Author: yab

Margarita’s en vriendschap

Maandagavond hadden we een dinner date in de New Mexico met sexy ladies J en L. We genoten van het lekkere eten en dronken margarita’s. De avond vloog voorbij. Het gesprek rolde van het enige onderwerp in het andere en soms ontsponnen er zich parallelle gesprekken die de frustratie dat het niet mogelijk was alles tegelijkertijd te vertellen enkel verhoogden. Op het einde van de avond hadden we alle vier het gevoel dat we nog lang niet uitgepraat maken. En werd er afgesproken elkaar snel weer te zien.

Jammer genoeg verlopen gesprekken niet altijd zo vlot en gemoedelijk. Bij sommige vrienden die ik al jaren ken, vallen er steeds langere pijnlijke pauzes in het gesprek. De gemeenschappelijke grond die er eens was, lijkt verdwenen. Vervangen door twee continenten die in tegengestelde richting uit mekaar drijven. Vaak, maar zeker niet altijd, doet dit fenomeen zich voor bij mensen die kinderen gekocht hebben. De gezamenlijke interesses zijn weg, de gespreksstof op. En dat is uitermate pijnlijk. Want wat doe je daarmee? Hou je een langzaam uitdovende vriendschap in stand? Of knip je de banden door?

Sushi

Dit weekend werd er naast goed gefeest, ook veel sushi gegeten. Vrijdag probeerden we na de feestelijke opening van Leuven kermis een nieuwe sushizaak uit. Restaurant Sakura stelde niet teleur. Al was het spijtig dat er zo weinig mensen in de zaak waren. Zeewier is lekker en rauwe vis is gezond, mensen!

En zondag bleek dat de ouders van mijn vriend voor ons bezoekje het afhaalmenu van de plaatselijke Japanner wilden uitproberen. En wie zijn wij om daar neen tegen te zeggen? De sushi was van mindere kwaliteit dan de Leuvense, maar wel aanvaardbaar. Er was alleszins meer dan genoeg om onze buikjes rond te eten.

Trouwfeesten

Je zou denken dat we ondertussen de meeste trouwfeesten in onze vriendenkring al achter de rug hebben, maar niets is minder waar. Niet dat ik daarom rouwig ben, er kan naar mijn bescheiden mening nooit genoeg gefeest worden.

En zo begaven we ons gisterenavond naar het verre Vremde. De bruid en de bruidegom hadden ervoor gekozen om de huwelijksviering te houden op de plaats van het feest zelf, zodat alle genodigden dit moment konden meemaken. De rent-a-priest-priester had er echt een heel persoonlijke viering van gemaakt. De ontroerde bruid pinkte een paar traantjes weg bij de persoonlijke verhalen en kreeg het bij het uitwisselen van de huwelijksbeloften even niet meer gezegd van ontroering. Erg mooi.

Het was prachtig weer, wat toeliet om de eerste twee gangen aan staantafeltjes buiten te serveren. Het concept van het feest was een “walking dinner”, maar ik moet toegeven dat ik toch blij was dat ons groepje een tafel kon vastkrijgen om de rest van de menu zittend te nuttigen. Walking dinners en ik, we zijn nooit grote vrienden geweest.

Na een overvloedig dessertenbuffet werd het tijd om de beentjes los te schudden. Spijtig genoeg begonnen er al veel aanwezigen naar huis te trekken. Mensen met jonge kinderen, he, die kunnen niet meer feesten tot in de late uurtjes, want ze worden ’s ochtends ongenadig uit hun bed gezet. De dansvloer bleef, op ons groepje na, akelig leeg. Al had dit ook voordelen. De dj heeft elk nummer dat ik aangevraagd heb, gespeeld en we hadden ruimte zat om eens goed uit de bol te gaan.

Uiteraard sloten we het feest af om in het holst van de nacht tegen de slaap vechtend terug naar Leuven te keren.

De opwindvogelkronieken

Het eerste boek van Haruki Murakami dat ik gelezen heb, is een bizar beestje. Deze magisch-realistische roman valt uiteen in drie delen, waarvan het derde deel enkele jaren later geschreven is dan de eerste twee. En dat merk je aan het verschillende tempo van de delen.

Ik moet zeggen dat ik wat moeite gehad heb met dit boek. Ergens midden in het tweede deel begon de passiviteit van de hoofdfiguur Toru Okada mij verschrikkelijk tegen te steken en heb ik het boek terzijde gelegd. Omdat er onder mijn collega’s echter een hele hoop Murakami-fans zijn, heb ik het opnieuw ter hand genomen tijdens onze Europareis.

En daar heb ik geen spijt van gehad. Ronduit briljant zijn de passages over de spanningen tussen Japan en Rusland in Mantsjoekwo tijdens de tweede wereldoorlog. De scène waarin Murakami beschrijft hoe een Japanner levend gevild wordt door een Mongool behoren tot de grootste horror die ik ook gelezen heb (en ik heb in mijn jonge jaren heel wat horror gelezen). Ik krijg al kippenvel als ik er aan terugdenk. Ook het verhaal van de dierentuin werd op een zeer aangrijpende manier verteld.

In het derde deel laat het hoofdpersonage Toru Okada zijn passiviteit achter zich (hoera!) en gaat hij actief op zoek naar zijn vrouw die op een dag zomaar uit zijn leven verdween. Uiteindelijk wijst alles erop dat ze een duister geheim met zich meedraagt, waar haar broer, een sluwe politicus mee te maken heeft. De rode draad die door het boek loopt, is dat alles met elkaar verbonden is, hoe ver gezocht dit soms ook lijkt. En de hoofdfiguur moet proberen de weg te vinden in dit doolhof van verhalen dat zich in een parallelle werkelijkheid lijkt te bevinden.

Het verhaal van de man die zijn vrouw kwijt speelde, dient enkel als een kapstok om allerlei bizarre personages aan het woord te laten, die allemaal hun verhaal aan Toru Okada vertellen. Het zijn die personages die voor mij het boek het lezen waard maakten. Want of de relatie van Okada en zijn vrouw echt het redden waard was, dat betwijfel ik. Voor mij is het feit dat ik door dit boek te lezen meer te weten kwam over de duistere Japanse geschiedenis tijdens de tweede wereldoorlog een extra reden om tevreden te zijn dat ik dit boek gelezen heb.

Pakistan

’t Was u wellicht ontgaan, maar het heeft de voorbije periode nogal hard geregend in een land dat voor velen onder ons synoniem is met terrorisme. Toch ben ik ervan overtuigd dat de meeste Pakistani mensen zijn die er, net als wij, het beste van proberen te maken. Mensen die hun kinderen gelukkig willen zien worden en gezond oud willen worden.

Surf daarom naar http://www.overleefjijpakistan.be/ en stel je voor dat jij in de schoenen van een ontheemde Pakistani zou staan, dat jij alles kwijt was en nu in een tentenkamp op water en voedsel zat te wachten. Een gift via sms is snel gedaan.

1 september

Voor mij al lang niet meer synoniem met de eerste schooldag, maar sinds vorig jaar wel met een nieuw begin. 1 september 2009 is de dag waarop ik de leiding kreeg over een klein maar fijn team van acht personen. Het was een boeiend jaar waarin ik de knepen van het leiding geven met vallen en opstaan onder de knie kreeg. Een jaar waarin ik tot mijn spijt één zeer waardevolle medewerker zag vertrekken. Je kan mensen nu eenmaal niet verbieden een geweldige opportuniteit aan te nemen. Een jaar waarin ik het gevoel had dat ,okm team gegroeid is en beter op mekaar ingespeeld raakte. Een jaar dat sneller dan ik ooit had kunnen denken, voorbij gevlogen is.

Op naar het volgende!

Geluidsoverlast

Ik ben zelf de eerste om te zeggen dat mensen die klagen over geluidsoverlast van speelpleinen in hun buurt weinig verdraagzaam zijn. Maar vanavond kon ik hen heel even begrijpen. In de zetel naast mij zat een kind van een jaar of drie met de meest irritante lach ooit. Haar schelle lach duurde minutenlang, kaatste tegen de ruiten en vulde de ganse treincoupé. En net wanneer ik dacht, oef het is gedaan, en ik me weer probeerde te concentreren op mijn cursus Japans begon het opnieuw. En opnieuw en opnieuw en opnieuw. Waarop de ouders zo nu en dan met weinig overtuigingskracht “sst” zeiden. Zonder resultaat, want die door merg en been gaande lach bleef maar voortduren.  En ik maar hopen dat de rit snel gedaan zou zijn.

Jaja, deze treinrit was ik even een verzuurde mens.

Met het geluid van brekend glas

Zo werd ik deze morgen onverwacht uit mijn halfslaap gewekt. Bleek dat ergens in onze koelkast een subtiel evenwicht verstoord raakte waardoor een fles voorgemengde mojito tegen de grond gegaan was bij het openen van de koelkastdeur. Na de grootste scherven bijeen geraapt te hebben, gaven we het op en lieten we de boel plakkerig wezen. Tijd om aan de nieuwe werkdag te beginnen. En zo kwam het dat we deze avond door een aangenaam drankgeurtje op ons appartement verwelkomd werden.

Oh well, ik was toch al nooit een fan van voorgemengde cocktails. Geef mij maar the real thing.