Vandaag stond bijna volledig in het teken van de sollicitatiegesprekken voor het belangrijke project dat momenteel volop in opstart is en waarvan ik de eer heb de sponsor te zijn. Omdat ons recruteringsbeleid voorschrijft dat we eerst interne kandidaten de kans willen geven om binnen het bedrijf een nieuwe job te starten, zag ik veel intern talent de revue passeren. Heel erg fijn om bepaalde collega’s wat beter te leren kennen en zelfs al zal ik sommige collega’s moeten teleurstellen, het is sowieso knap dat ze hun ambities geuit hebben en de moeite genomen hebben tijd uit te trekken om zich voor te bereiden voor deze procedure.

Tussen de sollicitatiegesprekken door, ging ik rond de middag kort langs bij de potluck van één van de teams in mijn afdeling. Doordat er last minute een teamvergadering weg viel, was de opkomst minder groot dan gehoopt, maar dat hield ons niet tegen om er een gezellige middag van te maken. Mijn bijdrage aan de potluck bestond uit bananenbrood en chocolate chip cookies die ik ’s ochtends gekocht had bij Madmum in het station van Leuven (wat een hele uitdaging bleek, want blijkbaar was hun kassasysteem niet voorzien op het verkopen van een gans bananenbrood). Natuurlijk waren het vooral de collega’s die zelf iets gekookt of gebakken hadden die (terecht) met de meeste lof gingen lopen. Ik genoot alvast van een lekkere quiche en heerlijke huisgemaakte worstenbroodjes. Meteen genoeg energie opgedaan om de gesprekken in de namiddag verder te zetten.

Ik sloot de dag af met drie korte vergaderingen van nog geen half uur. De laatste vergadering van de dag was om 16.30u met mijn stafmedewerker. We hadden afgesproken het kort te houden, want hij moest echt om 17u vertrekken om zijn trein te halen. En dan slaat Murphy toe natuurlijk: in de lifthal laat hij zijn glazen koffietas vallen, die in honderdduizend kleine stukjes uit mekaar spat. Ik zag de wanhoop in zijn ogen en bood meteen aan het gebroken glas in zijn plaats op te ruimen, wetende dat hij een belangrijke afspraak had. Hij nam ietwat gegeneerd afscheid, maar ik kreeg meteen al hulp van de directeur communicatie en een collega van IT. En zo kwamen we erachter dat er nergens in ons gebouw stoffer en blik te vinden is. Noodgedwongen moesten we de boel dus opruimen met een stuk karton. We raapten de grootste stukken op om die in de glasbak te gooien en veegden de kleine stukjes bij elkaar in een hoekje. We zetten er een kartonnen bordje voor om de collega’s te waarschuwen dat er gebroken glas lag en hoopten van harte dat de kuisploeg morgenvroeg haar werk zou doen.

Op zich vond ik dit nog wel een goeie afsluiter van de dag. Een echte demonstratie van team work!