Na een voormiddag in de Brusselse BRONKS waar ik mee mocht brainstormen over de toekomst van de circuskunsten, sprong ik op de trein naar Gent-Sint-Pieters voor een bezoek aan de wonderbaarlijke Herbert Foundation. Echt de moeite van een bezoek waard als je in de buurt van Gent bent.
Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.
Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:
Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.
Een blik op de tentoonstelling:
Dat dit najaar tot nu toe ongewoon tumultueus geweest is, mag een understatement heten. Nog nooit in mijn leven zoveel werkuren geklopt en zoveel moeilijke en emotioneel uitputtende vergaderingen bijgewoond. De werkdruk en daaraan gekoppelde stress ligt momenteel erg hoog, maar met het eindejaar in zicht wilden we als management de collega’s nog op een laatste feestje trakteren voordat de eindejaarsrush ons helemaal zou opslokken.
En daarvoor was de AB club de perfecte plek. We startten de avond met een speech van onze grote baas, gevolgd door een optreden van special guest Metal Molly. Daarna zette een collega met talent zich aan de draaitafel en barstte het feest op de dansvloer in volle hevigheid los. De cava vloeide rijkelijk, wellicht iets te rijkelijk… Enige tegenvaller: de veggie wrap die zo droog en onsmakelijk was dat ik er met moeite de helft van binnen kreeg.
Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het een vrolijke treinrit was, met een ganse bende feestvierders op de laatste trein van Brussel naar Leuven.
Uitspattingen die we ons uiteraard de dag nadien dik beklaagden tijdens de dilemmatraining voor leidinggevenden die om 9.30u ’s ochtends startte. Al slaagde de externe lesgeefster er tot mijn grote verbazing vrij vlot in opnieuw energie te krijgen in een bende collega’s met een kater. Chapeau voor haar! Al moet ik bekennen dat ik blij was dat ik in de namiddag thuiswerk gepland had. 😉
Aangezien ik aanwezig was bij de geboorte, was het niet meer dan gepast dat ik ook acte de présence zou geven voor het verjaardagsfeestje van deze kloeke vijfjarige. Zeker omdat het feestje plaatsvond in M Leuven, letterlijk op een paar stappen van mijn voordeur.
De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.
Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.
Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.
Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!
Als mijn collega’s mij uitnodigen om een glas mee te drinken op een receptie om het succesvol afronden van een project te vieren, dan zeg ik daar geen neen tegen. Alleen was de receptie ongeveer afgelopen tegen dat ik tijd kon vrijmaken om langs te komen. Gelukkig waren er nog een aantal collega’s blijven plakken die ik mijn hulp kon aanbieden om de receptie af te sluiten met een fijne babbel en een goed glas schuimwijn. 😉
Op de werf van het Kaaitheater!
Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.
En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!
Vandaag carpoolde ik met een aantal collega’s uit het Leuvense naar de plantentuin in Meise voor een intervisie met het management en het lager kader rond het thema samenhorigheid en samenwerking. Aangezien ik komend weekend verjaar, had ik pralines van mijn favoriete chocolatier Bittersweet mee om mijn collega’s te trakteren. Bleek echter dat de plantentuin in Meise ook pralines voorzien had voor ons gezelschap. Pralines die zelfs bijna even lekker waren als die van Bittersweet! Geen erg, er is bij mijn weten nog nooit iemand gestorven aan een overdosis chocolade. 😉
De voormiddag was bijzonder productief en er werden concrete afspraken gemaakt rond hoe we de teams en afdelingen in de toekomst beter kunnen laten samenwerken. Na een lekkere broodjeslunch strekten we de benen in de mooie plantentuin van Meise. Voor mij de allereerste keer dat dit deze majestueuze plek bezocht. We bezochten één van de serres, bewonderden ijverige bijtjes en staken met een vlot een watertje over. Heel even leek het alsof we de rest van de wandeling in de regen zouden moeten verder zetten, maar op een paar dikke druppels na, hielden we het droog.
Omdat iedereen veel werk had (en ook omdat we de files voor wilden zijn), hielden we het bij een redelijk bescheiden wandeling en keerden we tijdig terug naar Leuven. Om mijn werktijd te optimaliseren, haalde ik tijdens de terugrit al mijn computer boven. Ik ben deze avond immersl verplicht op tijd te stoppen met werken, want mijn vriend heeft voor mijn verjaardag gereserveerd bij één van onze favoriete Leuvense restaurants: Barba!
Deze avond spoorde ik samen met een collega naar Mechelen voor de opening van de tentoonstelling ‘Rik Wouters & Nel: muze en manager‘ in het Hof van Busleyden. De tentoonstelling zelf was eerder bescheiden van omvang, maar op de receptie maakte ik kennis met een paar interessante mensen. Altijd fan van toffe gesprekken! Laat maakte ik het niet, want het zijn al vermoeiende weken geweest op het werk. Maar blij dat ik het schilderij ‘De rode gordijnen’ uitgebreid heb kunnen bewonderen.
Deze namiddag had ik de eer en het genoegen om namens onze grote baas de kunstenaars te bedanken die ons prachtige kantoorgebouw met unieke kunstwerken aangekleed hebben. Na de speeches en de dankwoorden was het tijd voor een glaasje en wat hapjes, terwijl we wachtten tot onze groep vertrok voor de rondleiding langs de werken verspreid in het gebouw.
Graag deel ik een paar foto’s van mijn favoriete werken:
Het prachtige tapijt van Sammy Baloji:
Private Architecture (R.M.) van Valérie Mannaerts brengt een hommage aan de verdwijnende Brusselse tailleurszaken:
Versunkene Gärten van Tatjana Gerhard:
PUH-POH-WEE van Ana Torfs, vijftien unieke bronzen afgietsels van zelfgekweekte oesterzwammen, verstopt in alle hoeken en kanten van het gebouw:
Na de rondleiding keerde ik terug naar de receptieruimte voor bubbels en fijne babbels met mijn collega’s en oude bekenden die ik al enkele jaren niet meer gezien had. Uiteraard sloten mijn collega’s en ik de boel af. It’s a hard job, but somebody has to do it…
