Deze ochtend wat te lang geslapen en te veel getreuzeld. Daardoor zijn we pas om 9.30u aan het ontbijt en dat blijkt het absolute spitsuur te zijn. Het is superdruk en sommige etenswaren aan het buffet zijn letterlijk geplunderd. Noodgedwongen moeten we ons buiten aan een tafeltje tussen de rokers zetten. Morgen toch maar wat vroeger opstaan!

Na het ontbijt werpen we een snelle blik op het hotelzwembad dat net is open gegaan. De openingsuren van het zwembad zijn echt super vervelend: het zwembad is enkel open tussen 11 en 19u. Terwijl ik het liefst ‘s ochtends vroeg of ‘s avond na een goed gevulde dag een paar baantjes trek. De kans dat ik van dit zwembad gebruik zal maken, is dus zo goed als onbestaande.

Enfin, rond 11.30u vatten we de wandeling van een dik half uur aan naar het San Telmo Museoa gewijd aan de Baskische cultuur. Tot onze verwondering begint het de laatste vijf minuten van onze wandeling zowaar te regenen. Gelukkig is het nog steeds lekker warm.

We brengen van 12.15 tot 16u door in het groter dan verwachte San Telmo Museoa. De collectie is bijzonder interessant en gevarieerd met een focus op de Baskische samenleving en de geschiedenis van Spaans-Baskenland. Maar ze stellen ook een aantal archeologische vondsten ten toon en hebben een niet onaardige collectie schone en moderne kunsten. Ook genoten van de tijdelijke tentoonstelling met werk van beeldhouwer Eduardo Chillada uit de periode 1950-1960. Zeer intrigerend werk.

Het gebouw van het museum is op zich al de moeite van een bezoek waard. het museum is gelegen in een voormalig Dominicanenklooster uitgebreid met een moderne vleugel. Architecturaal zijn de zestiende-eeuwse kloostergang, de oude kerk met grote beschilderde doeken van José María Sert i Badia tegen de wanden van de kerk en de nieuwe ‘gatenkaas’ gevel de moeite.

Natuurlijk wordt er veel aandacht besteed aan de typisch Baskische gebruiken, ambachten, klederdracht en sporten. En uiteraard was er een heel gedeelte gewijd aan pelota en de traditionele volksdansen. Wij vonden het museum alleszins een bezoek meer dan waard.

Aangezien we het middagmaal geskipt hebben, komen we buiten met een klein hongertje dat we stillen met enkele pintxos bij Txakolina, een bar vlakbij het museum. Terwijl we onze rammelende magen sussen met pintxos en een glaasje chardonnay van ocharme 3 euro, reserveer ik een tafeltje voor het avondmaal bij la Cepa de Bernardo om 19.30u.

Om de appetijt op te wekken, maken we vervolgens een prachtige wandeling op de dijk langs Playa de la Concha en Playa de Ondarreta en genieten van het prachtige uitzicht op de beroemde baai. We wandelen helemaal tot op het einde van de baai waar we het kunstwerk Peine del Viento XV van de ons ondertussen bekende Eduardo Chillida bewonderen en maken dan rechtsomkeert naar restaurant la Cepa de Bernardo. Onderweg leren we bij over de Tamarix Pentandra, de kleine boompjes die je overal langs de dijk van San Sebastián aantreft. Blijkbaar zijn deze voor het eerst geïntroduceerd in 1885 omdat ze zeer goed bestand zijn tegen zeewinden.

We komen een half uur te vroeg aan bij la Cepa, maar mogen toch al plaats nemen aan een tafeltje en iets drinken. We wachten ondertussen geduldig tot de keuken open gaat. Uiteraard start ik de maaltijd met fantastisch lekkere octopus. Vervolgens geniet ik van een heerlijk stukje heek, klaargemaakt op Baskische wijze. Geweldig!

Op de terugweg naar ons hotel worden we getrakteerd op een gedeeltelijke zonsondergang aan het Kursaal. We zien de zon zelf niet ondergaan, maar we genieten wel van de mooie kleuren in de lucht. De avondwandeling doet ons deugd. Tot nu toe hebben we allebei enorm genoten van San Sebastián, een aangename stad met veel mooie bruggen, heerlijk eten en goeie faciliteiten. Ik zie ons hier nog terugkeren in de toekomst.