feest

Birthday breakfast

Nog niet helemaal gerecupereerd van de uitspattingen met onze vrienden in Fidalgo, gingen mijn vriend en ik zondagochtend samen ontbijten in Boardhouse. Bedoeling was er een beetje een vroege verjaardagsviering van te maken. Uitgebreid ontbijten is iets waar we in een gewone werkweek veel te weinig tijd voor hebben, dus toen ik het Social Deal aanbod van Boardhouse zag passeren, moest ik niet lang twijfelen. Een hotelontbijt is altijd een beetje feest, nietwaar? Vooral de heerlijke scrambled eggs en de lekkere charcuterie konden mij bekoren al miste ik wel een blaadje sla of een tomaatje daarbij. De bediening vergat ons het glaasje cava dat bij het ontbijt hoorde te brengen, maar aangezien we de dag voordien al meer dan genoeg gedronken hadden, besloten we daar geen punt van te maken.

Een gezellige ochtend onder ons tweetjes.

Party like it’s 1955!

Ondanks de reorganisatie die momenteel aan de gang is op mijn werk, besloten mijn collega’s en ik dat niet aan ons hart te laten komen en eens goed de benen los te schudden op ons jaarlijkse nieuwjaarsfeest. Dit jaar stond het feest in het teken van de jaren fifties. Veel collega’s hadden de moeite gedaan om zich uit te dossen in fifties kledij, inclusief zwierige pettycoats. Zelf zag ik het niet zitten om mij speciaal voor deze gelegenheid een nieuwe jurk aan te schaffen, dus trok ik een glinsterend jurkje met een diepe decolleté uit de kast en verkocht ik dat als iets wat Marilyn Monroe nog gedragen zou kunnen hebben.

Na een te lange nieuwjaarsspeech tijdens dewelke een toenemend aantal magen begon te rommelen, werden we eindelijk losgelaten op het warme en koude buffet. Spijtig genoeg waren er slechts vier standjes voorzien waar je kon aanschuiven om je eten te krijgen. Aangezien we met zo’n 200 feestvierders waren, ontstonden er al snel heel lange wachtrijen. Geen erg, samen honger lijden, schept een band en ik had heel leuke gesprekken met collega’s terwijl we op ons eten stonden te wachten. Het eten (Aziatisch, Italiaans en Marokkaans) was best lekker, alleen jammer dat door de koude temperatuur in de zaal in combinatie met de ijskoude borden het eten koud was op het moment het ons bord raakte. Gelukkig is honger de beste saus en waren de nagerechtjes om duimen en vingers af te likken.

IMG_2637

Na het eten was het tijd om de dansvloer te betreden, of voor de dames en heren met veel geduld: plaats te nemen aan de kappersspiegel om zich van een fifties kapsel en make-up te laten voorzien. Ik verkoos de swing dansinitiatie van Radio Modern en griste een vrouwelijke collega mee om samen een danskoppel te vormen. Na de initiatie was het tijd voor free style en kwam ik niet meer van de dansvloer af. Het viel wel op dat er twee soorten collega’s waren: zij die dansten en uit de bol gingen en zij die genoten van het aan de toog hangen met een glas alcohol (de wijn trok op niks, naar mijn bescheiden mening) in de hand. Ondanks moedige pogingen van mijn kant om de niet-dansers over te halen ons te vervoegen op de dansvloer, boekte ik weinig tot geen succes. Wel extra punten voor de collega die als Elvis Presley verkleed kwam. Rock on, baby!

Na lang twijfelen besloot ik vlak voor het einde van het feest mij toch te wagen aan zo’n fifties kapsel. Bij al mijn vrouwelijke collega’s zag dat er geweldig uit, dus wat kon er misgaan? Veel, blijkbaar. Het kapsel stond mij echt niet, ondanks het feit dat sommige collega’s mij van het tegendeel probeerden te overtuigen. Al een geluk dat ik niet in de fifties geleefd heb! Het enige voordeel is dat ik er veel extra haarspeldjes aan over hield. De rare blikken van de mensen op de trein naar Leuven nam ik er dan maar bij. 😉

IMG_2642

De hele namiddag werd opgeluisterd door Radio Modern. Heel tof gedaan en tot in de puntjes verzorgd. Ik keerde huiswaarts met een stuk of vijf polaroid foto’s. Een souvenir om te koesteren.

Nieuwjaarsreceptie nummer zoveel

Kan een mens naar té veel nieuwjaarsrecepties gaan? Ik ben persoonlijk van mening van niet, maar ik moet helaas ruiterlijk toegeven dat de receptie die ik deze avond bijwoonde niet meteen een laaiend succes was. Niet al te veel volk, geen lekkere hapjes en een vrij podium waarvan één act ronduit slecht was, een tweede een ietwat naïef idee over een blockchain implementatie uit de doeken deed en eigenlijk enkel de derde act, een Engelstalige dame, iet of wat te pruimen viel. Dat de hapjes niet lekker waren, bleek uit het feit dat de overvloedig gevulde schotels slechts met moeite leeg geraakten. Niet bepaald een feestelijk gezicht: al die hapjes die niemand wilde opeten.

Nuja, can’t win ‘em all en ik heb toch mijn gezicht laten zien.

40 = 2 x 20

En dat moest gevierd worden! Zaterdag waren we te gast bij één mijn van beste vrienden uit mijn studententijd. Denk aan samen practica doen, elkaars oplossingen kopiëren, feestjes afschuimen, nachtelijke avonturen en party crashen op doctoraatsrecepties. De zotste dingen hebben we uitgehaald in onze studententijd. Dat die memorabele  2 x 20 in stijl gevierd moest worden, stond bijgevolg als een paal boven water.

Mijn vriend en ik waren als allereerste van de partij, iets na vijven, het aanvangsuur van het feestje. De familie van onze vriend (moeder, broer, schoonzus en de tweeling nichtjes) waren druk in de weer met alle voorbereidingen van het feest. De hoeveelheid eten die onze vriend voorzien had, was werkelijk indrukwekkend en toen de eerste drie kwartier geen andere gasten kwamen opdagen, vreesde ik even voor het ergste. Gelukkig bleken de gasten van onze vriend niet al te stipt te zijn en druppelde er geleidelijk aan meer volk binnen. Onze magen werden alleszins gul van spijs en drank voorzien en voor mij was het een prettig weerzien met mensen die ik voor de laatste keer op het trouwfeest van onze vriend (nu helaas gescheiden) gesproken had. Leuk om te horen hoe het hen ondertussen vergaan was in het leven.

IMG_2600

IMG_2602

Naarmate de avond vorderde, werd het gezelschap zatter (ik pleit schuldig) en zakten we met de die hards naar een heuse 30+ fuif af. Dat moet toch ook alweer een tijdje geleden zijn. Van de fuif zelf herinner ik me slechts flarden. Ik kan duidelijk minder goed tegen alcohol dan vroeger. Spijtig genoeg eindigde de avond een beetje in mineur. Een van de party girls werd op het einde van de avond een beetje ziek. En het eindigde ermee dat ik haar op de stoep zat te troosten nadat ze haar maaginhoud had geleegd. Oh well, kan gebeuren. Mijn vriend en ik hebben haar daarna te slapen gelegd in de logeerkamer van onze kameraad. En laat ons hopen dat ze zich de dag nadien niet al te mottig voelde. Zelf was ik zondag alleszins ook niet in topvorm.

Een kermis is een geseling waard, zullen we maar denken.

Het Grote Nieuwjaarsbrievenweekend

Vorig weekend stond helemaal in het teken van de petekindjes, allez, toch twee van de drie, want het derde woont in Zwitserland en daar doen ze niet aan nieuwjaarsbrieven. Zaterdagmiddag werden we verwacht bij de zus en schoonbroer van mijn vriend, alwaar we samen lunchten alvorens niet één, maar drie nieuwjaarsbrieven te mogen aanhoren. Na de zelfgeschreven (inclusief schattige schrijffouten) nieuwjaarsbrief van het oudste nichtje en petekindje van mijn vriend, konden de twee jongere zusjes natuurlijk niet achter blijven. Het middelste nichtje richtte haar voor de meter bedoelde nieuwjaarsbrief zelfs aan ’tante yab’. Een hele eer, al blijf ik het moeite hebben met het voorvoegsel ’tante’, ik voel mij al oud genoeg, de laatste tijd (het is dit jaar al twintig jaar geleden dat Lady Di verongelukte, terwijl het pas gisteren lijkt dat ik tijdens tweede zit samen met een kameraad op zijn studentenkot live naar de begrafenis zat te kijken).

Het werd verder een gezellige namiddag met een hoop spelletjes (UNO blijft mijn favoriet). Bij valavond keerden we terug naar Leuven. Mijn vriend bijzonder geconcentreerd achter het stuur, want op de heenweg naar Geel, waren we maar liefst drie wagens tegen gekomen die van de weg geslipt waren en zelf hadden we ’s ochtends ook één keer een bocht gemist, gelukkig zonder erg, want we reden gewoon op het kruispunt rechtdoor een veldweggetje op. ’s Avonds bleek het echter minder glad dan ’s ochtends dus we bereikten zonder kleerscheuren ons appartementje in Leuven.

De zondag was het de beurt aan mijn petekindje. In tegenstelling tot de nichtjes de dag voordien, was er heel wat overredingskracht nodig om mijn petekindje zijn nieuwjaarsbrief te laten opzeggen. Hoe zeer de mama ook haar best deed, ik kon hem amper verstaan. Gelukkig kwam hij nadien los en na het avondmaal speelden we samen verstoppertje tot ik het beu werd en hem zei dat ik nog één keer zou meespelen, maar dat hij dan wel zijn nieuwjaarsbrief nog eens moest opzeggen. En zowaar, hij deed het nog ook (wel al roepend in de andere kamer, maar hey, I take what I can get).

En zo werden de spaarrekeningen van de jongste generatie ook alweer gespijsd.

Party like it’s 2017

Toegegeven, veel zin had ik er niet in, deze maandagochtend. Het was plezant in mijn bed en de laatste ontwikkelingen op het werk maken dat ik er mij minder thuis voel dan andere jaren. Maar hey, de broodjes van de Pistolet waren lekker, de chocolademousse en de brownies nog veel beter! En ja, mits wat aandringen, slaagden mijn lieve collega’s er toch in mij over te halen om mee te gaan dansen en vieren. Wat ik, eens over de streep, dan ook met volle overgave gedaan heb. Zo ben ik dan ook wel weer. 😉

Ik geloof niet dat 2017 de wereld veel goeds zal brengen, maar deze maandag heb ik het even niet aan mijn hart laten komen.

2017 begon zoals 2016 eindigde

Met gourmet in goed gezelschap! Enkel visgourmet deze keer, maar opnieuw voorafgegaan door de uitstekende hapjes van De Walvis. Geen oesters deze keer, want mijn familieleden zijn niet zo’n liefhebbers. Eén van de neefjes had last minute verstek laten gaan om een reden die hij wellicht liever niet op het internet gepubliceerd ziet staan, dus in totaal waren we met tien personen aan de feestdis. En volgens mij hadden we voor bijna dubbel zoveel personen eten. 😉 Het was de eerste keer dat we visgourmet deden voor nieuwjaar en ik moet zeggen: voor herhaling vatbaar. Heerlijk!

En zoals de traditie het wenst, sloten de mannen de avond af met exclusieve whiskyflessen die speciaal voor de gelegenheid gekraakt werden. Helaas moest ik mij beperken tot ruiken, want ik was BOB van dienst. Al gun ik mijn vriend graag zijn glaasje whisky, per slot van rekening is hij degene die veruit het vaakst achter het stuur zit.

IMG_2471

IMG_2472

IMG_2473

Goodbye 2016, hello 2017!

In dit blogpostje helemaal uitleggen hoe het juist zo uitgedraaid is, dat zou me te ver leiden, maar om de één of andere reden vierden mijn vriend en ik dit jaar Oudjaar in Westmalle met twee koppels (waarvan we er één slechts heel oppervlakkig kenden) en hun kinderen.

Wat begon als een plan om het rustig aan te doen zonder al te veel poeha, werd uiteindelijk een feestelijke bedoening met oesters en vishapjes van De Walvis, vis- en vleesgourmet op teppanyakiplaten vergezeld van zelfgemaakte slaatjes, schuimwijnen en wijnen uit Duitsland, Frankrijk, Portugal Australië en Italië, champagne, véél champagne, een middernachtelijk houtvuur in de tuin, ijs met chocoladesaus, Krupnik, Don Papa rum, dansdemonstraties en veel gezever (hoe later op de avond, hoe meer gezever, uiteraard).

IMG_2453

IMG_2457

Pas om half vijf zochten wij de slaapkamer van de dochter des huizes op, die zo vriendelijk was geweest om plaats voor ons te ruimen. Ik sliep verrassend goed in deze jongemeisjeskamer.

Op nieuwjaardag hadden mijn vriend en ik de wekker om 11u gezet, kwestie van niet té lang in bed te blijven liggen. De gastheer zag er een beetje verfromfraaid uit (die nachtelijke Westmalles waren misschien toch niet zo’n goed idee), maar het simpele middagmaal (boterhammen met kaas) smaakte me uitstekend. Kwestie van wat tegenwicht te bieden aan al de decadentie van de dag voordien.

Na de lunch hingen we wat in de zetel en keken we samen naar Frozen (de allereerste keer dat ik deze film min of meer volledig gezien heb) tot het tijd was om afscheid te nemen.

We hadden wat mij betreft 2016 niet op een betere manier kunnen uitwuiven.

Kerstbrunch bij Salons Georges

Een tijdje geleden zag ik op facebook een eventaankondiging passeren voor de kerstbrunch bij Salons Georges. Ik keek snel naar wat het kerstbuffet zoal te bieden had en bleef hangen bij de oesters. Oesters à volonté op kerstdag! Count me in!

En dus wandelden mijn vriend en ik op kerstochtend op ons gemak naar Salons Georges voor wat quality time met z’n tweetjes. We hadden een fijn tafeltje voor ons tweetjes en genoten van al het lekkers dat het buffet te bieden had, zonder stress of verplichtingen. Voor herhaling vatbaar!

IMG_2419

IMG_2420

IMG_2421

Mini-kerstfeestje

Vanavond de laatste Spaanse les van ’t jaar 2016 afgesloten met een klein kerstfeestje. Omdat de juf nogal last minute (de mail dateert van 22.38u de dag voordien, om exact te zijn) afkwam met het voorstel, eindigden we met een fles cava per persoon (we zijn in totaal met negen in de klas). Uiteraard was het onmogelijk om zoveel flessen cava op een uurtje soldaat te maken, dus gaven we de eer aan de jarige om te trakteren met haar flessen Freixenet (toegegeven, betere cava dan degene die ik mee had genomen). Ook de overdaad aan hapjes konden we onmogelijk de baas.

En zo keerde ik na het feestje huiswaarts met evenveel flessen cava als waarmee ik vertrokken was en slechts een tiental gehaktballetjes armer. Niet dat het uitmaakt, die cava raakt wel op en zo heb ik mijn klasgenootjes (allemaal nieuwe gezichten dit jaar) weer wat beter leren kennen.