Zou ik een nieuwe favoriete zaak in het Brusselse hebben? Of misschien ligt het gewoon aan het feit dat Frank. een groot terras heeft en vlakbij mijn werk is? Feit is dat mijn twee collega’s en ik vandaag genoten hebben van onze lunch. Al was het net iets té fris om op het terras te blijven zitten en moesten we verkassen naar binnen. Maar die fluffy pancakes waren echt fe-no-menaal!
Gisteren was het een drukke dag op sociaal vlak, want na de zeer fijne lunch ’s middags, trok ik ’s avonds de stad in met een andere fantastische collega. We startten ons avondje uit met een ritje in het reuzenrad aan het Justitiepaleis om te genieten van Brussel aan onze voeten. En toegegeven vanuit de lucht gezien, is Brussel echt prachtig. Zeker met een spectaculaire wolkenhemel erboven.
Aangezien we pas om 19u gereserveerd hadden in Le Wine Bar des Marolles, hadden we nog net genoeg tijd om een lekkere cider als aperitief te drinken in de strandstoelen aan de voet van het reuzenrad. Terwijl we genoten van onze cider, zagen we een vreemd figuur allerlei tai chi-achtige bewegingen uitvoeren op het muurtje dat het Poelaertplein van de dieper gelegen Minimenstraat scheidt. Enfin, hij is er niet vanaf gevallen, dus it’s all good.
Stipt om 19u waren we bij Le Wine Bar des Marolles. Zoals jullie kunnen zien waren we de allereerste klanten. We kregen een fijne tafel achteraan in het restaurant toegewezen met een mooie art nouveau lamp.
De reviews hadden gelijk. Het eten en de atmosfeer bij Le Wine Bar des Marolles waren dik in orde. De visgerechten waren zeer verzorgd en niet te zwaar, zodat we nog net genoeg ruimte hadden voor een dessert! Echt genoten van deze heerlijke maaltijd en het fijne gezelschap van mijn collega. Al moet ik toegeven dat we te veel over het werk gebabbeld hebben. Dat krijg je ervan als je twee workaholics samen zet, zeker? 😉
Carpaccio de daurade royale:
Sole à l’Ostendaise:
Glace au lait d’amande et fruits exotiques
We sloten de avond af zoals we die begonnen waren: met een ritje in het reuzenrad. ’s Nachts een heel andere ervaring!
En zonder dat we dit zo gepland hadden, kwamen we toevallig allebei net op tijd in het Centraal station aan om met een paar minuten marge onze trein te nemen. Perfecte timing!
En ik ben zeker dat mijn vriend blij was dat deze week erop zit, na zes in plaats van de drie voorziene maaltijden te moeten koken. Maar met deze Aziatische fusionsalade met vegetarische runderpuntjes, verse koriander, udonnoedels (mijn favoriete noedels!) en pinda’s eindigde hij deze helse kookweek alvast in schoonheid.
Na onze zeer geslaagde lunch bij Wolf (momenteel helaas gesloten wegens het coronavirus), zetten mijn twee sympathieke collega’s en ik de traditie verder bij Victor Bozar Café. Toegegeven, een iets meer verfijnde plek om te lunchen dan Wolf. De jongste dame uit ons gezelschap van drie heeft duidelijk een neus voor de betere zaken, want het was haar voorstel.
Hoewel ik dat niet van plan was liet ik me overhalen door het enthousiaste voorstel van één van de dames om een aperitiefje te nemen. Cava, daar doet Victor Bozar Café niet aan mee, champagne, dan maar! Hey, op vrijdag mag dat, de werkweek telt dan nog maar een paar uurtjes! En die champagne bleek een uitstekende keuze, want we konden meteen klinken op de nieuwe job van één van onze collega’s. Geheadhunt voor een topjob, zo gaat dat, he. Grappig, want onze vorige lunch trakteerde ik omdat ik promotie had gemaakt. We girls are going places!
Oja, het eten was, uiteraard, voortreffelijk. Ik neem niet vaak rundstartaar, maar in zo’n établissement als Victor Bozar Café heb ik vertrouwen in de kwaliteit. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Heerlijk!
Het was gisteren echt een topdag op cultureel vlak. Na de prachtige Bourlaschouwburg bewonderd te hebben, spoorde ik van Antwerpen naar Gent om aldaar te genieten van het openingsconcert door het Symfonieorkest Vlaanderen in de gloednieuwe Concertzaal van Muziekcentrum De Bijloke. De feestelijke opening had eigenlijk al een half jaar eerder moeten plaats vinden, maar we weten allemaal welk virus daar roet in het eten kwam strooien.
Het voelde een beetje vreemd aan om niet in een volledig gevulde zaal te zitten, maar telkens twee plaatsen tussen te moeten laten. Zeker bij een opening verwacht je een zaal waarbij de allerlaatste stoel benomen is. Jammer, maar ik denk dat Muziekcentrum De Bijloke al blij was dat het evenement überhaupt kon doorgaan.
En amai, wat een indrukwekkende zaal! De voormalige ziekenzaal is in al zijn schoonheid bewaard gebleven, maar door enkele grondige ingrepen (het verlagen van de vloer en het verkorten van de zaal met houten panelen) is de akoestiek er een heel pak op vooruit gegaan. Je merkte dat het Symfonieorkest Vlaanderen er enorm van genoot deze zaal te vullen met hun prachtige klassieke muziek. Geniet mee van de prachtige klanken:
Een stukje van de toespraak van Jan Jambon:
De fenomenale historische zaal in beeld:
Documentaire die de ingrepen in de zaal toelicht, met een gewéldige timelapse:
Om mij te verplaatsen van het station van Gent naar de Bijloke, had ik een blue-bike genomen, want ik was oorspronkelijk van plan om de trein van 22.24u naar Leuven te nemen. Dat wilde zeggen dat ik de receptie aan mij voorbij moest laten gaan. Maar het vlees is zwak en mijn twee andere collega’s wisten mij over te halen om toch wat langer te blijven. Al besefte ik dat ik door die beslissing pas rond 1 uur ’s nachts in bed zou liggen, de lekkere prosecco en de heerlijke hapjes trokken mij over de streep. En alweer een primeur: dit was voor mij de eerste receptie waarbij we plaats moesten nemen aan een vast tafeltje dat we de ganse avond niet meer mochten verlaten. Voordeel van dit soort recepties: je kan onmogelijk een hapje missen!
Nog wat fotootjes van deze prachtige zaal:
Maar ga hem vooral zelf ontdekken, zou ik zo zeggen!
In de fantastische Bourlaschouwburg, een uniek stukje onroerend erfgoed, en het Schermenhuis. En wat maakt de Bourlaschouwburg dan wel zo uniek, vragen jullie je ongetwijfeld af? Wel, in de toneeltoren is de oorspronkelijke houten theatermachinerie uit 1834 integraal bewaard gebleven. Dit voor België unieke geheel bestaat uit het ondertoneel, de hellende scènevloer en het boventoneel met ‘centers’, rooster, trekken, handbediende windassen en koordophaling voor het wisselen van de decors en hydraulische bediening van het metalen scènescherm. Zeer bijzonder.
De Bourlaschouwburg:
Bar Pierre:
De oorspronkelijke houten theatermachinerie:
Het Schermenhuis:
En als uitsmijter: het prachtige station van Antwerpen-centraal, alwaar ik mij twee uurtjes ophield in de Starbucks om gebruik te maken van hun gratis wifi om nog wat te werken, alvorens de trein naar Gent te nemen:
Vergadering tot 12.10u en om 12.46u moest ik al op de trein zitten naar Antwerpen. Gelukkig weet mijn vriend zijn kookkunsten tegenwoordig al iets beter te timen en stond de eerste Hello Fresh maaltijd van de week op mij te wachten vanaf het moment dat ik mijn hoofdtelefoon afnam om 12.10u.
Al moet ik eerlijk zeggen dat het broodje kalkoengyros met aioli, Turkse pide en salade mij niet echt wist te bekoren. Denk de minst lekkere Hello Fresh maaltijd tot nu toe. Komt natuurlijk doordat dit een onverwachte levering was, want zelf zou ik nooit deze maaltijd gekozen hebben. Maar goed, voldoende energie voor een drukke namiddag/avond met eerst een bezoek aan Antwerpen en vervolgens een bezoek aan Gent op het programma.
Als ik al gedacht had dat ik vandaag een iets rustiger thuiswerkdag voor de boeg had, dan werd dat doorkruist door de onmogelijke deadline waarbinnen mijn team informatie moest aanleveren voor het relanceplan COVID-19. Maar goed, onmogelijke deadlines zijn er om gehaald te worden, nietwaar? Al moest ik daar bijna tot 23u ’s avonds voor werken.
Gelukkig was er een heerlijk Foodbag-avondmaal, gekookt door mijn fantastische vriendje, om mij van energie te voorzien.
Na de levering gisteren van drie Foodbag maaltijd, arriveerden vandaag bijkomend drie Hello Fresh maaltijden. Nochtans waren mijn vriend en ik er rotsvast van overtuigd dat we de Hello Fresh maaltijden deze week op pauze gezet hadden. Niet dus… Dat wil dus zeggen dat we een beetje zullen moeten puzzelen, want net deze week ben ik zowel donderdag- als vrijdagavond op verplaatsing en kunnen we dus niet samen eten. En die maaltijden blijven maar maximaal vijf dagen goed. Enfin ja, first world problems, uiteraard.
Na alweer een heftig dagje op het werk in Brussel (ik had amper tien minuten tijd om ’s middags tussen de vergaderingen door iets te eten), was dit het diner van deze avond: perfect gebakken steak met frisse bloemkoolsalade en gebakken aardappeltjes. Helemaal mijn ding, want grote fan van bloemkool.
Puzzelvooruitgang:
Is er mijn vriend die een lekker Foodbag gerecht op tafel tovert. Scampi’s in currysaus met ananas en paprika, niet meteen het meest originele gerecht ter wereld, maar klassieke smaken doen het altijd goed. Al had de curry voor mij gerust een heel stuk pittiger mogen zijn. Ik ga mij dringend wat Sriracha moeten aanschaffen om ons avondmaal te spiken.
