18 juli 2014 – Breidavik

Vroeg opgestaan, want we moesten een half uur voor het vertrek van de ferry (om 9u) in Stykkishólmur zijn. De overtocht naar Brjánslækur in de Westfjorden duurde 3 uur en het weer was opnieuw afschuwelijk slecht. Je zag gewoon niks omdat de ganse omgeving opgeslokt werd door laaghangende wolken. Gelukkig was er (weliswaar tegen betaling) wifi aan boord waar ik dan ook dankbaar gebruik van maakte.

Na de overtocht stopten we bij Flókalundur om te tanken en te lunchen. Na enkele IJslandse etablissementen bezocht te hebben, kan ik jullie meedelen dat hamburgers en pizza zowat het favoriete voedsel van de IJslander zijn. Gelukkig stonden er ook enkele slaatjes op de kaart. Mijn vriend bestelde uiteraard een hamburger, terwijl ik ging voor een slaatje met zalm en garnalen. Mijn slaatje was eerder een triestige bedoening, maar kom, ik had ermee gegeten.

Ik moet toegeven dat ik na het middagmaal even een serieuze dip had. Het ongetwijfeld schitterende landschap bleef voor ons verborgen achter grijze grauwe wolken die tot op de grond kwamen. Ze zeggen wel dat elk weertype voor de fotograaf zijn charme heeft, maar de grijsheid was voor mij niet bepaald inspirerend. Blijkbaar is zonnig en droog weer (mag gerust koud zijn, zo lang het maar niet regent) toch belangrijker voor mijn welbevinden dan ik zelf dacht. Ofwel voelde ik me gewoon niet optimaal omdat we zo vroeg moesten opstaan en speelde het tekort aan slaap mij parten.

Ergens onderweg in het grijze en grauwe landschap kon ik de drang der natuur niet langer meer negeren. Wat doet een mens die dringend zijn blaas moet ledigen in een landschap waar in de verste verte geen boom te bespeuren valt: op zoek gaan naar iets anders om achter weg te duiken. En zo plaste ik dus achter de historisch eerste ijzeren boot van IJsland, die nu in het landschap lag weg te roesten, terwijl mijn vriend op de uitkijk stond om me te waarschuwen voor de komst van eventuele andere toeristen.

Beetje bij beetje trokken de wolken weg en krikten de mooie uitzichten mijn humeur weer op. Vooral de prachtige roodbruine stranden van Rauðasandur en de haarspeldbochten met indrukwekkende uitzichten op Patreksfjördur maakten indruk.

We reden tot aan het meest westelijke puntje van Europa: Látrabjarg. Látrabjarg is een 440 meter hoge, 14 kilometer lange klif die bewoond wordt door zeevogels allerhande. We klommen een klein stukje naar boven om de vogelrotsen te bewonderen en wie kwam ons daar tegemoet gewandeld? Een puffin aka papegaaiduiker! Het beestje was helemaal niet schuw en wilde duidelijk graag op de foto, want het kwam tot bijna een meter afstand van mijn lens. Zeer geslaagde foto! Het lawaai van de vogels en de stank van guano maakten van dit bezoek een onvergetelijke ervaring.

Door het slechte weer en het rondrijden op onverharde wegen was de auto ondertussen met een dikke laag roodbruine modder bedekt. De nummerplaat was zelfs niet meer leesbaar. Gelukkig waren we niet het enige voertuig dat zo rondreed. Dat moet je in België niet proberen.

Dineren deden we in hotel Breidavik, het meest westelijk gelegen hotel van Europa. Het menu was beperkt: we hadden de keuze tussen kabeljauw en lamsvlees, met als voorgerecht aspergesoep. Naar goede gewoonte ging ik voor de vis en mijn vriend voor het vlees. Alles was met zorg bereid en het smaakte ons enorm.

We logeerden (o originaliteit) in hotel Látrabjarg, alwaar we een zeer ruime en aangename kamer mét uitzicht kregen toegewezen. Het was ondertussen tot mijn grote vreugde even gestopt met regenen, dus profiteerden we van de gelegenheid om ‘s avonds laat nog een korte strandwandeling te maken. De gezonde buitenlucht is goed voor de nachtrust, want ik lag in minder dan drie tellen in slaap.

17 juli 2014 – Snæfellsnes

We startten onze ochtend in het Reykjavik Lights hotel (prima hotel, trouwens, aanrader) met een lekker ontbijt met vers brood, gekookte eieren, yoghurt en heerlijke opgelegde haring.

Vooraleer aan onze rondrit te beginnen, gingen we langs een winkel die ons door een kameraad werd aangeraden. Ik had namelijk een nieuwe regenjas nodig, eentje die de IJslandse weersomstandigheden (lees: heel veel regen) de baas kon. Bij Zo-on vond ik meteen mijn gading: een knalblauwe halflange regenjas. De weersvoorspellingen waren niet al te best, dus die jas zou zeker van pas komen.

Onze reisbeschrijving bood ons de keuze tussen een tunnel onder het Hvalfjörður of de weg die er rondom liep. Uiteraard kozen we voor de weg die er rondom liep, want die beloofde ons langs de hoogste waterval van IJsland te brengen, de Glymur (noot: volgens de Engelstalige wikipedia is dit slechts de tweede hoogste waterval van IJsland, maar passons). 198 m (of 196 m, de meningen verschillen) hoog! Klonk indrukwekkend.

Wat niet zo duidelijk uit de reisbeschrijving naar voren kwam, was dat er ons nog een wandeling van 5,5 km (heen en terug naar de wagen) te wachten stond om de waterval te bereiken. 5,5 km daar draaien wij uiteraard onze hand niet voor om! Fleece trui aan, nieuwe regenjas erboven en klaar voor de tocht. Het was ongeveer 11.30u toen we vertrokken.

Het weer varieerde tussen zwaar bewolkt, motregen en nu en dan een fris buitje. Gelukkig werd de echte slagregen ons bespaard. Meteen een ideale gelegenheid om onze GoPro wat verder uit te testen. De wandeling begon makkelijk over een pad tussen wilde blauwpaarse lupinen, maar al snel stootten we op een eerste obstakel: een woest kolkende rivier die overgestoken moest worden met behulp van een touw en een boomstam. Alvorens de boomstam te bereiken moesten we balanceren over enkele gladde stenen die zich onder het wateroppervlak bevonden. We bereikten gelukkig allebei droog de overkant.

Na de oversteek moest het moeilijkste echter nog komen. Een steile klim langs modderige paadjes waar touwen en ijzers die in de rotsen geslagen waren de wandelaar moesten assisteren. Door de regen was alles erg glad, dus we moesten erop letten niet uit te glijden. We werden echter beloond met een adembenemend uitzicht over de waterval. Echt fantastisch!

Doordat we onderweg te veel gestopt waren om foto’s te nemen en GoPro filmpjes te maken (of misschien zijn we gewoon wel heel trage stappers) waren we pas rond 15.15u terug bij de auto. En dat zonder middagmaal achter de kiezen. De eerste de beste plek die we tegen kwamen na de Glymur waterval stopten we dan ook voor een snelle lunch/vieruurtje. Het aanbod in deze eetgelegenheid was eerder schaars te noemen. Ik koos voor een dagsoep met brood, mijn vriend voor een vettige hamburger. De champignonsoep was ok, maar het bijhorende broodje was nog bevroren vanbinnen. Geen groot succes.

We kochten wat proviand voor onderweg (lees: droge koekjes om de grote honger te stillen) en ik kocht nog een skyr (dikke IJslandse platte kaas die heel erg lekker is) om in de auto op te eten.

Het weer beterde er ondertussen niet echt op. Grijsgrauwe wolken bedekten tot mijn verdriet het mooie landschap. Onderweg stond normaal ook een wandeling naar de Eldborg explosiekrater op het programma, maar omdat het ondertussen al redelijk laat in de namiddag was en het weer verslechterd was, besloten we de wandeling van minstens twee uur te laten voor wat het was en enkel een foto te nemen van de ‘Vuurburcht’ vanuit de verte.

Dan maar een rondrit gemaakt op het schiereiland Snæfellsnes dat uit een langgerekte bergrug bestaat die in het westen zijn hoogste punt (1446 m) bereikt op de gletsjer Snæfellsjökull. Jammer genoeg bleef de gletsjer voor ons versluierd in de wolken en de meeste van de andere bergtoppen ook. Toch was de rondrit door het ruige vulkanische landschap echt de moeite. We kwamen onderweg zelfs een mooi ongerept zwart zandstrand tegen, nog een krater en prachtige kliffen en rotsen in Nationaal Park Snaefellsjökull. Ook het kerkje van Búðir (een dorp bestaand uit welgeteld één hotel en één kerk) was erg mooi.

Het rondrijden op onverharde wegen beviel ons wel, dus besloten we verder te rijden tot aan de vuurtoren Öndverdarnes op het uiterste westpunt van het schiereiland. De vuurtoren zelf viel wat tegen, wegens ocharme amper vijf meter hoog. Had me de toren toch wat indrukwekkender voorgesteld. De temperatuur was ondertussen flink naar beneden gegaan en onze fleece met regenjas erboven slaagde er maar nipt in ons warm te houden en onze magen begonnen ondertussen flink te grommen. Het was immers al bijna negen uur…

Gelukkig vonden we na nog een flinke rit restaurant Hraun in Ólafsvík alwaar we ons avondmaal nuttigden. Mijn lamsvlees was tot in de puntjes afgewerkt en heel erg lekker. Die IJslandse keuken is zo slecht nog niet…

Vanuit Ólavsvík reden we rechtstreeks verder naar hotel Framnes in Grundarfjörður. We waren zo laat in het hotel dat we geen tijd meer hadden om de hottub uit te proberen en enkel nog even voor het slapen gaan de laatste nieuwsberichten checkten. Dat hadden we voor onze gemoedsrust beter niet gedaan, want de berichten waren niet bepaald hoopgevend: Israël dat een grondoffensief startte in Gaza en vlucht MH17 die naar alle waarschijnlijkheid door pro-Russische rebellen boven Oekraïne uit de lucht geschoten werd.

Wat een wereld.

16 juli 2014 – Blue Lagoon

Wakker om fucking 6 uur ‘s ochtends door één of ander raar gebonk in ons appartementsgebouw. Voorzeker een klopgeest! Of een vrijend koppel dat zich niet kon inhouden om hun vleselijke lusten op een onmenselijk vroeg uur te botvieren. Natuurlijk kon ik daarna de slaap niet meer vatten, omdat ik wist dat we er om 7 uur alweer uit moesten. Geen uitgerust begin van onze reis naar IJsland…

Gepakt en gezakt vertrokken we iets voor acht naar het station van Leuven. Eerst de trein van Leuven naar Antwerpen en dan met de Thalys naar Schiphol. Valt weinig over te vertellen buiten het feit dat de wifi in de Thalys echt wel suckt.

Naar goede gewoonte waren we weer veel te vroeg op de luchthaven. We konden onze bagage zelfs nog niet eens afgeven. Nadat we dan eindelijk van onze bagage afgeraakt waren, lunchten we in een self service restaurant op de luchthaven en maakten dankbaar gebruik van het free wifi op Schiphol om nog wat achterstallige mails weg te werken.

De vlucht naar IJsland verliep zonder problemen. Ik las in onze reisgidsen over IJsland en deed een dutje, maar ‘t is niet dat ik me daarna zoveel beter uitgerust voelde.

Bij het afhalen van onze bagage bleek dat de valies die ik nog maar pas in Singapore had gekocht alweer kapot was. De wieltjes stonden scheef en het handvat dat je kan uitschuiven was gewoon in twee gebroken. ‘t Is toch triestig. Kan ik alweer een nieuwe valies kopen. Toch maar investeren in een duur model van Samsonite? Want aan het tempo waaraan ze bij de bagageafhandeling mijn valiezen om zeep helpen, kost het me evenveel.

Vervolgens begaven we ons naar Avis om onze huurwagen af te halen. We waren verheugd te vernemen dat we een upgrade gekregen hadden: geen Suzuki Jimny voor ons, maar een Grand Vitara. Fijn! We lieten ons door de Avis-bediende overhalen om een gps te huren, alhoewel mijn vriend de kaarten van IJsland op zijn gsm had gezet. Nu, een echte gps is toch nog altijd handiger.

Na wat gezoek op de parking (de Avis-jongeman had ons naar de verkeerde rij verwezen), vonden we dan toch onze Grand Vitara. Groot was onze verbazing toen bleek dat deze een ingebouwde gps had. Aangezien twee gps’en ons wat van het goeie te veel leek en we voor die huurprijs leukere dingen konden doen, brachten we de Garmin toch maar terug naar Avis.

Vanaf de luchthaven reden we rechtstreeks door naar de Blue Lagoon. Het weer zag er eerlijk gezegd vrij belabberd uit. Grijs en grauw miezerweer. Wel een beetje zuur dat de berichten van het thuisfront spraken over een stralend zonnige dag. Maar goed, wat relaxen in warm afvalwater van een geothermische krachtcentrale doet wonderen voor het humeur. We besloten ons eens goed te laten gaan en kozen voor de premium formule: slippers, handdoeken, badjas, korting voor het restaurant, gratis drankje en algenverzorging. Bring it on!

Ondertussen was het al een uur of vijf IJslandse tijd (voor ons zeven uur Belgische tijd) en de honger begon te knagen. We besloten dus eerst de inwendige mens te versterken in het bijhorende restaurant Lava. Ik moet daar eerlijk in zijn, op culinair vlak had ik me in IJsland op het allerergste voorbereid, maar hey, we kregen zowaar een uitstekende driegangenmenu voorgeschoteld waarbij elke gang een plaatje was en ook de espuma’s en de zalfjes niet ontbraken. Niet goedkoop, wel waar voor je geld.

Vervolgens begaven we ons naar het melkachtig blauwe water van de Blue Lagoon. Een woordje uitleg voor mensen die deze plek nog niet bezocht hebben: kleedkamers voor mannen en vrouwen zijn gescheiden. Je krijg een armbandje waarmee je een locker kan kiezen en waarbij alle uitgaven die je tijdens je bezoek doet worden opgeslagen. Je bergt je kleren op in de locker en begeeft je vervolgens naar de doucheruimte.

Vooraleer je het water in mag, moet je je douchen in de gemeenschappelijke doucheruimte. Uit voorzorg smeer je ook best conditioner in je haar (en laat dat erin, niet uitspoelen!), want het water droogt naar het schijnt je haar volledig uit. Ik smeerde dus een extra dikke laag conditioner op mijn haar, want ik ben het momenteel aan het laten groeien en kan uitgedroogde punten dus wel missen. Pas nadat je gedoucht bent, trek je je badpak aan. Klaar!

Het water van de Blue Lagoon was minder warm dan ik verwacht had: ik dacht dat de temperaturen vergelijkbaar zouden zijn met de Japanse onsens, maar dat kon natuurlijk niet, want in zo’n onsen houd je het maximaal een kwartier uit. En op sommige plekken waar het verse water van de centrale aangevoerd wordt, is het wel degelijk warmer.

Het water deed alleszins zijn werk: ik voelde me helemaal ontspannen. We maakten intensief gebruik van de reinigende modder met natuurlijk gewonnen silicium, mineralen, algen en zout uit het water van de Blue Lagoon. De lichtblauw gekleurde scrub deed onze huiden stralen als nooit tevoren. Omdat we nu toch gezond bezig waren, deden we er nog een andere scrub en een gelaatsverzorging op basis van algen bovenop, terwijl we een grasgroen drankje dronken dat onze inwendige mens een schoonmaakbeurt moest geven. Oja, we maakten ook enkel bijzonder grappige GoPro foto’s van onze met modder bedekte gezichten.

Enfin ja, een ontspannende namiddag/avond. Zo rond half tien hielden we het voor bekeken in het warme water, spoelden we de restanten van de modder van ons af en reden we verder naar ons hotel in Reykjavik. We kwamen zo rond elf uur ’s avonds in het Reykjavik Lights hotel aan, alwaar er even wat verwarring ontstond over op wiens naam de kamer geboekt was, maar alles viel in de plooi en wij kropen na een lange en vermoeiende dag in ons bed.

Van Bratislava naar Wenen – 2 juni 2014

Supervroeg opgestaan (half zeven, auch!) om afscheid te nemen van onze gastvrouw en de lieftallige O. O had een afspraak bij de dokter en om lange wachttijden te vermijden, wilden ze als eerste in de wachtzaal zitten, want er was die dag ook een uitstapje naar de zoo gepland met de kindjes van de crèche. Wij namen afscheid met veel dikke knuffels en beloofden zeker nog eens terug te komen.

Onze gastheer W begeleidde ons naar de tramhalte die ons tot bij het station van Bratislava zou brengen. We bedankten hem uitgebreid voor alle goede zorgen, want echt, ik heb enorm genoten van de tijd die we samen doorbrachten. Ik heb echt het gevoel dat we elkaar beter hebben leren kennen en dat onze vriendschap verstevigd is door dit bezoekje.

Na alweer een geweldig vlotte treinrit, stonden we een dik uur later opnieuw in Wenen. We namen meteen de metro naar Wien Mitte om onze bagage in te checken. Wat een ongelooflijke luxe, rond een uur of tien ‘s ochtends je bagage kunnen inchecken en dan gewoon een paar uur later de trein op springen zonder te moeten sleuren met je koffers. Fantastisch! Enig verbeterpuntje: de zware rugzak met de laptops hadden we graag ergens in lockers achter gelaten, maar dit supermoderne station beschikte helaas nog niet over lockers. Gelukkig bevond zich in hetzelfde gebouw een Mediamarkt en maakten wij dankbaar misbruik van hun lockers en dronken we een lekkere smoothie om dat te vieren.

We namen opnieuw de metro naar de Stephanskirche en wandelden in het zonnetje door het mooie Wenen. Ik herinnerde mij Wenen van een vorig bezoek als een stad vol met indrukwekkende kerken en inderdaad, de pracht en praal van de Weense kerken is ongezien. Wat een schitterende culturele rijkdom is hier verzameld. Ook de Peterskirche stelde op dat vlak niet teleur en we vergaapten ons aan de prachtig beschilderde koepel. We kuierden op ons gemak verder tot we bij het Palmenhaus aankwamen. Via Goofball kregen we de tip dat dit een fijn lunchplekje zou zijn. En inderdaad, zo vaak krijg je niet de kans om te eten in een prachtige serre tussen de palmbomen. Mijn vriend ging voor de laatste keer voor een Wienerschnitzel en ik bestelde asperges met zalm (heerlijk!).

Na ons middagmaal namen we de metro naar de Donauturm en kwamen we terecht in een gans ander deel van Wenen. Het contrast kon amper groter zijn met moderne hoogbouw en congresfaciliteiten, maar toch ook een heel groot en aangenaam park rondom de Donauturm. We wandelden tussen 1000 kersenbomen (geschonken door Japan ter gelegenheid van de viering van 1000 jaar Oostenrijk) door en kochten ons een toegangsticket om van het uitzicht op Wenen te genieten. Toen we genoeg genoten hadden, namen we de metro terug en lasten we een korte tussenstop in op het Donauinsel. Niet echt veel te beleven overdag als je geen jogger of skater bent, maar op zomeravonden lijkt me dit een fantastische plek. Te onthouden als we nog eens terugkomen.

Laatste bezoek van de dag: de noordelijke toren van de Stephanskirche (yep, alweer). Mooie uitzichten over mooie steden, ik krijg er maar geen genoeg van. Omdat we tijd genoeg hadden, besloten we de weg naar Wien Mitte te voet af te leggen om in stijl afscheid te nemen van deze mooie stad. Een korte treinrit laten stonden we op het vliegveld en zat ons tripje er alweer op.

Auf Wiedersehen, Wien!

Bratislava – 1 juni 2014

Deze zondagochtend sliepen we opnieuw uit en brachten we door al spelend met O en haar broertje V. Heel zonnige kinderen met wie we direct een klik hadden. Ik las voor aan O, maar moest toch passen voor de boekjes in het Slovaaks die ze me aanbood. Misschien de volgende keer. 😉

Vandaag wilde onze gastvrouw graag voor ons koken. Om haar niet al te zeer in de weg te lopen, trokken we nog even de stad in voor een bezoekje aan de beroemde Blauwe Kerk, ons aangeraden door de mama van onze vriend die momenteel in Chicago woont. Een gouden tip, want de kerk ziet er echt uit als iets uit een sprookje. Een gebouw dat opgetrokken lijkt uit suikerpasta. Heel erg mooi en bijzonder fotogeniek.

Na het bezoekje van de kerk wandelden we op ons gemak langs de straten van het stadscentrum die ons ondertussen al erg vertrouwd leken. We namen de tram en waren, zoals afgesproken stipt om half twee terug op het appartement (een vast etensritme hielden we er niet op na tijdens ons bezoek). De tafel stond voor ons gedekt en we genoten samen van een heerlijk Slovaaks home cooked meal mét zelfgemaakte aardbeientaart als dessert (ja, op culinair vlak hebben we niet te klagen, dit weekend). Met veel liefde bereid, dat smaakt nog altijd het beste.

Enfin ja, het tafelen liep weer wat uit, we speelden met zeepbellen op het balkon, lazen nog wat meer boekjes, gaven de plantjes water en besloten dan de bus naar de oevers van de Donau te nemen. Toegegeven als we met z’n tweetjes zouden zijn, zouden we Bratislava veel grondiger bezocht hebben dan nu het geval was. Maar we genoten allebei van het fijne gezelschap van onze vrienden en hun twee kinderen. Per slot van rekening zien we elkaar niet zo veel en hadden we veel tijd nodig om bij te praten.

Aan de oevers van de Donau bevond zich een prachtige boulevard met allemaal terrasjes. Heel fijne sfeer. De zon deed vandaag wel haar best, dus we nestelden ons al snel in het groene gras en genoten van de weldoende stralen op ons gezicht. Rond twintig voor zes vertrokken onze vrienden terug naar huis. Kleine O was een beetje oververmoeid aan het geraken en oververmoeide kinderen = lastige kinderen.

We besloten iets kleins (‘t is niet dat we deze vakantie al veel te kort kwamen) te eten op één van de mooie terrassen. Een risotto met paddenstoelen was exact waar ik zin in had. Genietend van de avondzon wandelden we langs de Donau richting Nový Most. Bratislava is echt een fantastisch stad om te kuieren, genietend van de mooie gebouwen en de leuke atmosfeer.

Onze vriend was zo vriendelijk geweest een tafeltje voor ons te reserveren op het dakterras van de Skybar. Aangezien het zondagavond was, viel de drukte heel erg goed mee. Er waren zelfs nog tafeltjes vrij. De plek waar gisteren de vriendelijke Vlamingen zaten was nu ingenomen door een bende Engelsen. Love the accent! Deze keer probeerde ik de Spicey Berry Caipiroska (groot succes!) en de Hot Frog (niet echt om over naar huis te schrijven, beetje spijt dat ik niet opnieuw een Pineapple Basil Tini besteld had). We maakten het niet te laat, want op maandagochtend moesten we vroeg uit bed om afscheid te nemen en onze trein naar Wenen te nemen.

Maar één ding is zeker, in Bratislava zien ze ons zeker nog terug!

Bratislava – 30 mei 2014

Gezellig samen ontbeten en het ijs gebroken met de kinderen. Het klikte meteen met kleine O, een perfect tweetalige meid (Nederlands-Slovaaks) van drie met een eigen willetje. Op voorhand had ik een beetje schrik dat ze ons niet goed zou begrijpen, want eerlijk, ik ken geen woord Slovaaks (al blijkt bij nader inzien dat Slovaaks veel verwantschap heeft met het Russisch en het Pools, dus het zou me wellicht niet al te veel moeite kosten om de basis onder de knie te krijgen). Gelukkig bleek die vrees ongegrond. O verstond ons zeer goed en sprak ook een aardig mondje Nederlands. Toch indrukwekkend hoe hersenen van jonge kinderen als een spons de woorden opzuigen.

En kleine V, zes maanden oud, won met zijn aanstekelijke glimlach meteen onze harten. Zo een vrolijke baby! Een heel sociaal kind ook, wilde er altijd bij zijn om te zien wat die rare volwassenen zoal uitspookten. Heel fijn dat we zo gemakkelijk aansluiting vonden bij de kinderen. Blijft toch altijd een beetje afwachten en kleine O had ons al wel een keertje ontmoet, maar toen was ze nog te klein om daar een blijvende herinnering aan over te houden.

Na het ontbijt vergezelde vriend W ons naar de tramhalte om ons op weg richting centrum te helpen. De regenwolken van de dag voordien hadden plaats gemaakt voor witgrijze schapenwolkjes en hier en daar zagen we zelfs een streepje blauwe lucht. Al mocht het voor mij gerust wat warmer zijn. Onze eerste stop in het historische centrum van Bratislava was de toeristische dienst. We werden supervriendelijk verder geholpen door een jongeman die het Engels perfect beheerste. We kochten allebei een Bratislava City Card die ons drie dagen lang onbeperkte toegang tot het openbaar vervoer garandeerde en een hoop kortingen er bovenop beloofde. Handig! Ik was wat aan het rondkijken in de shop toen mijn oog viel op, jawel, handgeblazen kerstballen in mei! De collectie van de mama van mijn petekindje is bij deze weer wat groter geworden. 😉

Blijgemutst verlieten we de toeristische dienst en begonnen we aan onze verkenning van het historische centrum van Bratislava. Groot is het centrum niet, maar wel heel gezellig en kleurrijk, met veel terrasjes en verrassend veel toeristen. Meer dan we verwacht hadden alleszins. Bratislava heeft de typische vibe van een Oost-Europese stad: komaf willen maken met de donkere periode van het communisme, de blik gericht op de toekomst om al die verloren jaren goed te maken. Het historische erfgoed wordt in ere hersteld (of gewoon gereconstueerd) wat een interessante mix aan prachtig gerestaureerde gebouwen en nog in verval zijnde gedeelten oplevert. Ook opvallend: erg veel graffiti in het straatbeeld. De meest opvallende landmarks zijn enerzijds de Donau die het historische centrum scheidt van de blokken uit de communistische periode en anderzijds het witte kasteel met het oranje-rode dak dat boven de stad uitrijst.

Omdat je nu eenmaal niet naast Bratislava Castle kon kijken, stond een bezoek aan dit kasteel hoog op ons lijstje. Op ons gemak wandelden door de gezellige straten richting het kasteel. Onderweg veel terrasjes gespot, jammer dat het daar nog nét te koud voor was. Bratislava Castle brandde volledig af in 1811, maar verrees op indrukwekkende manier uit haar assen. Pas in 1953 begon men aan de reconstructie, die niet meteen van een leien dakje liep wegens uiteenlopende visies over hoe de reconstructie aan te pakken. Pas in 2011 was het werk voltooid. De ruimtes in het kasteel huisvesten een paar tentoonstellingen, de één al interessanter dan de andere. Mijn persoonlijke favoriet was de tijdelijke tentoonstelling ‘From the shadow to the light‘. Heel mooie, zorgvuldig uitgekozen voorwerpen op een uitstekende manier gepresenteerd. Maar hét hoogtepunt is toch wel het uitzicht vanuit de Kroontoren op de stad. Magnifiek.

‘s Middags hadden we afgesproken om met onze vrienden en hun jongste zoon in restaurant Hradná Hviezda gelegen in het kasteel zelf. Wat een fantastische plek om samen te lunchen! Het was erg rustig dus we hadden de volle aandacht van de ober, die ons graag hielp bij het kiezen uit al die heerlijk klinkende gerechten. We begonnen met een soepje (want écht Slovaken eten altijd soep). Voor het hoofdgerecht ging ik voor de hert met rode biet en dumplings, uiteraard met een glaasje Slovaakse wijn erbij, en wow, wat een smaakexplosie. Deze eerste kennismaking met de Slovaakse keuken smaakte alvast naar meer.

Na de lunch namen we opnieuw afscheid en zetten mijn vriend en ik ons bezoek aan het kasteel verder. De ietwat dreigende wolken van de ochtend hadden ondertussen een iets lieflijkere witte kleur gekregen en het blauw van de hemel leek even de bovenhand te krijgen. Helaas, dit was slechts tijdelijk, want het grijs kreeg algauw weer de bovenhand. We wandelden van het kasteel opnieuw naar beneden. In het bij de City Card meegeleverde boekje stond dat we korting hadden voor het Museum of Viticulture gewijd aan de wijnproductie in Bratislava. Jammer genoeg waren we er pas een half uur voor sluitingstijd (welk museum sluit nu om 17u!) en had de mevrouw aan de kassa duidelijk geen zin meer om kaartjes te verkopen, want ze zei dat een half uur zeker niet voldoende zou zijn om het museum te bezoeken.

We keerden op onze stappen terug en besloten dan maar iets hypertoeristisch te doen: een ritje met de Presporacik Oldtimer® – minitrein. Dit minitreintje is het enige voertuig dat toegelaten is in de smalle straatjes van het historische centrum. Via een koptelefoon kregen we een uitstekende uitleg in het Engels. Leuk, omdat mijn kennis van de geschiedenis van Slovakije zo goed als onbestaande is. Na een half uurtje stonden we weer op straat. Omdat foto’s maken vanuit een rijdend voertuig meestal niet zo’n geweldige resultaten oplevert, besloten we de tocht die we zonet gedaan hadden nog eens te voet over te doen.

Omdat we nog tijd over hadden alvorens we in het restaurant verwacht werden voor het diner, besloten we alvast een aperitiefje te nemen. We slaagden erin terecht te komen in wat ongetwijfeld de allerduurste wijnbar van gans Slovakije geweest moet zijn. Onvoorstelbaar wat ze durfden aanrekenen voor een glas wijn. En dan zwijg ik over de flessen wijn van meer dan 100 euro. Gelukkig vond ik een goedkope prosecco op de menukaart en waagde mijn vriend zich aan een Slovaakse sterke drank Spišská Borovička gemaakt van jeneverbessen. Helemaal niet slecht en zowat het enige betaalbare op de kaart.

Onze vrienden hadden op vrijdagavond al een andere afspraak, maar waren zo vriendelijk om voor ons te reserveren in wat ongetwijfeld het meest spectaculaire restaurant van heel Bratislava moet zijn: het U.F.O. restaurant. En ja, het restaurant ziet er effectief uit als een UFO: gelegen aan de andere kant van de Donau, 85 meter boven de begane grond op het uiteinde van de Novy Most (nieuwe brug) met een werkelijk adembenemend uitzicht op de oude stad en het kasteel. Fenomenaal. Het enige wat nog ontbrak was dat het restaurant effectief rond zijn as zou draaien.

Uiteraard gingen we voor de zevengangenmenu met Slovaakse specialiteiten, alhoewel we na het formidabele middagmaal geen van beiden veel honger hadden, wilden we deze unieke gelegenheid niet voorbij laten gaan. Wat passeerden waren een hele hoop erg lekkere gerechten geïnspireerd op de traditionele keuken, maar met een moderne twist. Enkel de kazen vielen zwaar tegen. Het is duidelijk dat Slovaken van kaas maken niet veel kaas gegeten hebben. 😉 De (enkel Slovaakse) wijnen daarentegen waren fantastisch. De wijnen werden met veel enthousiasme voorgesteld door de vrouwelijke sommelier, die ons toevertrouwde dat ze voor buitenlanders altijd enkel Slovaakse wijnen koos. Heel tof.

Het menu:

Pork Knuckle In Gelatine Strong Broth, Pickled Spring Onion, Chives Mousse
Split Pea Soup With Wild Bear Garlic, Cream Dumplings, Mangalitsa Crackling Powder
Homemade Potato Dumplings Stuffed With Duck Confit, Cabbage Marmelade, Demi Glasse
Sturgeon, Grillef Potato Tartlet, Creamy Leek
Ballotine From Rabbit Loin, Stuffed Carrot, Poached Coal, Morel Mushroom
Assortment Of Local Cheeses, Honeycumb, Quince
Curd Cheese-Dill Tartlet, Apricot Mousse, Raspberry Coulis

Oja, ik was zo enthousiast om het fenomenale uitzicht vast te leggen dat ik per ongeluk met de draagriem van mijn fototoestel het bordje voor het brood tegen de grond liet smakken. Het bord was nog min of meer heel, maar er was wel een stukje van de zijkant gesprongen. Erg gênant moment, maar de obers reageerden superprofessioneel en voordat ik het goed en wel besefte, had ik al een nieuw bord.

Fun fact of the evening: als afsluiter kwam de ober heel erg trots aandraven met twee pralines van échte Belgische chocolade. Toen wij heel fijntjes opmerkten dat wij van België kwamen, werd zijn glimlach een beetje kleiner en maakte hij zich snel uit de voeten. De pralines waren niet echt bijzonder en kwamen uit rechtstreeks uit de frigo. A big nono!

De avond was voorbij gevlogen. We slaagden erin nog even naar het observation deck te glippen, maar werden al snel vriendelijk verzocht dit te verlaten omdat het sluitingstijd was. Aangezien het erop leek dat er rond elf uur ‘s avonds geen bussen of trams meer reden die ons naar het appartement van onze vrienden konden voeren, besloten we te voet te gaan. Kwestie van de maaltijd wat tijd te geven om te verteren. Het werd een aangename wandeling die ons door het hart van het uitgaanscentrum voerde. Ik had nog wel zin om een stapje in de wereld te zetten, maar dan zou ik de dag nadien geen mens meer zijn. Al deed het toch even zeer aan mijn (niet meer zo jonge) hartje.

Op het appartement aangekomen, overliepen we nog even de gebeurtenissen van de dag en maakten we plannen voor de volgende dag. Ons bedje lonkte!

Van Wenen naar Bratislava – 29 mei 2014

Na een absoluut geweldig ontbijt in ons hotel, checkten we uit en trokken we de stad in. De weergoden waren ons helaas alles behalve gunstig gezind: de hemel zag er bijzonder dreigend uit en het leek alsof elk moment de hemelsluizen opengezet konden worden. Onze regenjasjes zouden dit keer wel eens van pas kunnen komen.

We namen de metro naar het stadscentrum om te starten bij één van dé topattracties: de Stephansdom, herkenbaar aan het prachtige dak en de vele mannetjes in Mozart-outfit die je een concert proberen aan te smeren. Het was Hemelvaartsdag, dus we mochten niet verder dan de ingang van dit indrukwekkende bouwwerk. We waren nog maar niet terug buiten toen de regenbui begon. We schuilden in een toeristisch winkeltje waar we cadeaus kochten voor de kinderen van onze vrienden, onze collectie miniglaasjes uitbreidden en een paar Mozartkugeln kochten.

De regen minderde niet echt, dus doken we opnieuw de metro in. Volgende halte: Hofburg. Kort samengevat: heel veel chic servies en nog meer Sisi. Maar wel droog. 😉 Neen, ik overdrijf, Hofburg is echt wel de moeite om een inzicht te krijgen in de overdadige rijkdom van de Habsburgers.

Ons middagmaal aten we in restaurant Kanzleramt, vlakbij Hofburg. Zowel mijn vriend als ikzelf gingen voor echter Oostenrijkse klassiekers: Wiener Schnitzel en Tafelspitz (gekookt rundsvlees). Grappig moment van de dag: vlak nadat we onze drank besteld hadden, kwam de ober twee grote glazen met iets wat leek op water op onze tafel zetten. Nu krijg je in wel meer eetgelegenheden gratis water, maar dat was toch geen gebruik dat ik me kon herinneren van mijn vorige reis naar Wenen. Integendeel, je moet in de meeste Weense restaurants nog een extra toeslag betalen voor de couverts. Ik nam dus een flinke slok van mijn water, dat bij nader inzien een vreemd en ondefinieerbaar smaakje had. Eerst dacht ik dat het citroen was, maar bij een tweede smaaktest, bleek dit toch niet het geval te zijn. Ook mijn vriend proefde van dit vreemde water. Opeens stond de ober opnieuw aan onze tafel. Blijkbaar had hij de bestelling van een andere tafel bij ons gebracht. Vermanend sprak hij ons toe: “Why do you drink that?” alsof het om vergif ging en nam hij snel de glazen weg omde juiste bestelling te brengen. Het was zo’n absurd moment dat mijn vriend en ikzelf tegelijkertijd in lachen uitbarstten.

Na de maaltijd bleef het even droog. We maakten van de gelegenheid gebruik om te genieten van de bloeiende rozen in de Volksgarten en wat te spelen met onze GoPro. We liepen tot aan het Rathaus, maar we konden er amper een glimp van opvangen omdat de Rathausplatz vol stond met podia voor één of ander groots spektakel.

Vervolgens namen we de metro naar Karlsplatz, omdat ik mijn vriend de Wiener Staatsoper wilde laten zien. We liepen echter een beetje de foute richting uit, waardoor we onverwacht op de Karlskirche stootten, een prachtig staaltje barok dat er in de zon ongetwijfeld nóg mooier moet uitzien. We betaalden de ingang en liepen eerst door het superkleine museum. Niet echt de moeite, buiten het feit dat je er wat achtergrondinformatie krijgt over Sint Karl Borromäus aan wie de kerk is opgedragen. Het hoogtepunt (letterlijk) moest echter nog komen: in het midden van de kerk staat zowaar een lift die de bezoekers tot in de koepel brengt. De lift en de stellage zijn maar tijdelijk, maar wat een plezier om de prachtige barokke plafondschilderingen van zo dichtbij te kunnen bewonderen. We klommen nog een beetje hoger op de wiebelende stellage om vanuit de lantaarn over Wenen uit te kijken, maar dat uitzicht viel een beetje tegen en de ruitjes waren vuil en met gaas afgeschermd. Mensen met hoogtevrees kunnen dit gerust links laten liggen.

Op aanraden van mijn Facebookvriendjes eindigden we ons bezoek aan Wenen in Café Sacher Wien. Er stond tot buiten een rij aan te schuiven en we vreesden dat we ons plan voor een bezoekje zouden moeten laten varen als we nog op tijd onze trein naar Bratislava van 20.21 wilden halen. Gelukkig stond er een redelijk groot gezelschap voor ons in de wachtrij en kregen zij snel een tafel toegewezen, waardoor de rij sneller dan verhoopt korter werd. Natuurlijk at ik een traditionele Sacher Torte, vergezeld van een Sacher Heisse Schokolade (warme chocomelk vergezeld van een chocoladelikeur). Beetje te duur voor wat het was, maar wel lekker en geserveerd in een prachtig historisch kader.

Nog even langs het hotel om onze koffers op te halen en alweer de metro op naar Hauptbahnhof Wien. We dachten dat we meer dan voldoende tijd gereserveerd hadden in Hauptbahnhof Wien om een ticket te kopen, maar tot onze verbazing bleken de loketten al om 17u gesloten te zijn. Ok, geen erg, er zou hier ongetwijfeld wel ergens een automaat in de buurt zijn. Euh, of niet? Even vreesden we te moeten zwartrijden, maar toen vond ik er toch eentje, goed verstopt. Momenteel is het Hauptbahnhof een gigantische bouwwerf, vandaar wellicht de wat onduidelijke signalisatie en het ontbreken van automaten. Toen we dan eindelijk onze tickets hadden, was het nog een flink stuk stappen naar een volledig ander gedeelte van het station alvorens we op het juiste perron terecht kwamen. Veel overschot hadden we beslist niet.

Na een fijne treinrit kwamen we een dik uur later aan in Bratislava, alwaar onze vriend W ons op het perron stond op te wachten. We namen de bus naar hun mooi gerenoveerde appartement in hartje Bratislava en dropten onze bagage in de gigantische logeerkamer. L, de vrouw van W, vroeg meteen of we honger hadden, wat niet echt het geval was, maar ze kon het niet laten en haalde boterhammen, beleg en groenten boven. W schonk als allebei een glas whiskey in en we praatten over ons blitzbezoek aan Wenen, hun verhuis, het bedrijf van W en onze plannen voor de komende dagen. Ik voelde me meteen superwelkom.

We kusten elkaar slaapwel en kropen onder de wol. Benieuwd om de dag nadien met Bratislava en de nieuwe zoon kennis te maken!

Vertrek naar Wenen – 28 mei 2014

Na nog drie dagen visoverschot weggewerkt te hebben, was het dan eindelijk zover: gepakt en gezakt vertrokken mijn vriend en ik woensdag naar het werk. Slechts een halve dag verwijderd van onze vlucht naar Wenen. Hoofddoel van dit verlengde weekendje: een bezoek brengen aan mijn vriend en oud-studiegenoot die nu al een paar jaar met vrouw en kinderen in Bratislava woont. Die paar keren dat we zijn vrouw ontmoet hebben, klikte het altijd erg goed en de geboorte van hun jongste zoon was een perfecte gelegenheid om eindelijk dat lang beloofde bezoekje aan Bratislava te brengen.

Aangezien mijn vriend en ik niet zo’n Ryanair fans zijn en Zaventem voor ons echt wel veruit de makkelijkste vertrekluchthaven is, kozen we ervoor op Wenen te vliegen. Bratislava is immers maar een treinrit van zestig minuten verwijderd van de Oostenrijkse hoofdstad.

Na een vlucht van nog geen twee uur landden we op de luchthaven van Wenen. Er was toch wel het één en ander veranderd, sinds mijn laatste bezoek in 2002 aan de voormalige keizerlijke hoofdstad. Nu beschikte de luchthaven over een ultrasnelle verbinding met het stadscentrum. In exact 16 minuten bracht de CAT (City Airport Train) ons naar station Wien-Mitte. Ronduit fantastisch. Ook fantastisch: blijkbaar was het mogelijk om je bagage al in te checken in Wien-Mitte, zodat je op de trein en in de luchthaven niet meer met bagage moest sleuren. Daar zouden we zeker gebruik van maken voor onze terugreis.

Na een korte metrorit naar metro Rochusgasse (alwaar we natuurlijk de verkeerde uitgang namen, blijft moeilijk om op een locatie die je niet kent in te schatten welke uitgang zich het dichtst bij jouw bestemming bevindt), arriveerden we bij hotel Spiess&Spiess. We zouden hier één nachtje verblijven om toch een beetje de sfeer van Wenen op te snuiven. Voor mijn vriend was dit immers zijn eerste bezoek en ik wilde hem een vluchtige kennismaking met deze mooie stad niet onthouden.

Ons hotel was dik in orde: vriendelijk onthaal, mooie en ruime kamer. Dat mocht ook wel, voor 125 euro per nacht. Omdat we de komende nachten bij onze vrienden zouden logeren, vonden we dat we ons dit wel konden permitteren. Nadat we al onze spullen in de kamer gedropt hadden, gingen we op zoek naar een restaurant om ons avondmaal te nuttigen. Aangezien de lucht nogal grijs van kleur was, besloten we ons te beperken tot de omgeving van ons hotel. Dankzij Tripadvisor kwamen we terecht in Kroatisch visrestaurant Lubin (nog meer vis!). De tripadvisor reviews waren erg lovend over de Kroatische wijn, dus ik wist wat te drinken bij mijn Angler auf Risotto mit Vongole und Basilikum. De vis was erg lekker, de prosecco heerlijk, de Malvazija witte wijn zo mogelijk nog beter.

Na de maaltijd waagden we ons toch aan een wandeling naar het Hundertwasserhaus, een prachtig staaltje innovatieve architectuur dat bij mijn eerste bezoek aan Wenen indruk gemaakt had. Jammer genoeg was het een beetje te donker om de blok in al zijn glorie te kunnen bewonderen en voelden we zo nu en dan druppels op ons neerdalen. Omdat we nog een stevig weekend voor de boeg hadden, besloten we op tijd in bed te kruipen om wat energie op te sparen.