Na het ontbijt wandelen we opnieuw Naar het historische centrum van Vitoria-Gasteiz. De stad is nog volop in feestmodus en net als gisteren ontmoeten we in elke straat Basken in traditionele klederdracht. Ik kan nog steeds niet geloven hoe letterlijk één zinnetje in een reisgids ervoor gezorgd heeft dat wij hier nu zijn op dit bijzondere moment. Serendipity?

Vandaag heb ik om 10.45u een rondleiding gereserveerd in de Catedral de Santa María. We zijn mooi op tijd voor de rondleiding en wachten een tijdje op de binnenplaats van het onthaalgebouw tot de gids ons komt halen. De rondleiding is volledig in het Spaans, maar gelukkig praat de gids langzaam en articuleert hij goed. De audioguide met Engelse vertaling van de rondleiding is dus volstrekt overbodig.

De gotische kathedraal, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de versterkingen van de stad, kende al van in het begin stabiliteitsproblemen, die op den duur zo erg werden dat de muren langzaam aan steeds meer overhelden en er scheuren in de muren ontstonden. Om de stabiliteitsproblemen aan te pakken, werden er extra ‘arcos de panico’ of ‘arcos del miedo’ geïnstalleerd om de muren bij mekaar te houden. In de jaren zestig volgden dan een aantal structurele ingrepen waarbij de arcos de panico (steunbogen) verwijderd werden, een grote steunbeer verkleind werd en gotische ramen in de muren aangebracht werden. Die ingrepen verfraaiden de kerk, maar de metalen trekstangen die de stabiliteit moest verzekeren, volstonden niet. In tegendeel, de problemen verergerden zelfs. Om te vermijden dat het effectief tot instortingen zou komen, werd in de jaren negentig een grondige studie gedaan en een meerjarenplan opgesteld dat de kathedraal van de ondergang moest redden. De kathedraal werd vervolgens enkele jaren gesloten voor de werken.

De rondleiding is ongemeen boeiend, vooral de crypte waar gigantische nieuwe steunberen geplaatst zijn om de stabiliteitsproblemen eens en voor goed op te lossen, is indrukwekkend. De kathedraal zelf is dan weer zo schots en scheef en zo vol met scheuren dat het bijna een mirakel is dat het gebouw na al die jaren nog recht staat. De gids geeft ook via maquettes een goed inzicht in het ontstaan van Vitoria-Gasteiz en hoe de kathedraal gegroeid is langs de eerste stadsomwalling. We klimmen helemaal tot in de toren en genieten van het uitzicht op het feestende Vitoria-Gasteiz. De gids zijn uitleg is zo grondig dat we tijdens de beklimming van de toren ingehaald worden door een andere groep. Op het einde van de rondleiding krijgen we nog een videoprojectie te zien in een zaal die de vroegere grandeur van de gotische portiek opnieuw tot leven wekt. Dikke aanrader!

Na ons bezoek aan de Catedral de Santa María, eten we pintxos met een glaasje wijn daarbij aan de toog van het oudste restaurant van Vitoria-Gasteiz: El Portalón. Het restaurant heeft een prachtige wijnkelder en is op zich al een bezoek waard.

We wandelen verder langs de oude omwallingen en ontdekken een gerestaureerde ijskelder die helaas door de festiviteiten niet te bezoeken valt. Hetzelfde geldt voor de San Vincente kerk die ook gesloten is.

Geen erg, het is prachtig weer en we genieten van het wandelen door de straten van het mooie Vitoria-Gasteiz. We komen langs de start van een zeepkistenrace en blijven even staan om de deelnemers aan te moedigen die met een rotvaart door de bocht gaan.

Gelukkig is de Iglesia de San Miguel Arcángel wel open voor bezoek vandaag. Dit is de kerk waar aan de buitenkant het beeld van de Virgen Blanca hangt, omringd door bloemen. Ook bij de Mariakapel binnen in de kerk liggen veel bloemen. We bewonderen het prachtige retabel van het hoofdaltaar.

We wandelen verder naar de San Pedro Eliza kerk, die, jullie raden het nooit, ook dicht is om wille van de feesten. Gelukkig is er volksdans in de straten om ons te entertainen. In een grote souvenirwinkel koop ik mij een blauwwit geruit traditioneel sjaaltje, dat ik meteen rond mijn hals knoop, kwestie van mij te integreren in de feestvierende menigte.

Ook ons bezoek aan de Cathédrale de María Inmaculada de Vitoria en het bijhorende museum voor religieuze kunst loopt af op een sisser: yep, gesloten wegens de feesten. Jammer, want dit museum had ik echt graag willen bezoeken.

Noodgedwongen gaan we dan maar iets drinken en nog wat pintxos eten. 😉 We belanden bij La Escotilla Vitoria, waar het zoeken is naar een plaatsje tussen de vele feestvierders.

Na deze aangename pauze stoten we op een lange stoet, waarbij we de ene na de andere prachtig uitgedoste groep feestvierders zien passeren, begeleid door fanfares en muziek uit grote luidsprekers gemonteerd in bestelwagens. De groepen zijn allemaal gekleed in traditionele klederdracht en sommige doen dansjes aangemoedigd door een voorganger met een megafoon. Er lijkt geen einde aan de stoet te komen. Een kleine googlezoektocht leert mij dat zo’n stoet wel tot 8000 deelnemers kan hebben. Indrukwekkend. Met mijn sjaaltje aan geniet ik van de ambiance.

We laten de stoet achter ons en dwalen op goed geluk door de straten, onze ogen de kost gevend. We zien feestvierders een standbeeld omhullen met traditionele klederdracht, drinken nog ergens een glaasje wijn en proeven van patxaran, een baskische likeur op basis van anijs en sleedoornbessen.

We arriveren een half uur te vroeg voor onze reservatie om 20.30u in KEA restaurant. Gelukkig heeft dit restaurant ook een bar waar ze werkelijk uitstekende wijntjes serveren. Dat half uurtje vliegt voorbij en stipt om 20.30u worden wij naar onze tafel geleid. Alwaar we genieten van een werkelijk uitstekend avondmaal, geïnspireerd op de traditionele Baskische keuken, maar met een moderne toets.

Na het avondmaal keren we terug naar het hotel. Onder de douche spoelen we het stof en het zweet van de dag van ons af na alweer een fantastische dag.