Brunch en wandeling bij de Adbij van Averbode

Op deze grauwe Allerzielen hadden we om 10u afgesproken met onze vrienden uit Zichem voor een gezamenlijke brunch bij Het Moment in Averbode, na een eerdere mislukte poging. Niet alleen is Het Moment een supergezellige plek om te brunchen op een zondagmiddag, deze brasserie geeft daarnaast mensen met een grote afstand tot de ‘gewone’ arbeidsmarkt de kans om de draad weer op te pikken en hun professionele carrière een nieuwe wending te geven. Na verloop van tijd is het de bedoeling dat deze medewerkers doorstromen naar een job in het reguliere arbeidscircuit. Een nobel doel dat perfect aansluit bij de rijke traditie van de Abdij van Averbode.

De brunch bestond uit heerlijke klassiekers en het buffet werd goed bijgevuld. Uiteraard waren talrijke producten afkomstig van de abdij zelf. Extra punten voor de heerlijke aspergesoep, waarvan ik toch meerdere koppen gedronken heb.

Na de overvloedige lunch maakten we een mooie wandeling in de omgeving van de abdij. De grijze regenlucht maakte zelfs even plaats voor een streepje blauw, waardoor de mooie herfstkleuren extra tot hun recht kwamen.

Op het einde van de wandeling sprongen we nog even binnen in de mooie abdijkerk om er een topstuk te bewonderen: het retabel van Averbode, dat na een omzwerving van 150 jaar in Antwerpen, teruggekeerd is naar zijn oorspronkelijke thuis.

We sloten de namiddag af met een portie biertapas in Het Moment. Al liet ik het merendeel van de hapjes over aan mijn gezelschap, want ik kon nog makkelijk teren op de brunch van deze middag. 😉

Een aangename zondag die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar is.

Lunch bij Beaucoup Fish

Al maanden sudderden er plannen om af te spreken met een oud-collega die nog regelmatig ons professionele pad kruist. Tot ik hem recent opnieuw tegen het lijf liep en ik meteen besloot de koe bij de horens te grijpen. Ik prikte een datum voor een lunch met vier in de agenda’s van alle betrokkenen en reserveerde een tafeltje bij Beaucoup Fish. Het resultaat was een bijzonder aangename lunch waarvoor ik graag tussen de digitale vergaderingen door (zes in totaal) over en weer naar Brussel spoorde.

En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!

Lovely home made food with friends

Deze zondag zakten we af naar Nieuwrode voor een fijne namiddag/avond met vrienden. Onze vrienden hebben, net als mijn vriend en ik, een LAT-relatie (hij woont in Tildonk, zij in Haasrode). Dus onze kameraad was zo vriendelijk om ons mijn zijn wagen te komen afhalen voor onze deur, zodat we samen naar Nieuwrode konden rijden.

Het was net iets te koud om te genieten van een glaasje op het terras, maar binnen smaakte de champagne even goed. Zeker wanneer die uit zo’n mooi en elegant glas gedronken kan worden. Onze vrienden trakteerden ons op allerlei Aziatische hapjes en we praatten honderuit. Over de spin-off plannen van onze vriendin, de zonen van onze kameraad die het wat moeilijk hebben en de IT-jobmarkt. Onze kameraad is spijtig genoeg nog altijd op zoek naar werk. Informaticaprofessionals hebben het momenteel lastig op de jobmarkt door de AI-revolutie. Duimen dat hij snel een nieuwe topjob vindt.

We genoten van een lekker flesje Johannitter, Belgische witte wijn van het wijndomein Chartreuzenberg.

Voor het hoofdgerecht had onze vriendin laksa gemaakt, één van mijn favoriete maaltijdsoepen. Amai, dat smaakte!

De avond vloog voorbij en veel te snel kwam het moment om afscheid te nemen. Mijn vriend bestelde een Uber, die ons zonder problemen terug naar Leuven bracht.

Indian food and whisky

Na een tumultueuze werkweek met veel hoogtes en laagtes van de gelegenheid gebruik gemaakt om lang uit te slapen deze zaterdag. Kwestie van wat bij te komen van al die heftige emoties.

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

Een fijne avond bij Tilia in Lubbeek

Zaterdagavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met twee bevriende koppels uit Leuven. Eerst gingen we het renovatieprojectje van onze vrienden in Lubbeek bewonderen. Gelukkig waren onze vrienden die op de Vismarkt wonen zo vriendelijk om mijn vriend en mezelf te komen ophalen met de wagen, want ik had weinig zin om die steile helling naar het huis van onze vrienden met de fiets op te rijden. Ik moet zeggen dat ik danig onder de indruk was van hun huis in wording. Wat een prachtige tuin en zoveel ruimte binnenin! En alles wat al klaar was, was tot in de puntjes afgewerkt. Doelstelling van onze vrienden is om in december te verhuizen. We duimen dat dat effectief zal lukken, want met zo’n perfectionist als bouwheer duurt alles natuurlijk net nog een tikkeltje langer.

Vervolgens trokken we naar Eetcafé Tilia voor een gezellig diner samen. We startten de avond met ceviche van roodbaars en gefrituurde shiitake. Maar het vlees gebakken op de houtgril was natuurlijk de ster van de avond. Heerlijk boterzacht en perfect gebakken! Al waren de porties groenten wat mij betreft wel wat aan de kleine kant. Alleszins een fijne nieuwe culinaire ontdekking. Alleen jammer genoeg niet echt bij de deur.

Een onvoorziene uitstap naar Mechelen

Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.

Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

Culinair hoogstaande avond in de Ceder in Kruibeke

Gisteren genoten van een heerlijk diner in het uitstekende gezelschap van mijn vriendin uit Kruibeke en haar nieuwe partner. Onze vriendin was zo vriendelijk om ons te komen afhalen in het station van Kruibeke. Voordat we onze voeten onder tafel schoven bij restaurant de Ceder kregen we eerst een rondleiding in hun nieuwe stekje met de vele kamers en fabuleuze tuin. Hoop dat ze er beiden heel gelukkig worden.

Dit passeerde er op ons bord:

Aperitief met appetizers:

Rouget, tomaat, mosseltjes, zuring:

Kabeljauw, beurre blanc, knolselder, witloof:

Patrijs, zwarte pens, pompoen, druif:

Wilde eend, rode biet, eekhoorntjesbrood:

Kaasbordje ‘Stefaan Camerlinck’:

En een theetje om af te sluiten:

Na een uitstekende maaltijd namen we afscheid. En een Uberrit later waren we opnieuw in Leuven. Kruibeke mag dan mooi en landelijk zijn, ’s avonds laat terug keren met het openbaar vervoer is er alles behalve evident.

A year without summer – Florentina Holzinger

Na een vlotte treinrit nam ik afscheid van mijn collega in Antwerpen-Zuid en fietste ik van daaruit met de velo naar De Singel. Ik arriveerde exact op hetzelfde moment als mijn collega en letterlijk drie minuten voor de aanvang van de speeches, die gelukkig kort en krachtig waren.

Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.

Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.

En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.

Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.

Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.

Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.

Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.

Een zonnig weekend in Libin

Ons traditionele vriendenweekend in Libin is weer voorbij gevlogen. We waren in totaal met 37 personen, waaronder 21 kinderen. De meeste kinderen zijn ondertussen tieners en slagen er uitstekend in zich onderling bezig te houden, wat maakt dat de volwassenen meer tijd hebben om op het gemak bij te praten. De zon was volop van de partij, er werd veel gegeten (die pizza’s op vrijdagavond verdampten letterlijk), quasi geen alcohol gedronken (waardoor mijn vriend en ik nu met een stevige wijnvoorraad zitten) en in het zwembad gedobberd. Het traditionele weerwolven spel blijft de topper van het weekend, maar er werden ook veel andere spelletjes gespeeld. Ik mocht alvast een poker van de azen in vijf beurten op mijn conto schrijven. We slaagden er dit keer zelfs in het huisje twee keer achter ons te laten: één keer voor een bezoek aan een artisanaal marktje in Redu op zaterdag (waar een heer rondliep met een kerkuil op zijn hoofd) en een tweede keer om samen te genieten van de natuur tijdens de promenade des Troufferies op zondag (waarbij we onderweg een hazelworm tegen kwamen). Een laaiend succes, zou ik durven zeggen.

Continue reading →

Thaise maaltijd in Wijgmaal!

Een mooie zomeravond, goed gezelschap, champagne als aperitief, een heerlijke afhaalmaaltijd van Jay’s Thai Take Away (voor mij graag een Tom Yam Kung alstublieft!) vergezeld van lekkere wijntjes en als afsluiter gezellig samen relaxen rond de vuurkorf met een goed glas Puertoricaanse rum die onze kameraad cadeau gekregen had op één van zijn conferenties. Meer moet dat niet zijn om mij gelukkig te maken.