Na vrijdag vier digitale vergaderingen overleefd te hebben, waarbij ik mijn camera liet afstaan, omdat mijn gezicht er werkelijk té gehavend uit zag, twijfelde ik of het wel een goed idee was om ‘s avonds af te zakken naar onze kameraad wijnkenner voor een wijnproefcursus. Mijn lip was ondertussen zo dik opgezwollen dat ik bijna een professionele bokser leek en mijn schaafwonden zagen er ronduit indrukwekkend uit. Mijn vriend wist me echter te overtuigen om toch te gaan. Ik had lang uitgekeken naar deze avond en het alternatief was de ganse avond alleen thuis zitten en mij ergeren aan mijn spiegelbeeld.

En ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik het advies van mijn vriend gevolgd heb. Alhoewel het drinken zelf met een gezwollen lip mij niet zo makkelijk af ging, waren mijn smaakpapillen nog intact. Al moest ik met mijn gespleten lip opletten niet te lachen met de grapjes van de aanwezigen. Iedereen (we waren met een groepje van acht) was erg onder de indruk van mijn wonden, dus ik had meteen een straf verhaal om te vertellen. Eén van de aanwezigen was een dokter, die mij na een snelle inspectie van mijn wonden zei dat alles er goed uit zag en me aanraadde om een cicaplast crème of serum te kopen om het helen van de wonden te versnellen. Meteen besteld van zodra ik terug thuis was.

Uiteraard maakte ik het niet laat en beperkte ik me tot kleine slokjes wijn, maar het deed toch deugd om effe mijn gedachten te verzetten.