Deze voormiddag reed ik samen met nog een aantal collega’s vanuit Leuven naar Sterrebeek voor de afscheidsviering van het zoontje van een collega, Émile, amper drie maanden oud. Zomaar gestopt met ademen in zijn draagzak op de buik van zijn vader. Stil uitgedoofd als een kaarsje. Een verdriet zo groot dat het niet te vatten is.

De viering was dan ook hartverscheurend triestig. Bij het binnen komen lieten we allemaal één bloem achter om zo samen een groot en kleurrijk boeket te maken. De ouders en hun twee jonge dochters namen plaats vooraan in de ruimte, vlakbij het veel te kleine witte kistje, met rondom hen vele vrienden en geliefden. De viering was prachtig, met mooie en persoonlijke teksten, fantastische live gezongen muziek en hoe hij het deed ik weet het niet, maar onze collega zong samen met iemand uit zijn koor een duet. Gelukkig had ik voldoende papieren zakdoekjes voorzien, want echt niemand hield het droog. De twee oudere zusjes werden actief betrokken bij de viering zodat ze ook afscheid konden nemen van hun broertje.

Op het einde van de viering mochten alle aanwezigen een zelfgemaakt papieren hartje plakken op het kistje, dat steeds kleurrijker werd. Ik koos voor een groen hart, als teken van hoop in de duisternis. De dame die de viering in goed banen leidde, had uitdrukkelijk gevraagd om na het achter laten van de hartjes, de zaal te verlaten en geen afscheid te nemen van de zwaar getroffen ouders. Wat ik volkomen begrijp.

De collega’s en ik bleven nog even bij elkaar staan op de parking, maar de woorden ontbraken ons. Wat zegt een mens op zo’n moment? Ik kan alleen maar hopen dat onze collega wat steun heeft kunnen putten uit onze aanwezigheid.

Eén van de liedjes in de viering: