Eggs Royale van Frank in goed gezelschap, meer moet dat niet zijn voor een snelle lunch tussen vergaderingen door.
persoonlijk
Van Gogh Museum, Indiaas middagmaal en een bezoek aan het Paleis op de Dam in Amsterdam – 23 april 2023
Vandaag hebben we iets meer tijd dan de voorbije dagen, want we moeten pas om 10.30u op het Museumplein zijn voor ons bezoek aan het Van Gogh Museum. We ontbijten op het gemak en ik permitteer me zelfs om de maaltijd af te sluiten met American pancakes, because, why not?
Het uitchecken verloopt tot onze verbazing vlotjes. Ditmaal kunnen we dus op het gemak fietsen naar het Museumplein. Natuurlijk zijn de tickets voor het Van Gogh Museum ook volledig uitverkocht en we zien dat de medewerkers aan de ingang verschillende toeristen zonder tickets moeten wegsturen. Blij dat ik de moeite heb genomen om alles op voorhand vast te leggen!
En ja, in het Van Gogh Museum overvalt mij hetzelfde gevoel als in het Rijksmuseum. Gewoon té veel mensen om echt van de kunst te kunnen genieten. Al begrijp ik natuurlijk volkomen dat musea proberen hun aantal bezoekers te maximaliseren om zoveel mogelijk inkomsten te genereren. Het is voor mijn vriend en mezelf de tweede keer dat we het Van Gogh Museum bezoeken. Ons vorige bezoek dateert echter van 2004, toen er nog geen apart onthaalgebouw was. De indeling van het museum is helemaal veranderd, maar veel van de werken herinner ik me nog van mijn vorige bezoek. Het tragische leven van Van Gogh in combinatie met de prachtige kunstwerken, het blijft fascineren.
Feestelijke avond in The Chick
Een paar uur later dan gepland spoorden mijn vriend en ik zaterdagavond richting Mechelen. Oorspronkelijk hadden we in de namiddag afgesproken om iets te gaan drinken met onze vrienden uit Mechelen, maar last minute kon onze afspraak niet doorgaan. Jammer, maar uitstel is geen afstel. Hopelijk lukt het een volgende keer wel. ’t Is niet dat Mechelen ver is. Met de trein ben je er in een zucht en je wordt op de koop toe verwend met een zicht op de spectaculaire bouwwerken aan het station van Mechelen.
De hoofdreden dat we gisteren naar Mechelen afzakten, was echter iets helemaal anders: mijn vriend en ik vierden dat we 24 jaar geleden onze eerste kus uitwisselden op de afzuip in de RC-bar onder Alma III, de laatste gelegenheid om uit de bol te gaan voordat de blok zou beginnen. Those were the days! Toen kon goedkope drank aan weggeefprijzen ons nog inspireren tot grootse uitspattingen. 😉
Enfin, ons tweede bezoek aan The Chick stelde alvast niet teleur. Het eten was heerlijk, het kader nog steeds fantastisch en de aangepaste wijnen uitstekend. The Chick is echt een topper op alle vlakken. En bijzonder handig dat we na ons diner gewoon de trein naar Leuven konden terug nemen.
Table Bite: Tzatziki, Panne Crystal:
On s’amuse: Gelakte aubergine, sobanoedels, jus van miso en chili en tartaar van toro, crème van algen en kombuvellen:
Dumdumpling: Hamichi, crème van hazelnoot, XO vinaigrette met oesters, dumpling van daikon met komkommer en bloemkool:
Strawberry sugar high: Jus van aardbei met shiso, omber, tempura van omber:
From the heart: Tarbot, puree met waterkers, jus van karnemelk en scheermessen, gedroogd hart van tonijn:
Rosemary: Lamsnek, in hooi en rozemarijn gerookte asperge, jus van asperges, olie van daslook en parfum van nootmuskaat;
Should have gone for the cheese: Selected by Schockaert, aged in The Cellar with a touch of The Chick and bread by De Zotte Morgen:
Hit The Rhubarb:
A pleasant evening was had by all!
Vermeer, het Rijksmuseum, kaas- en wijnrondvaart en een Indonesische rijsttafel in Amsterdam – 22 april 2023
omdat ik toegangstickets heb voor het tijdslot 9.45u – 10.00u voor de volledig uitverkochte Vermeertentoonstelling in het Rijksmuseum staan we ook vandaag op tijd op. Geen tijd om uit te slapen deze zaterdagochtend! Al blijven we toch iets te lang aan de ontbijttafel zitten, waardoor de stress toeslaat wanneer de stagiaire aan het onthaal er niet in slaagt de boeking die het werk van mijn vriend maakte, correct af te sluiten en vervolgens om te zetten naar een privéboeking voor de laatste nacht van ons verblijf in Amsterdam.
Ik vrees even dat we niet tijdig in het Rijksmuseum zullen geraken en dat ons de toegang tot de razend populaire Vermeertentoonstelling zal ontzegd worden. Mijn vriend en ik breken dan ook alle fietssnelheidsrecords en komen tot mijn grote opluchting vier minuten voor tien uur in het Rijksmuseum aan. Helaas hielden we het ook deze fietstocht niet droog. De weergoden zijn ons in Amsterdam nog niet echt goed gezind geweest.
We worden zonder problemen in het Rijksmuseum binnen gelaten en volgen de blauwe lijnen naar het begin van de Vermeertentoonstelling. Tot onze grote vreugde zijn er lockers waar we onze spullen in kwijt kunnen. Dat de Vermeertentoonstelling populair is, blijkt duidelijk uit de massale hoeveelheid volk die zich voor de in totaal 27 schilderijen verdringt. De schilderijen zijn meesterlijk, maar echt genieten van de verstilde schoonheid van de werken van Vermeer is tussen al dat volk niet zo evident.
Aangenaam lunchgezelschap
Normaal stond er een werklunch op het programma met een collega, maar die moest onverwacht afzeggen. Aangezien mijn vriend en ik deze vrijdag allebei thuis werkten op ons appartementje in Leuven, was het niet moeilijk om een nieuwe lunchgezel te vinden. Toevallig had mijn vriend nog een cadeaubon van de stad Leuven liggen die hij voor zijn verjaardag gekregen had en vonden we in het (eerlijk gezegd nogal beperkte) lijstje van restaurants die deze bon aanvaarden De Klimop terug. Het was lang geleden dat ik nog eens iets was gaan eten bij De Klimop, dus ik was benieuwd. Gelukkig stelde het eten alles behalve teleur. Met asperges en goeie risotto kan je mij altijd een plezier doen, natuurlijk, en de porties waren werkelijk zeer riant. Een fijne herontdekking.
Appetizer:
Thaise asperges met gerookte eendenfilet:
Risotto met asperges en duif:
En zo kwam het dat ik deze vrijdagmiddag een business lunch had met mijn eigen vriend.
Preview van de nieuwe PARCUM tentoonstelling ‘In beeld geboren’
Deze namiddag woonde ik een symposium over religieus erfgoed bij in de fantastische Abdij van Park. Altijd een plezier om op deze wonderlijke plek te zijn. En dat plezier wordt alleen maar groter als je daarnaast ook nog iets kan bijleren in de fantastisch mooie refter van de abdij met het schitterende stucwerk van Jan Christian Hansche. De receptie na de verschillende keynotes stelde niet zoveel voor, maar de zon scheen en het was heerlijk toeven op het bordes van het abtsgebouw. En alhoewel de verleiding groot was om gewoon te blijven babbelen in de zon met een glas in de hand, maakte ik toch van de gelegenheid gebruik om de preview van de nagelnieuwe tentoonstelling ‘In beeld geboren’ mee te pikken.
Een dikke aanrader, deze tentoonstelling die terugkijkt op het ontstaan van de christelijke beeldcultuur, want het afbeelden van het goddelijke is ook in het christelijke geloof niet altijd even voor de hand liggend geweest. In de 8ste en 9de eeuw ontstond er zelfs een hevige beeldenstrijd in het Byzantijnse rijk rond de kwestie of Christus al dan niet mocht afgebeeld worden. Wie al eens een kerk van binnen heeft gezien, weet wie de strijd gewonnen heeft. 😉 (For the record: de iconodulen of beeldenvereerders.)
De tentoonstelling toont heel mooi hoe afbeeldingen van Christus weer andere afbeeldingen inspireren en legt ook linken met die twee andere grote godsdiensten: het jodendom en de islam, die heel anders omgaan met het afbeelden van het goddelijke. Je kan in deze tentoonstelling trouwens ook de oudste bekende kopie van de door brand beschadigde lijkwade van Turijn uit 1516 bewonderen. Erg boeiend. Gaat dat vooral zien, zou ik zeggen! Lees zeker ook deze mooie recensie.
Leuvense avondwandelingen
Naar aanleiding van de 10.000-stappenuitdaging waaraan ons bedrijf deze maand meedoet, heb ik een oude gewoonte vanonder het stof gehaald: de avondlijke coronawandeling! Altijd goed voor wat extra stappen én mooie foto’s!
FOAM, de negen straatjes en sterrenrestaurant Bolenius in Amsterdam – 21 april 2023
Mijn tweede dag in Amsterdam begint exact hetzelfde als de eerste: met een uitgebreid ontbijt in ons hotel en het wegwerken van wat werkmails. Ditmaal slaag ik er gelukkig in wel op tijd te vertrekken en zijn de weergoden mij beter gezind tijdens mijn fietstocht: ik kom helemaal droog aan bij het Fotomuseum van Amsterdam, waar ze tot mijn grote vreugde lockers hebben om mijn spullen op te bergen. Toch iets handiger om van kunst te genieten als je niet met vanalles moet sleuren. De fototoestelrugzak heb ik vandaag thuis gelaten, want deze namiddag staat er een gegidste fietstocht langs allerlei street art op het programma. Veel te veel gedoe om dan telkens het fototoestel te moeten boven halen. Die iphone foto’s zijn op zich kwalitief genoeg om mooie herinneringen op te leveren.
Ik start met de kleine tentoonstelling van Lebohang Kganye. Vooral de foto’s waarbij ze zichzelf met dezelfde outfits op dezelfde plekken fotografeert als haar te vroeg gestorven moeder om dan vervolgens haarzelf in de oude foto’s van haar moeder toe te voegen, vind ik erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat het maken van deze reeks foto’s bijzonder therapeutisch geweest moet zijn voor haar.
En dan begin ik aan de tentoonstelling waarvoor ik eigenlijk gekomen ben: House of Bondage van Ernest Cole. Een mokerslag van een tentoonstelling. Ernest Cole was een Zuid-Afrikaanse fotograaf die met zijn foto’s de levens van zwarte Zuid-Afrikanen tijdens het apartheidsregime in beeld bracht. Cole slaagde erin zichzelf te laten herclassificeren van ‘zwart’ naar ‘gekleurd’ en kreeg zo toegang tot plekken waar de meeste Zuid-Afrikanen werden geweerd. Hij waagde zijn leven door de grimmige realiteit van rassenscheiding te fotograferen. Uiteindelijk werd hij verbannen uit zijn geboorteland na de publicatie van House of Bondage in 1967. Het boek klaagt de mistoestanden van het apartheidsregime aan. Hij vluchtte weg uit Zuid-Afrika en kwam uiteindelijk via Zweden terecht in de VS, maar ook daar ervoor hij helaas de onrechtvaardige behandeling van zwarten. Hij stierf op 49-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker, enkele dagen na de vrijlating van Nelson Mandela in 1990. In 2017 werden 60.000 negatieven en contactafdrukken van Ernest Cole gevonden in een kluis van een Zweedse bank. Naast nooit eerder gezien werk in kleur uit zijn tijd in Amerika, bevatte de kluis ongepubliceerde foto’s en contactafdrukken van House of Bondage.
Indische lunch
Vandaag samen met een collega gaan lunchen bij Bombay Inn in Brussel, de favoriete Indiër van mijn collega. We hadden al langer lunchplannen, maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen. Tot vandaag dus! Altijd lekker, Indisch, al denk ik dat ik de volgende keer in plaats van de Bengaalse visspecialiteit toch voor de thali ga.
Risky business!
Gisterenavond hadden we nog eens vrienden over de vloer, want hoe leuk ik het ook vind om samen op restaurant te gaan, het is dubbel zo leuk om in de comfort van je eigen woonst met je eigen zelfgekozen champagne en wijn je gasten in de watten te kunnen leggen. Toegegeven, met wat hulp van onze favoriete traiteur Convento Food. Een keukenprinses zal ik wel nooit worden. 😉 En als kers op de taart werden er gruwelijke oorlogen uitgevochten boven het RISK-bord. Al moet ik deemoedig erkennen dat de geluksgoden deze avond niet aan mijn kant stonden.
