Deze ochtend spoorde ik met een aantal Leuvense collega’s richting Kortrijk voor de allerlaatste teamdag van het jaar. Op het programma stond een gegidst bezoek aan Abby, het splinternieuwe museum in Kortrijk. Na een korte wandeling vanaf het station troffen we enkele van onze vroege vogels collega’s in Abby café, waar cake, koffie en thee voor ons klaar stonden. Druppelsgewijs stroomde de rest van de collega’s binnen en om 11u begonnen we aan de rondleiding. We hadden het geluk een zeer goede gids te treffen, die ons vol enthousiasme doorheen de tentoonstelling ‘Faith No More. Rituals for Uncertain Times’ leidde. Ik was echt aangenaam verrast door deze tentoonstelling. Het thema religie blijft mij, zelfs als doorgewinterde atheïst, fascineren en ik ontdekte veel mooie werken. Van harte aanbevolen.
Na de rondleiding genoten we van een late lunch bij de BOkes. We startten met een aperitief met hapjes en moesten vervolgens even geduld uitoefenen voordat het hoofdgerecht geserveerd werd. Geen erg, de hapjes hadden de eerste honger gestild en we waren allemaal gecharmeerd door het sympathieke concept van de BOkes, waar mensen met een verstandelijke beperking of met een psychosociale kwetsbaarheid koken en opdienen. De ovenkoek met geitenkaas, walnoten en honing was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het smaakte me. Hét hoogtepunt van ons bezoek was echter het overvloedige dessertbuffet met huisgemaakte desserts. Met een bijzondere vermelding voor de fantastisch lekkere huisgemaakte advocaat (uiteraard offerde ik me graag op om collega’s die geen advocaat lustten van hun glaasje te verlossen). De advocaat was zo lekker dat ik niet anders kon dan een flesje gaan kopen in de bijhorende winkel. Kan ik er deze kerstvakantie nog van nagenieten.
Naast lekker eten biedt de BOkes ook de mogelijkheid om volksspelen te spelen. Door het kwakkelweer voelde echter niemand van ons gezelschap zich aangesproken om de spellen buiten uit te proberen. En ook de spellen binnen konden op weinig enthousiasme rekenen. Het was immers veel gezelliger om binnen aan de tafels te blijven zitten en onderling wat te keuvelen. Zelf moest ik mij na de lunch noodgedwongen terug trekken, omdat ik nog werk te doen had. Ik zette me met mijn laptop aan het uiteinde van een tafel, zodat ik toch nog met een half oor mee kon luisteren naar de gesprekken.
Omdat Kortrijk niet bepaald bij de deur is, maakten we het niet laat en zat ik op een heel redelijk uur opnieuw op de trein naar Leuven. Een trein mét stopcontact zodat ik nog gans de rit kon werken.
