. Dus ging mijn vriend op zoek naar de security van het station om een ambulance te bellen en bleven wij de de dame. Die volgens mij half in shock was, zo rustig. En nog keuvelen over haar zuster en dat ze normaal nooit viel en dat ze nog goed te been was. Terwijl de ander jonge kerel en ik probeerden ons goed te houden terwijl het bloed naar beneden drupte.
Gelukkig kwam er snel hulp van de security en verzekerde men ons dat de ambulance onderweg was.
En nu zit ik hier nog na te trillen. Want die wonden, dat zal maanden nodig hebben om te genezen. De kans op infecties is reëel en misschien zal deze dame nooit meer alleen de trein kunnen nemen en belandt ze voorgoed in een rolstoel. Ik ben er echt niet goed van.
Werkgerelateerd gezaag
Vandaag was zo’n dag waarvan je grijze haren zou krijgen (ware het niet dat ik dankzij de genen van mijn vader de zekerheid heb dat die grijze haren nog wel een jaar of twintig op zich zullen laten wachten). Rare beslissingen van het hoger management, foute communicatie, een onterechte terechtwijzing via mail, onrealistische deadlines, chaos ende verwarring,… The works.
Maar! Morgen heb ik een dagje verlof! En! Voor dit weekend geven ze goed weer. Hopelijk worden dat zwembad en die jacuzzi even goed gebruikt als vorig jaar.