Ik heb me voorgenomen om dit najaar de banden met de collega’s wat nauwer aan te halen door ’s middags samen te gaan eten. En dat lukt tot nu toe aardig goed. En Frank blijft daarbij één van mijn favoriete lunchplekken: lekker en met genoeg gezonde opties op de kaart om je niet schuldig te moeten voelen. Zo was ik aangenaam verrast door deze kikkererwtenpannenkoek.
Vandaag stonden er twee vergaderingen van drie uur en dan nog eentje van een uur in mijn agenda gepland, waardoor ik zelfs amper de tijd had om ’s middags iets te eten. En één van die drie vergaderingen moest ik dan ook nog eens voorzitten. Een stevige kluif voor mijn verjaardag dus. Gelukkig slaagde ik erin tussen de vergaderingen door toch mijn collega’s te trakteren op de fantastische chocolaatjes van Bittersweet. Ook de grote baas was zeer blij met mijn traktatie en kwam op zijn beurt aanzetten met een ‘verjaardagscadeau’ voor mij. Een vaas met daarop het logo van een organisatie die ondertussen niet meer bestaat… Enfin ja, we zullen maar denken dat het gebaar telt, nietwaar?
De rest van de avond bracht ik gans alleen al werkend op ons appartement door. Maar geen erg: ik heb goeie vooruitzichten het komende weekend!
Yep, we zijn dit receptje nog altijd niet beu!
PS: Deze ochtend naar Brussel gespoord voor een vergadering die uiteindelijk last minute digitaal bleek door te gaan. Ach ja, daardoor had ik in de voormiddag in totaal al meer dan een veertig minuten gewandeld en geraakte ik vandaag makkelijk aan mijn tienduizend stappen per dag.
We zetten ons rustig oktoberweekend verder op zondag, sliepen lekker lang uit en werkten wat administratie weg. Voor het avondeten reserveerden we een tafeltje voor twee bij Onder den Toren. We maakten een kleine omweg langs de stadsschouwburg om een klein stukje van het Dansvloer festival mee te pikken. De stadsschouwburg zat afgeladen vol en het was er vrij warm. Lang bleven we niet hangen, maar wel lang genoeg om te supporteren voor de dansers van Damba.
De cocktails bij Onder den Toren waren zoals gewoonlijk weer fabuleus. Al viel het everzwijnstoofpotje mij een beetje tegen. Het vlees mocht wat mij betreft gerust wat malser zijn. Volgende keer misschien toch ook voor de pulled pork burger op Koreaanse wijze gaan, want die zag er werkelijk heerlijk uit.
Bij onze terugkeer op ons appartement brak er een spectaculair droog onweer uit boven Leuven. Ik maakte talloze filmpjes, maar dit is mijn favoriet.
Een zaterdag zonder verplichtingen, dat was al een tijdje geleden! Ideaal om even de batterijen wat op te laden met het ongetwijfeld vermoeiende verlengde Allerheiligenweekend van volgende week in het vooruitzicht. We hadden zelfs tijd om boodschappen te doen en zelf iets te koken. Allez ja, we deden samen boodschappen en mijn vriend kookte. 😉 We visten ons favoriete foodbag recept op en verdubbelden alle ingrediënten, kwestie van hier meerdere keren van te kunnen eten. En ja, het recept was nog even lekker als we ons herinnerden.
Het recept hieronder voor wie het zelf eens wil proberen. Wij voegden als extra champignons en spruitjes toe, maar dat hoeft dus niet.
Ingrediënten:
Recept
Deze middag was ik samen met drie andere collega’s uitgenodigd voor een lunch door een belangrijke business partner. En dus treinde ik naar Vilvoorde station (blijft één van de triestigste stations van België) alwaar mijn collega en ik opgehaald werden door een derde collega om samen naar Brasserie Taste te rijden. Een aangename ontdekking moet ik zeggen. Een zeer stijlvolle brasserie gelegen in een industriële zone, met veel ruimte en dagverse en zeer verzorgde gerechten. Geen culinaire hoogstandjes, maar eerlijke, klassieke gerechten. Ik genoot zowel van het eten als van de gesprekken. En meer moet dat echt niet zijn.
Kalfstartaar, kwartelei, radijs, focaccia, jus van appel en selder:
Vis van de dag:
En een heerlijke dame blanche om de avond mee af te sluiten:
Vanavond had ik hoog bezoek over de vloer: het Leuvense damesgroepje dat ondertussen al een paar jaar op regelmatige basis samen komt. Ik had voorgesteld om sushi te bestellen bij Kintsugi en er vervolgens een gezellige avond van te maken op mijn appartement. Ik haalde voor de gelegenheid een flesje champagne of twee uit de koelkast en de witte wijn die we onlangs kochten bij Ad Bibendum.
De avond begon zeer goed en de sushi was heerlijk, maar toen het gesprek kwam op een aantal beslissingen die het management (waarvan ik deel uitmaak) onlangs nam, was de fun er voor mij een beetje af. Uiteraard heb ik er geen probleem mee om beslissingen toe te lichten en ik heb veel begrip voor de omstandigheden waarmee collega’s zich dagdagelijks op de werkvloer geconfronteerd zien: veel werk dat zelfs met bergen inzet alleen maar toeneemt, omdat er onvoldoende middelen zijn om het personeelsbestand uit te breiden. Ik deed mijn best om de beslissing in een ruimer kader te plaatsen, maar dat lukte niet goed. Het gesprek werd erg emotioneel en achteraf bezien, had ik de discussie veel eerder moeten stopzetten. Want eerlijk, ik werk al zoveel en had uitgekeken naar een zorgeloze avond kletsen onder vriendinnen. Een klein beetje escapisme dus.
Een beetje dus een dubbel gevoel bij deze avond, maar wel blij dat de wijn in de smaak viel bij al die lovely ladies.
Genoten van een snelle lunch met een kameraad die zich tegenwoordig mijn collega mag noemen. Benieuwd waar deze carrièrewending hem zal brengen, want ik begrijp van hem dat er een paar lastige obstakels op zijn pad liggen. Ik probeerde hem dan ook zo goed mogelijk te adviseren tijdens onze korte, maar lekkere lunch bij Wolf. Want ja, een heerlijke phô van Hanoï station gaat er bij mij altijd wel in (al had de jongen die mij bediende nog nooit van sriracha gehoord, gelukkig hadden ze wel andere pikante saus).
Omdat ik dit weekend zoveel werkgerelateerde activiteiten op het programma had staan, bleef mijn vriend in Genève. Per slot van rekening had het weinig zin naar België te vliegen als hij mij toch maar beperkt zou zien en al dat over een weer gevlieg is niet echt bevorderlijk voor onze CO2 uitstoot. Bovendien had hij dan ook de gelegenheid af te spreken met zijn vrienden ginder.
Met een rustige zondag in het vooruitzicht had ik me ingeschreven voor een rondleiding van curator Marjan Debaene door de prachtige tentoonstelling Albast. Het is altijd interessant om de curator zelf aan het woord te horen. En amai, het enthousiasme van deze dame werkte aanstekelijk. Het was duidelijk dat Marjan nog uren had kunnen vertellen over de mysteries en de schoonheid van albast. Ik ontdekte nog veel meer details tijdens deze rondleiding dan bij mijn vorige bezoek. En ik ben er zeker van dat ik nog een keer zal terug keren voor een derde bezoek.
Na een goed gevulde werkweek, ging ik zaterdag op hetzelfde elan verder. Met vier collega’s reden we in een cambio naar Kasterlee om de vijftigste verjaardag van het Frans Masereel centrum te vieren. We arriveerden rond twee uur ter plekke en werden meteen overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig bleek dat de laatste regen voor de dag en brak wat later de zon door de wolken. We wandelden kort door de tentoonstelling en lieten ons vervolgens verleiden om twee heerlijke pizza’s te kopen terwijl we genoten van jazz muziek op de achtergrond. Ik ben normaal niet echt een pizzafan, maar de pizza’s van Il Forno gingen er vlotjes in bij mij, vergezeld van een glaasje heerlijke witte wijn uit Piëmonte met liefde uitgeschonken door J&W Wines.
Om 15u was het tijd voor het officiële gedeelte met een toespraak van minister-president Jan Jambon, een interview met kempenaar Walter van den Broeck en Anne-Mie Van Kerckhoven die een persoonlijke tekst voorlas over wat het Frans Masereel Centrum voor haar betekend heeft. Laatste officiële wapenfeit was de inhuldiging van het gedenkteken voor wegbereider Fons Mertens en architecten Lou Jansen en Rudi Schiltz. Eerlijk, de kwaliteit van de geluidsinstallatie was niet fameus, waardoor er al snel geroezemoes opsteeg uit het publiek. Het duurde ook allemaal wat te lang, maar de receptie met éclairkes achteraf maakte veel goed.
Om 17u vertrok ik met mijn drie collega’s op gegidste Masereelroute. Tijdens de wandeling kwamen we interventies van Lisse Declercq, Ben Christiani, Karl Wouters en Lieven Segers tegen. De interventie van Lisse Declercq, die een houten lat van een met graffiti overschilderd hok versierde met mooie portretten van haar jeugdvriendinnen en afbeeldingen van dieren, sprak mij persoonlijk het meeste aan. Maar ook de installatie The Magic Coffeepot van Karl Wouters kon me bekoren. De installatie bestaat uit een vijftigtal onverkoopbare kasten en allerlei prullaria, die nadien naar het recyclagepark gaan. Helemaal bovenaan de installatie staat een oude koffiepot van de grootvader van de kunstenaar. Met die koffiepot trok de grootvader van Karl Wouters vroeger naar het veld om koren te gaan pikken. Bijzonder ook dat twee dj’s hits uit de oude doos draaiden tijdens de feestelijkheden.
