Goed geslapen in ons fijne boetiekhotel! Volgens afspraak troffen we elkaar om kwart na acht aan de ontbijttafel. Ons gezelschap van zes had een leuke ronde tafel toegewezen gekregen in een aparte ruimte. Het ontbijt zelf bestond uit vers brood, beleg en een potje yoghurt met granola en fruit. Niet slecht, maar ook niet memorabel. Na het ontbijt pakten we onze spullen bij mekaar en brachten we onze valiezen naar de wagen. Vandaag scheen de zon dus wel volop. Een dag te laat voor onze zeiltocht, spijtig genoeg.
We maakten nog een kleine wandeling in het gezellige centrum van Goedereede en reden dan met onze twee wagens richting de zee voor een stevige strandwandeling.
We parkeerden op een grote parking bij Strandpaviljoen Paal 10 en wandelden van daar door de duinen richting strand. De stranden in Zeeland zijn toch van een ander kaliber dan het strand in België. Zo breed en ongerept en omzoomd door een prachtig duingebied. We genoten van de gezonde zeelucht en de zon op ons gezicht. Onze vriendin en de twee jongens durfden het zelfs aan hun tenen in de (koude) zee te steken. Aangezien ik mijn wandelschoenen aan had en geen sandalen, hield ik mijn voeten liever droog, want ik heb een bloedhekel aan zand in mijn schoenen.
Op een gegeven moment liepen we ons vast tijdens de wandeling met aan onze linkerkant de zee en aan de rechterkant een plas die zo diep was, dat hij ondoorwaadbaar was. Ofwel moesten we nog een heel stuk verder lopen, weg van onze wagen ofwel moesetn we een heel stuk terug lopen tot aan een plek waar de plas min of meer doorwaadbaar was. Rechtsomkeert dan maar. Ik hield mijn schoenen aan, maar de rest van ons gezelschap banjerde door een gedeelte van de plas waar vlak onder het zand een heel dikke zwarte laag rottend zeewier lag. Het leek bijna olie, zo zwart. Gevolg: heel, heel vuile voeten. Gelukkig was er een kraantje bij Strandcafé De Zeester waar ons gezelschap zich wat kon fatsoeneren. We lesten onze dorst met een drankje op het terras van De Zeester en wandelden vervolgens naar de uitkijktoren om de mooie omgeving te bewonderen.
Van al dat wandelen krijgt een mens honger, dus streken we rond kwart na één neer aan een tafel in het sfeervolle en mooi ingerichte Strandpaviljoen Paal 10, vlakbij de parking waar onze auto stond. Ik genoot van een heerlijke mixed grill van vis met risotto en proefde stiekem mee van de kip saté van mijn vriend, die zeer mals en smakelijk was. Aanrader: de Soof limonade met vers fruit. Lekker en verfrissend.
Na de lunch namen we afscheid van elkaar na een geslaagd weekend. Al liet de jongste zoon van onze vrienden wel heel duidelijk weten dat het NOOIT, NEVER nog wilde gaan zeilen. We zullen zien of hij daar volgend jaar nog zo over denkt. 😉
