Deze namiddag was ik te gast bij de ouders van mijn petekindje. Ik had hen op voorhand gewaarschuwd zodat ze niet te zeer zouden schrikken wanneer ze mijn gehavende gezicht zagen. Mijn lip is nog steeds stevig gezwollen, maar de korsten op de schaafwonden zien er goed uit. Het meest pijnlijke is mijn gekloven lip, die mij tot de nodige voorzichtigheid aanmaant bij het eten en lachen tot een pijnlijke affaire maakt.

Een paar blutsen en builen krijgen mij echter niet klein. En zo speelden we een hele namiddag spelletjes en genoten we samen van heerlijke huisgemaakte pizza’s. Met dank aan de ouders van mijn petekindje die zo vriendelijk waren om mij te komen halen en terug te brengen naar het station van Aarschot.