Naar het schijnt hoor je bij het begin van een nieuw jaar een lijstje met goeie voornemens op te stellen. Nu, eerlijk gezegd geloof ik niet echt in goeie voornemens, omdat ik weet dat ik mij daar toch niet aan hou. Maar enfin, misschien wordt 2006 wel helemaal anders! Misschien slaagt yab erin haar leven totaal over een andere boeg te gooien! Wordt 2006 een scharnierjaar, als het ware.

Daarom:

De voornemens van yab voor 2006

– Proberen om tevreden te zijn met wat ik heb. Het heeft geen zin om te streven naar hoger, groter en beter terwijl ondertussen je leven aan je voorbijvliegt. Meer genieten van het moment dus.

– Niet te veel met weemoed terugkijken op mijn studententijd. Sure, die was geweldig en zo, maar blijven stilstaan bij het verleden is nergens goed voor. Trouwens, misschien idealiseer ik die studententijd wel te veel. Het was zeker niet allemaal rozengeur en manenschijn. (Maar als er iemand een teletijdmachine heeft, kan ik dan een ritje kopen?)

– Eindelijk eens werk maken van een persoonlijke layout voor deze blog. Ik ben dit al ongeveer een half jaar van plan, maar door andere webdesign perikelen is het er nooit echt van gekomen. 2006 zal getuige zijn van de geboorte van yet another blog v2.0.

– Met Peter iets gaan drinken in de Chocoladebar in Gent. 😉

– En verder neem ik mij voor superhard te blokken voor de komende examenperiode, zodat ik niet te veel vakken in tweede zit opnieuw moet doen.

Jawel, ik heb het aangedurfd mij de eerste dag van de solden in het mensengewoel te storten! Woehoe! ‘k Heb natuurlijk weer totaal niks gevonden voor mezelf (wel voor mijn vriendje, ‘k hoop dat hij blij is met zijn onderbroeken-in-afslag).

Het was deze ochtend zo klappertandend koud op kantoor (het verluchtings/verwarmingssysteem vergiste zich van seizoen en dacht dat wij nood aan verkoeling hadden) dat de beste manier om je te verwarmen de kolkende mensenmassa opzoeken, was. En zeg nu zelf, wat is er beter om warm te worden dan een portie getouwtrek over dat éne item met de superkorting?

Het zal je maar overkomen, ga je gezellig schaatsen met de ganse familie, komt het dak naar beneden.

En nog meer kommer ende kwel uit Pakistan. Ik vrees dat deze winter bikkelhard zal worden voor de overlevenden van de aardbeving.

En de winnaar is: Harry Potter and the Goblet of Fire. De beste van alle Harry Potter films tot nu toe. En meteen de enige Harry Potter die ik op groot scherm gezien heb (we zijn er wel helemaal naar Brussel voor moeten rijden, want in Leuven speelden ze hem niet meer ‘s avonds.)

Nu kan ik eindelijk meepraten met al die Harry Potter fans. (Neen, ik heb de boeken niet gelezen en neen, ik ben dat ook niet van plan.)

Yep mensen, dit is het dan: 2006. Te veel gegeten, te veel gedronken en voor zover ik kan zien, lijkt het hier verdacht veel op 2005. Same old, same old.

Beter laat dan nooit, hebben wij vandaag onze kerstboom gezet. (En ja, ik ben er mij van bewust dat kerstmis ondertussen al voorbij is en de zonnewende ook.) Wij zijn luie mensen en ‘t is er dit jaar gewoon niet van gekomen.

Straks (nadat we eerst uitgebreid op restaurant geweest zijn) verwachten we vrienden om het Nieuwe Jaar op gepaste wijze in te halen. En wat is er beter dan een nepboom met gekleurde ballen en lichtjes om als sfeerversterkend element te dienen? 😉

So happy together?

Vanavond hebben mijn vriend en ik een goeie kameraad en studiegenootje van mij uitgenodigd om bij ons te komen dineren. Onze vriend P heeft ervoor gezorgd dat ik, beroepsbrosser dat ik ben, van alle vakken mooi uitgetypte notities heb. En ik vond dat daar wel een kleine tegenprestatie tegenover mocht staan. Wetende dat P tijdens de kerstvakantie helemaal alleen in Leuven zit om te blokken, leek het mij wel leuk om hem uit te nodigen voor een etentje. Deze avond dus.

Aangezien ik helaas ook moet blokken (blanco cursussen, veeeel blanco cursussen), heeft mijn lief vriendje vandaag de dag al winkelend en al kuisend doorgebracht. (Hij verdient echt de titel huisman van het jaar.) Jammer genoeg voelde hij zich deze namiddag opeens niet zo goed. Ok, deze nacht wat slecht geslapen, wat stress gehad tijdens het winkelen, een dutje van een uur of zo en daarna zou het beslist wel beter gaan.

Een kwartier voordat onze gast P zou aankomen, ben ik mijn vriendje dan toch maar uit bed gaan halen, want zelf had hij duidelijk niet veel zin om eruit te komen. Hij zag er niet al te slecht uit, geen probleem, dacht ik dus. Tot aan het voorgerechtje. De Japanse sateetjes hebben hoop en al tien minuten in de maag van mijn vriend rondgezwommen en hebben nu ergens in het afvoersysteem een beter (?) heenkomen gevonden.

Mijn vriendje voelde zich na deze minder prettige ervaring meteen een pak beter, maar opteerde er wijselijk voor om het hoofdgerecht en dessert aan zich voorbij te laten gaan. Wat dus betekende dat P en ik het hoofdgerecht (voor vier personen, aja, want je moet toch altijd zien dat je zeker genoeg hebt) onder ons tweetjes hebben moeten verdelen. Veel te veel, natuurlijk. Echt spijtig, want god weet dat ik maar drie keer in een jaar kook en de curry met struisvogel en groene appel was echt superlekker. Nu, er is nog genoeg over, dus misschien kan hij er morgen nog wat van proeven.

En nu maar duimen dat mijn vriendje morgen weer in topvorm is, want we gaan Nieuwjaar vieren met wat vrienden op restaurant en dan zou het toch wel leuk zijn als hij iets meer gangen binnenhoudt dan vandaag…

Mijn vriend belt net vanuit de Delhaize om te vragen waar de flesjes citroensap staan.