Mensenrechten zijn voor watjes!

Letterlijk dan.

Kan ik al eens uitslapen omdat het geen tekenles is, dan ben ik natuurlijk weer veel te vroeg wakker! Frustrerend! En het is dubbel zo erg omdat ik gisteren pas rond drie uur in bed lag. Doeme toch.

Nuja, vandaag staat er (buiten winkelen) niet echt iets inspannends op het programma, dus het zal wel lukken. Nog bergen foto’s bewerken, maar daar moet je niet echt wakker voor zijn. Gelukkig was het gisteren heel plezant. Reünie van de mensen met wie ik samen afgestudeerd ben. Ik ben er toch in geslaagd drieëntwintig mensen (en een baby) op te trommelen. Enige minpunt: het restaurant. Ik had er veel van verwacht, maar dat viel dik tegen. Het eten was eigenlijk een beetje te weinig en na drie flessen was hun voorraad plat water al uitgeput. Voeg daarbij nog eens een slechte en onvriendelijke bediening. En tja, dan weet je het wel.

Persoonlijk vind ik dat als je een groep van meer dan twintig personen over de vloer krijgt, je toch wel net dat beetje meer moeite mag doen. Als die mensen tevreden naar huis vertrekken, heb je er waarschijnlijk wat nieuwe klanten bij. Blijkbaar heeft de Worldkitchen klanten genoeg, want veel inspanningen om het ons naar de zin te maken deden ze al niet. Bovendien zaten we een beetje te dicht op mekaar gepakt om comfortabel te zijn.

Jammer, want er zijn mensen die speciaal uit Gent, Antwerpen, ja zelfs Izegem kwamen voor de reünie. Voor de volgende reünie kies ik beslist een ander restaurant uit.

Deze middag heb ik in de Fnac een jasje gekocht voor mijn Treo 650 (ik zou niet graag hebben dat er krasjes op het schermpje van my precious komen). Weet je hoeveel dat dat stomme “prachtig afgewerkt lederen” zakje mij gekost heeft? 45 euro!! (Voeg hier nog een hele hoop extra uitroeptekens toe.) Belachelijk gewoon. Voor die prijs koop je een paar schoenen.

Al een geluk dat er thuis nog ergens een Fnac bon lag.

De banlieue van Parijs blijft branden. En het ziet ernaar uit dat het vuur zich begint te verspreiden. Nu ben ik de eerste om dit soort rellen af te keuren, maar ik hoop wel dat dit de aanzet zal vormen om eindelijk iets te doen aan de uitzichtloze situatie in de probleemwijken rond Parijs. Men heeft al te lang gedaan alsof er niks aan de hand was.

Onder het motto beter laat dan nooit: de foto’s van de Grote Betoging van 28 oktober:

Dixit het zevenjarige dochtertje van een collega hardnekkig volhoudend dat niet zij maar ik met voedsel had gemorst. Jaja, dat gaat wat worden, later als ze groot is.

Woehoe! Bergen mail en foto’s te verwerken, maar het was de moeite. Keulen is een toffe stad, de mensen zijn er supervriendelijk, er is veel te zien en we werden de voorbije vijf dagen verwend met werkelijk geweldig weer.

Mijn vriend en ik hadden ons op voorhand voorgenomen er een rustige vakantie van te maken. Is dit gelukt? Wel, we hebben gemiddeld één museum en drie kerken per dag bezocht… Hey, in yab-land is dat een superrustige vakantie! We hebben elke nacht zo’n negen uur slaap gehad (ook nog nooit vertoond). Mijn voeten deden ‘s avonds niet al te veel zeer en we hadden nog tijd genoeg om het landelijk gemiddelde van (ocharme) drie keer sex in de week geweldig op te krikken. 😉 Mission accomplished. dus.

Ojs, als je ooit naar Keulen gaat: de mensen zijn er zo vriendelijk dat je op den duur niet meer durft stilstaan met een stadsplan in je hand, want binnen vijf minuten stapt er iemand op je toe om te vragen of je geen hulp nodig hebt. /me loves ze Germans!

Beste mensen,

Ik kan het jullie verzekeren: er is hier in Brussel veel volk. Heel veel volk. Enorm veel volk! Ben net tijdens mijn middagpauze even de straat op gegaan. Wat een drukte! Onvoorstelbaar! En er blijven maar rood, groen en blauw gekleurde mensjes toestromen. Getooid met gekleurde vuilnissenzakken, petjes, vlaggen, ballonnen, fluitjes, toeters, rotjes, enzovoort. Met andere woorden: al de nodige accessoires om er een geslaagde betoging van te maken.

Blijkbaar roept zo’n betoging ook vriendschappelijke gevoelens op, want toen ik tussen de betogers liep, kwamen er een paar vakbondsmilitanten mij zomaar spontaan een kus geven. Zeg nu zelf, wanneer is de laatste keer geweest dat u nog eens een wildvreemde zomaar gekust hebt op straat? De sfeer onder de betogers is dus optimaal. (Het kan natuurlijk ook aan mijn gerokte en gelaarsde verschijning gelegen hebben. 😉 )

Anyway, ‘k heb alles vastgelegd met mijn geliefde Canon. Ik weet niet of het nog zal lukken om die foto’s vanavond online te krijgen, want ik ga rechtstreeks van het werk naar een verjaardagsfeestje, maar ik doen mijn best.

Jaja, nog nooit zo vlot op mijn werk geraakt als vandaag. De werknemers van de NMBS hebben woord gehouden. Geen enkele vertraging én meer plaats om te zitten, het zou vaker betoging in Brussel moeten zijn. 😉 In Brussel zelf staat het al vol met junkfood kraampjes. Want ja, betogen maakt hongerig, nietwaar? En de kleine zelfstandige pikt graag een graantje mee. 😉

Er vallen ook al redelijk wat vakbondsmilitanten (rood, groen en blauw) in het straatbeeld te bespeuren. Druk bezig met het opblazen van ballonnen en het uitpakken van spandoeken en plakkaten om straks mee te dragen in de betoging. De concentratie politie-agenten in het straatbeeld ligt ook merkelijk hoger dan normaal.

Op het werk is het momenteel rustig. Veel mensen hebben een dagje verlof genomen of werken van thuis uit. Er is één collega (iemand die ik btw helemaal niet kan uitstaan) die meestaakt. Het strafste van al is dat de collega die staakt net degene is die overal zijn voeten aan veegt. Elke dag te laat, zit de helft van de tijd achter zijn pc te surfen om de stand van zijn aandelen op te volgen en de andere helft van de tijd zit hij buiten te roken. En dan nog het lef hebben om met een uitgestreken gezicht te zeggen dat hij mee gaat staken. Hij is verdorie al op pensioen terwijl hij nog werkt. De lul.