Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.

Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:

Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.

Een blik op de tentoonstelling:

En natuurlijk brachten we ook een bezoek aan de permanente collectie waar het werk van kunstschilder Felix De Boeck getoond werd. We bevonden ons per slot van rekening in het museum dat zijn naam droeg.

Na de traditionele speeches werden de aanwezigen op de vernissage getrakteerd op taart en geuze. De geuze liet ik aan mij voorbij gaan (gelukkig was er lekkere huisgemaakte limonade als alternatief), maar tegen een stukje taart zeg ik geen neen, natuurlijk. Het was duidelijk dat de taart ook bij de andere aanwezigen in de smaak viel, want de taarten verdwenen aan een indrukwekkend tempo van de tafel.

Na een aantal fijne gesprekken, vonden mijn vriend en ik het welletjes en reden we op deze druilerige zaterdag terug naar Leuven. Blij dat ik weer een nieuw museum heb leren kennen.