Netflix tip van de week!

Unbelievable. Een miniserie die het schrijnende, waargebeurde verhaal vertelt van een jonge vrouw die na een verkrachting door een onbekende, gemaskerde man door niemand geloofd wordt, zelfs niet door haar eigen pleegmoeders. Een verhaal dat je bij de keel grijpt en je niet meer los laat tot de eindgeneriek van de laatste aflevering. Die scène in het ziekenhuis die haarfijn toont hoe traumatisch zo’n verkrachtingsonderzoek voor een slachtoffer is. Bloedstollend. Ook knap dat de serie toont hoe intensief en tijdrovend politiewerk is. En hoe vaak een veelbelovende onderzoekspiste uiteindelijk toch een doodlopend spoor blijkt te zijn. Dankzij de top acteerprestaties van een uitstekende cast, blijf je aan je stoel gekluisterd. Conclusie: vrouwen in het politiekorps zijn broodnodig.

En nu ik dan toch tips aan het geven ben in het true crime genre: Mindhunter. Eveneens bloedstollend, maar op een heel andere manier. De reeks focust op twee FBI-agenten en een (lesbische) consultant die de psyche van seriemoordenaars proberen te doorgronden. Sterk geacteerd, ongelooflijk knap in beeld gebracht. De gruwel wordt niet getoond, maar beschreven. En dat maakt het zo mogelijk alleen maar akeliger. Aanrader voor de fans van true crime podcasts.

Een rustige zondag in Leuven

Na het huwelijksfeest van onze vrienden zaterdagavond, deden mijn vriend en ik het rustig aan op zondag. We bleven in bed liggen tot het bijna middag was en trokken dan de stad in om te brunchen bij Leo Pancakes. Het was een beetje een heruitgave van de eerste zondag van september, want na de pannenkoeken belandden we in de Kruidtuin en vervolgens zetten we onze wandeling verder naar het Klein Begijnhof en het ontwikkelingsgebied rond de Vaartkom. Alwaar wij wel een heel bijzonder vaartuig spotten…

A geeky wedding

Lang geleden dat mijn vriend en ik nog eens op een trouwfeest uitgenodigd waren. Een goeie reden voor mijn vriend om over te vliegen uit Genève, dus. Het koppel dat ons uitnodigde heeft ondertussen drie kinderen samen en een zoon uit een vorige relatie om het aantal even te maken. Onze vrienden waren stiekem vorig jaar al in het huwelijksbootje gestapt, maar gaven pas dit jaar hun feest. Hun uitnodiging had als titel ‘Een Samenzwering Ontmaskerd’ en dat had niet beter gekozen kunnen zijn, want wij wisten echt helemaal van niks. Knap gedaan!

Het leuke aan een trouwfeest op latere leeftijd is dat er allemaal wat minder decorum aan te pas moet komen. Gewoon een toffe locatie (de bijna gloednieuwe zaal Libbeke in Lubbeek), wat simpele hapjes, broodjes om de honger te stillen en veel dessertjes om de zoetekauwen gelukkig te maken. (Met als pièce de résistance een huwelijkstaart in de vorm van de Lord of the Rings boeken, one ring to rule them all! De bruid zag er trouwens uit als een elfenkoningin.) En oja, cava en wijn om te klinken op het gelukkige bruidspaar.

Maar het allerbeste aan dit feest is dat ik nog eens helemaal uit de bol ben kunnen gaan op de dansvloer. Na de openingsdans ben ik beginnen dansen tot het feest (naar mijn aanvoelen te vroeg, maar we zijn dan ook geen twintig meer) rond half twee ten einde liep. Met nu en dan een pauze om iets te eten of te drinken. Mijn vriend en ik hielpen nog wat met opruimen en belden vervolgens een taxi om ons terug naar Leuven te brengen. Moe gedanst.

Fijn feest, fantastisch koppel!

PS: De dag nadien wel stijve spieren van het headbangen.

Culinaire ontdekkingen in Leuven: Bar Leuv

Omdat mijn vriend vrijdagavond erg laat in Leuven was (de laatste vlucht van Genève naar Brussel heeft tegenwoordig standaard een uur vertraging), deden we het rustig aan op zaterdagochtend. We sliepen een beetje uit, hingen wat rond op ons appartement en begaven ons rond brunchtijd richting het stadscentrum om een nieuwe culinaire hotspot aan het Leuvense firmament te ontdekken: Bar Leuv, een ontbijt- en lunchplek die de mosterd duidelijk bij Bite Leuven gehaald heeft. Wat uiteraard een goede zaak is, want Bite Leuven is één van mijn favoriete lunchplekjes. En jawel, Bar Leuv stelde niet teleur. Ik heb erg genoten van mijn stuk brood met zalm, geitenkaas en avocado-pasta (hipster-style!).

Zowel mijn vriend en ik hadden na dit laat ontbijt nog een plekje over voor een dessert. Tijd om een oude, ondertussen gevestigde waarde, te herontdekken: de Quetzal Chocoladebar, hofleverancier van krachtvoer voor talloze Leuvense studentes. Ik bestelde een brownie met aardbeien, ijs en chocoladesaus en mijn vriend ging voor een milkshake. Het zonnetje scheen heerlijk en we genoten volop van de (misschien laatste) zonnestralen op ons gezicht.

Daarmee hadden we alleszins meer dan genoeg energie opgedaan om onze wandeling door Leuven verder te zetten. Het was druk in de Leuvense straten. Wij waren duidelijk niet de enige mensen die van deze prachtige nazomerdag wilden genieten.

Uiteraard sloten we de namiddag af op het terras van Bar Nine, met mijn favoriete cocktail: de chilly mango frozen daiquiri (ja, ik ben gewoon zó voorspelbaar).

M is tien jaar!

Donderdagavond woonde ik samen met een Leuvense collega het verjaardagsfeestje van M bij ter gelegenheid van hun tienjarig bestaan. Dit feestje viel samen met de opening van twee gloednieuwe tentoonstellingen: Borman en Zonen en Béatrice Balcou. Twee tentoonstellingen die amper meer verschillend konden zijn: het contrast tussen de simpele vormentaal van Balcou en de rijkelijke versierde religieuze beelden en retabels van vier generaties houtsnijders uit de Borman familie kon amper groter zijn. Dat de stamvader, Jan Borman, een Leuvenaar was, geeft deze tentoonstelling nog wat extra glans. Leuven mag terecht trots zijn op het meesterschap van de familie Borman. De beelden en retabels verbazen door hun levendigheid en oog voor details. De tentoongestelde houtwerken zijn van absolute topkwaliteit en het is volledig terecht dat M de spots richt op deze relatief onbekende kunstenaars. De Standaard gaf deze tentoonstelling vijf sterren en ik doe daar graag nog eens vijf sterren bovenop. 😉

De kunstwerken van Borman en zonen:

De eenvoud van Balcou:

En oja, dat taartje van Zuut ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van M heb ik met veel plezier opgesmikkeld. Mijn collega en ik eindigden de avond in Chapter Four om met een cocktail te klinken op de verjaardag van M. Dat er nog vele toptentoonstellingen mogen volgen!

Cuba revisited

Voor wie graag nog eens mijn Cuba reisverhalen naleest, hier is’t te doen. Echt een dikke aanrader, Cuba. Bijzonder mooi land, warme mensen en interessante geschiedenis. Voor elk wat wils, maar vergeet zeker niet de immodium en motilium in je reiskoffer te steken.

Lunch bij Sakagura

Als een bentobox bij de Samouraï te duur is, is er een straat verder een goedkoop alternatief: Sakagura. Dat dit een goedkoop fastfood restaurant is, merk je aan alles: het minimalistische interieur, het feit dat de bentobox van de dag in een plastieken meeneembakje wordt gepresenteerd, idem voor de edamame. En alhoewel de bediening erg vriendelijk is en bovendien echte Japanners zijn, is het vooral al dat plastiek waar ik een beetje op afknap. Gelukkig wordt de misosoep in een kartonnen beker (zonder lepel) geserveerd. Maar, de unagi bento was echt lekker en we hadden ons eten supersnel.

En jawel, zoals ik al vermoedde, was mijn lunchmaatje geïnteresseerd in de vacature binnen mijn team. Dat wordt nog een moeilijke knoop om door te hakken, eens het zover is.

Graffiti in Brussel

Na een fietstocht van 50 km vorig jaar, deden mijn team en ik het dit jaar een beetje rustiger aan. Een wandeling van 12 km, fluitje van een cent! Dit jaar stond de wandeling in het teken van street art. De vijf personen die deze blog lezen, weten ongetwijfeld dat ik een boontje heb voor kunstige graffiti in de straten. Bovendien scheen de zon volop. Ideaal weer voor een fikse wandeling.

Dat Brussel meer street art heeft dan verwacht, bleek uit het bijzonder lage tempo dat onze groep van meer dan tien personen er de eerste kilometers op nahield. We stond meer stil dan dat we wandelden, want ja, we moesten toch tijd nemen om al die kunstwerken in ons op te nemen. Tot we beseften dat we aan dat tempo onmogelijk onze lunchreservatie konden halen. En meteen schakelden we een versnelling hoger. Niemand lijdt graag honger. 😉

Na een tijdje volle gas geven, kwamen we mooi op tijd aan in restaurant Volle Gas (haha). Het restaurant ademde de sfeer van een klassieke brasserie uit, maar het personeel was echt onvriendelijk. Heel bizar, voor een groep van 13 personen kan je toch een beetje moeite doen, nietwaar? Helaas waren er, naar slechte gewoonte, weer twee personen die een kwartier langer op hun eten moesten wachten dan de rest. Het lijkt wel een traditie op dit soort van teambuilding momenten. Er gaat altijd iets mis met de lunch. Eén ding is zeker: ze zullen mij niet gauw terug zien in restaurant Volle Gas.

Het laatste stuk van de wandeling was in een wip voorbij. Genoten van de mooie kunst en het fabuleuze gezelschap, matig enthousiast over de mosselen ’s middags.

Een werk van barmhartigheid

Gisterenavond spoorde ik na een behoorlijk zotte werkdag (non-stop vergaderd van 9.30u tot 17u en een vertraging van twintig minuten opgelopen in de eerste vergadering van de dag die zich in de vier opeenvolgende vergaderingen doorzette) met zes andere collega’s naar Leuven. Om een werk werk barmhartigheid uit te voeren: de zieken bezoeken. Eén van onze collega’s is namelijk al bijna twee maanden afwezig wegens een geknelde zenuw in haar nek. Ondertussen heeft ze een eerste epidurale infiltratie achter de rug (of nek beter gezegd), maar deze ingreep heeft helaas niet het verhoopte resultaat opgeleverd. Op 10 oktober volgt een nieuwe poging. Hopelijk brengt die tweede ingreep wel verlossing van de pijn waar ze nu voortdurend door geplaagd wordt.

Het was niet moeilijk om volk opgetrommeld te krijgen voor een bezoekje. Mijn collega is een harde werker en erg geliefd binnen het team. Ze heeft er bovendien een moeilijk jaar opzitten. Begin dit jaar gingen zij en haar men uit mekaar en verhuisde ze van Brugge naar Leuven. Toch een grote verandering voor iemand die al een dochter heeft die aan de unief studeert. We waren eerlijk gezegd allemaal verbaasd (maar ook opgelucht) dat de transitie naar haar nieuwe leven zo vlot ging, maar ik stel me wel de vraag of de fysieke pijnen die ze nu ondervindt niet ergens gerelateerd zijn a dane stress van begin dit jaar.

Anyway, hoewel ik duidelijk had aangegeven dat ze niet te veel moeite moest doen, stond haar salontafeltje vol met hapjes. We kregen meteen een rondleiding in haar nieuwe appartement, een mooie en lichte woonst met witte muren en heel veel plantjes. Erg fijn ook dat de leefruimte uitkijkt op het Westen, waardoor we de eerste uurtjes van ons bezoek volop konden genieten van een gezellig avondzonnetje. We dronken een glaasje schuimwijn, brachten haar op de hoogte van de laatste gebeurtenissen op het werk en wisselden vakantie-ervaringen uit.

Wat ik alleszins onthoud van dit bezoek is dat Turkije dé place to be is voor haartransplantaties en andere plastische chirurgische ingrepen. Als ik ooit een Botox-behandeling overweeg, weet ik nu dat ik mijn Turkse collega moet inschakelen. 😉

Sushi @Goofball’s

Mijn laatste sushi-date met Goofball dateerde van begin juli, door de vakantie en het afscheid van haar vader lagen de prioriteiten even elders. Maar met de herfst in het vooruitzicht was het hoog tijd om deze fijne traditie weer op te pikken. Ditmaal met sushi van Kintsugi. Want ik heb nog altijd schrik dat dit restaurant failliet zal gaan wegens gebrek aan klanten en dat zou zonde zijn, na al die jaren hopen op een sushizaak vlakbij. Bovendien is de sushi er erg lekker. Gelukkig is het aanbod van Kintsugi nu ook beschikbaar via Deliveroo. Jullie weten wat jullie te doen staat! <eind promopraatje>

En oja, naar goede gewoonte hadden we het heel gezellig. Met een glaasje witte wijn babbelend over de dingen des levens die helaas niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Ik was trouwens erg trots op Kabouter, die opeens al kan lezen als een pro! Wat gaat de tijd toch snel!

Yet Another Blog

Life on my side

Author: yab