ROHTKO in De Singel

Gisteren zakte ik af naar Antwerpen voor de voorstelling ROHTKO van de Pool Łukasz Twarkowski. Ik dropte eerst mijn spullen af bij mijn collega in Berchem die zo vriendelijk was om mij een logeerbed voor de nacht aan te bieden. Daarna fietsten we samen naar De Singel voor één van de meest bijzondere voorstellingen die ik laatste jaren gezien heb. De tikfout in de titel ROHTKO refereert naar één van de grootste schandalen uit de kunstwereld, dat uitkwam toen een nietsvermoedend echtpaar voor meer dan acht miljoen dollar een vervalst schilderij van Mark Rothko kocht, en bleek dat het vermaarde New Yorkse Knoedler al jaren handelde in vervalsingen van Rothko, Jackson Pollock en Robert Motherwell.

De hele voorstelling draait rond de vraag of fake ook echt kan zijn. Brandende actueel dus. De enscenering was ook erg bijzonder: met live camerabeelden, bewegende containers die steeds van plaats veranderden, snoeiharde beats en flashy belichting. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd op het theaterpodium dat mijn hersenen onmogelijk alles konden capteren. De pauze in de VIP-ruimte was dus meer dan welkom om even te bekomen met een glaasje wijn en wat lekkere hapjes.

Russian Warship, go fuck yourself!

Ook fijn: dat ik een kwartier na de voorstelling mij al kon klaarmaken om in bed te kruipen. Met dank aan mijn lieve collega om voor gastvrouw te spelen.

Beaucoup Fish revisited

Maart is duidelijk de reünie-met-oud-collega’s-maand aan het worden. En eigenlijk is het ook nog maar een dikke week geleden dat ik iets at bij Beaucoup Fish. Oók met een oud-collega. Gelukkig verandert het menu daar wekelijks en kan je dus altijd iets nieuws proeven.

Aangezien deze collega tot aan zijn pensioen samen met mij in het managementcomité gezeten had, ging het gesprek voornamelijk over het werk. Maar ik zag aan hem dat hij langzaam zijn draai begon te vinden in zijn nieuwe leven als gepensioneerde. Mijn oud-collega is zo iemand die, mocht ons bedrijf hem niet verplicht met pensioen gestuurd hebben, ongetwijfeld tot zijn dood gewerkt zou hebben. Gelukkig lijkt hij nu manieren gevonden te hebben om zijn dagen zinvol te vullen. Blij voor hem!

Huisgemarineerde ansjovis, hummus, pistache:

Zeewolf, archiducsaus, frieten, sla:

Boekvoorstelling ‘Tijd van Dwang’ in Barbóék in M

Deze namiddag woonden mijn vriend en ik de boekvoorstelling bij van onze vriend Peter Mangel Schots, journalist, docent, dichter en schrijver. Peter vond de inspiratie voor zijn boek ‘Tijd van Dwang‘ bij het oorlogsdagboek van zijn grootvader die als dwangarbeider in Duitsland werkte. Peter las het dagboek van zijn grootvader tijdens de coronacrisis en deelde fragmenten ervan op facebook. Fragmenten die ik toen met veel aandacht gelezen heb.

De opkomst voor de boekvoorstelling was hoog en natuurlijk kochten mijn vriend en ik achteraf twee exemplaren voor onszelf. Gesigneerd door de auteur, uiteraard. En nu maar duimen dat het boek een bestseller wordt!

Op de terugweg van de boekvoorstelling passeerden we langs een nieuwe ijsjeszaak in de Diestsestraat, Ice for All. Uiteraard konden we het niet laten om onszelf te trakteren op een lekker ijsje. Ook handig voor als we nog eens bezoek hebben: je kan het ijs ook in dozen kopen.

Exiles – Belgian National Orchestra, Daniel Bjarnason & Ekaterina Levental in Bozar

Gisteren met mijn vriend afgezakt naar Bozar voor het concert Exiles, gebracht door het Belgian National Orchestra onder leiding van Daniel Bjarnason en soliste Ekaterina Levental (zang en harp). Voor het concert trakteerden we onszelf op een diner bij Victor Bozar Café. En natuurlijk kon ik het niet laten om als dessert de sabayon met Poire Williams, brunoise van peer, vanille-ijs en gebrande amandel te bestellen. Het is niet dat sabayon zo vaak op de dessertkaart staat, he.

Ons toegangsticket voor het concert gaf ons recht op een gratis Brugse Zot of Sportzot die we konden ophalen bij een foodtruck geparkeerd vlak bij de ingang van Bozar. Ik ben zelf niet meteen een bierliefhebber, dus offerde mijn vriend zich op. 😉 Voordat we de concertzaal binnen gingen, maakte ik nog snel een fotootje op de de Kunstberg van de mooie kleuren in de avondlucht.

Het centrale werk van het concert was Exiles, een stuk dat Max Richter schreef in 2021, diep geraakt door de vluchtelingencrisis. Zangeres en harpiste Ekaterina Levental, geboren in Oezbekistan, putte uit haar eigen ervaringen als vluchtelinge om te vertellen hoe het voelt om alles wat vertrouwd is achter te moeten laten en te vertrekken naar een nieuw land waar je letterlijk vanaf nul moet beginnen, op zoek naar een nieuwe identiteit. Samen met het orkest nodigde Ekaterina ons uit voor een muzikale tocht langs vier innerlijke landschappen: verlies, zwerftocht, confrontatie en hoop. Heel pakkend.

The Ethereal Paradox in het STUK

Deze avond iets gaan eten samen met een collega die er duidelijk behoefte aan had wat te ventileren over het werk. Ik ken de collega in kwestie al heel lang en was graag bereid een luisterend oor te bieden. Voor de gelegenheid kozen we Brasserie Van de Weyer uit, omdat het daar op een weekavond rustig zitten is en de kwaliteit van het eten altijd goed is.

Rond acht uur rondden we ons gesprek af, want ik had tickets voor de voorstelling The Ethereal Paradox van fABULEUS / Zoë Chungong om 20.30u in het STUK. Ik moest stevig door stappen, maar kwam gelukkig aan vlak voordat de deuren openden.

Zoë Chungong wist me helemaal te betoveren met haar danssolo, waarin ze op zoek ging naar wat het betekent om als vrouw bekeken te worden. De voorstelling viel uiteen in drie verschillende delen, waarin ze een vrouw in drie verschillende tijdperken verbeeldde: van de charleston in de roaring twenties over de hedendaagse hiphopcultuur naar een toekomst die toebehoort aan virtuele schoonheden. Een voorstelling die gaat over schoonheidsidealen, pretty privilege en the male gaze. Zeer onder de indruk van deze getalenteerde jongedame!

Lunch met een oud-collega in Beaucoup Fish

Eigenlijk had ik vandaag een thuiswerkdag ingepland om mij te kunnen focussen op het wegwerken van mijn steeds groter wordende werkachterstand, maar voor mijn toffe oud-collega reisde ik graag op de middag over en weer naar Brussel-Noord om samen met nog twee andere collega’s te lunchen bij Beaucoup Fish. Altijd lekker en gezellig daar.

We hadden veel om over bij te praten, dus de tijd vloog voorbij. Omdat het zo lang geleden was dat we nog eens samen geluncht hadden, permitteerde ik het mezelf om wat langer te blijven zitten dan ik oorspronkelijk van plan was. We namen alleszins afscheid met de belofte om elkaar snel weer te zien.

Gravadlax van zalmforel, mosterdvinaigrette, Toscaanse kool:

Koolvis, gekaramelliseerde witloof, grijze garnalen, mousseline:

Gebakken ananas:

Afscheidsfeestje in de Flamingo

Alweer een collega die andere oorden opzoekt. En dan nog wel een collega die ik zelf aangeworven heb. Nu, ik had al een tijdje het gevoel dat ze toe was aan een nieuwe uitdaging, dus ik gun het haar volledig. En natuurlijk laten wij een gewaarde collega niet vertrekken zonder uitwuiffeestje. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van de Flamingo, omdat ik de drank er niet lekker vind en de akoestiek er werkelijk verschrikkelijk is, maar het is wel een makkelijke plek om af te spreken, niet te ver van het station . Doordat het een grote zaak is, is er ook altijd plaats.

Lang kon ik jammer genoeg niet blijven, want ik verzuip momenteel in het werk, maar ik vond het toch belangrijk om even binnen te springen en mijn lieve collega veel succes te wensen met haar nieuwe job.

Two lovely ladies in one day

Deze middag genoten van een fijne Italiaanse lunch bij Al Posto Giusto samen met één van mijn favoriete collega’s. We permitteerden het ons om onszelf te trakteren op een lekkere mocktail. Toegegeven, een échte cocktail (waarmee ik dus bedoel: eentje met alcohol) is nog altijd beter, maar ik moet zeggen dat ik deze spice mule echt kon appreciëren. Helemaal niet zo mierzoet als de meeste mocktails. En de tagliolini al tartufo nero con crema di parmigiano e pollo, was ook zeer lekker. Al was dit gerecht voor een lunch net iets aan de zware kant. Naar goede gewoonte vloog de tijd voorbij en moesten we veel te snel weer aan het werk.

’s Avonds na het werk had ik afgesproken met een oud-collega in het Victor Bozar Café. Sinds ze een nieuwe job heeft, werken we opnieuw samen aan een belangrijk project en het leek me het gepaste moment om de banden weer wat aan te halen en bij te praten. Ik heb haar ooit zelf gerecruteerd, dus ik ben er best wel trots op dat ze voor zichzelf zo’n interessante carrière heeft uitgebouwd. Echte girl power! Ik ben er zeker van dat, nu zij aan boord is, de slaagkansen van dit project alleen maar zullen toenemen.

En natuurlijk kon ik het niet laten om de maaltijd af te sluiten met heerlijke crêpes Suzettes, één van mijn favoriete nagerechten.

Mijn petekindje is dertien!

En dat moest natuurlijk gevierd worden! Ik had op voorhand aan de ouders een tip gevraagd voor een cadeau, want het is niet altijd makkelijk om een cadeau te vinden voor een coole tiener. Heel blij dat ik dankzij hun tip gescoord heb met mijn cadeau, een gloednieuw Corsair K70 CORE TKL Azerty toetsenbord. Dat huiswerk gaat nu nog vlotter afgewerkt geraken! Mijn petekindje kreeg ook een anatomisch model cadeau, wat ik zelf op zijn leeftijd ook super gevonden zou hebben. En natuurlijk wilde iedereen puzzelen met de organen. Moeilijker dan het eruit ziet, alleszins.

Het was warm genoeg om samen met de andere genodigden buiten op het terras van het aperitief te genieten. Voor het hoofdgerecht haalde onze kameraad de Kamado boven en konden we vervolgens genieten van zelf belegde hamburgers met heerlijke patatas bravas

Als dessert was er (hoe kan het ook anders op een verjaardagsfeestje) taart. De door de grootmoeder gemaakte chocoladetaart was aan de zware kant, maar wel heel lekker. Wees maar zeker dat ik geen ruimte meer had voor een tweede stuk. En uiteraard hadden we heel veel plezier met Undercover (Mr. White) spelen.

Food and wine pairing met Young Wine Club Leuven

Nog aan het nagenieten van de fabuleuze avond gisteren. Samen met Goofball en haar man namen mijn vriend en ik deel aan het food and wine paring event van Young Wine Club Leuven. Het was de eerste keer dat de wijnclub waarvan ik lid ben een dergelijk event organiseerde en ik was dus erg benieuwd. Voor deze gelegenheid zakten we af naar het lokaaltje in de Bruul waar een feestelijk gedekte tafel op ons stond te wachten.

En amai, we werden niet teleurgesteld. Bij elk gerechtje kregen we twee verschillende wijnen te proeven. Terwijl onze kameraad-wijnkenner uitleg gaf bij de wijntjes, konden we voor onszelf uitmaken welke wijn het beste bij het gerecht paste. Opvallend wel dat de meningen aan de tafel veelal gelijk liepen. Er was altijd een duidelijke favoriet. De gerechten waren trouwens ook uitstekend. De dame die voor de catering zorgde, had haar uiterste best gedaan om ons in de watten te leggen. Moeilijk om te zeggen welk gerechtje mijn favoriet was, alles was heerlijk.

Dit zijn de wijnen die we proefden:

Progenie – Argentinië
Bahuchet – millesime 2017
Astrolabe – sauvignon blanc
Wijngut Claes – sauvignon blanc
Mâcon-villages – cave de lugny – chardonnay
Apple Betty – chardonnay
Oliver Zeter – pinot noir
Hasher Family Wines – pinot noir
Brunhilde di Menzione – primitivo
Joel Gott – Zinfandel – ad bibendum

Na het laatste gerechtje met veel smaak verorberd te hebben, wandelden we samen met Goofball en haar echtgenoot naar de Parkpoort, waar we nog een klein vervolg breiden aan de avond met een afzakkertje in de Kaminsky. Om te klinken op de vriendschap. Top avond!

Yet Another Blog

Life on my side

culinair