Krapuul. En meer woorden wil ik daar niet aan vuilmaken.

En ik heb géén examens meer af te leggen en géén papers meer te schrijven. Ik heb gewoon even géén zorgen aan mijn kop (ik kan het amper geloven). De zon schijnt. We hebben deze middag op het werk een leuke receptie gehad. En voor het weekend heb ik twee trouwfeesten en een Open Monumentendag in het vooruitzicht! Mijn weekend kan al niet meer stuk. 😉

Mmm, misschien was dat verhaal van lord CMS over die collega die een uiltje ging knappen op het toilet nog zo gek niet. 😉

Edit: Dat verhaal is dus wel degelijk door Liza verteld en niet door ons aller lord. Mijn excuses voor de foute bronvermelding.

Deze ochtend werd mij weer maar eens pijnlijk duidelijk waarom ik nooit of te nimmer cola drink. Dat spul is niet te drinken, zo plakkerig zoet, bah bah bah, ik heb er nog een vieze nasmaak van in mijn mond. Jammer genoeg had ik deze ochtend echt wel een caffeïneboost nodig en waren al mijn Naludrankjes op.

Cola is bucht, zeg dat ik het gezegd heb.

Nog een kleine 24 uur op mijn tanden bijten en laat dan die mooie nazomer maar beginnen!

Vanmiddag had ik een afspraakje met collegabloggers Liza en lord CMS. Gezellig gebabbeld, gelachen met de belevenissen van CMS, de tijd vloog. Zeker voor herhaling vatbaar, wat mij betreft. (Allez, als Liza en CMS mij nog willen zien, he.)

Een mens vraag zich af of er ook onsympathieke mensen rondlopen in het blogwereldje. 😉

Ik heb daarnet in een vergadering gezeten waar ze staalhard beweerden dat intelligente zoekmachines databanken over vijf jaar overbodig zouden maken. En ‘t is nog niet eens 1 april.

Waarschuwing: dit wordt een ongelooflijke melige stoefpost. Mensen die daar niet tegen kunnen, gelieve elders te gaan lezen, danku.

Mijn vriendje dus! Hij figureert redelijk vaak op deze blog, maar dit wordt nu eens een berichtje volledig aan hem gewijd.

Hij heeft het de laatste tijd niet onder de markt. Terwijl ik zit te blokken, vult hij dozen met onze rommel om te verhuizen en verwijdert hij de stofnesten die zich onder onze bedden verzameld hebben. Hij wast de borden die ik vuilgemaakt heb af, terwijl ik zit te vloeken op mijn paper. Hij luistert geduldig naar mijn gezaag dat familiaal vermogensrecht saai is en dat duizend bladzijden toch echt wel veel te veel is. Hij gaat winkelen en neemt extra chocolade mee voor mij, als hart onder riem bij het blokken. Hij neemt verlof wanneer er vanalles geregeld moet worden, omdat ik al mijn verlof nodig heb om te blokken en examens af te leggen.

Het komt er op neer dat tijdens examenperiodes alle vervelende huishoudelijk klusjes op zijn schouders terechtkomen. En dat is hem nooit te veel. Hij doet dat allemaal voor mij, om mij te helpen, omdat hij mij graag ziet.

Ja, die eerste kus, al meer dan zeven jaar geleden daar buiten aan de RC-bar onder Alma III: beste beslissing van heel mijn leven. Ik zie u graag!

Ha! Eat that, network neutrality!

En nu… cocktail!