werk

Voor gesloten deur

Stipt om half elf stond ik bij het gebouw waar ik een afspraak had. Ik weet dat ik stipt was, want ik had er een stevig stukje snelwandelen opzitten om toch maar op tijd te zijn. Ik drukte op de bel, trots dat ik het gehaald had. Er kwam een bieptoon uit de luidspreker en ik wachtte een tijdje tot ik binnen gelaten zou worden. Het zoemende geluid dat de deur voor mij zou openen, bleef echter achterwege. Ik belde opnieuw. En opnieuw en opnieuw. En opnieuw.

Op zo’n moment slaat de twijfel toe. Ben ik wel op de juiste plaats voor mijn afspraak? Is het misschien op een andere dag? Heb ik mij vergist? Ik belde  naar ons secretariaat, die mij bevestigden dat ik inderdaad op het correcte tijdstip op de correcte plaats was. Gelukkig was er ondertussen een tweede persoon verschenen die op dezelfde afspraak moest zijn. Beiden staarden we enkele minuten moedeloos naar de deur die gesloten bleef.

Tot er iemand langs kwam die in hetzelfde gebouw moest zijn en die zo vriendelijk was om ons binnen te laten. Een kwartier te laat. Al dat gehaast voor niets. Ik ben al beter onthaald geweest. Gelukkig was er superlekker Libanees eten tijdens de lunch om de pijn te verzachten. 😉

Hoe we bijna verloren liepen

Het is een typisch groepsfenomeen. Iemand loopt een bepaalde richting uit en de rest volgt zonder nadenken. Als lemmingen. Het overkwam ons aan het begin van onze wandeling. Al snel had ik, met de wegbeschrijving in de hand, door dat er iets niet klopte. Jammer genoeg vielen mijn opmerkingen eerst in dovemansoren. Op een gegeven moment begon het ook bij anderen te dagen dat er iets niet klopte. De groep viel in twee delen uiteen. Eén deel keerde op zijn stappen terug. Het andere deel bleef dapper voortgaan. Ook ik ben een lemming, want mijn vriendjes zaten in het deel dat bleef verder gaan en dus volgde ik, tegen beter weten in.

Tot we in het metrostation kwamen, dat duidelijk niet het metrostation was dat in onze wegbeschrijving stond. Eindelijk slaagde ik erin wat mensen te overtuigen en de groep splitste weer in twee. Ik keerde met mijn volgelingen op onze stappen terug om de juiste weg te zoeken. De andere helft besloot de metro te nemen en ergens over te stappen op de juiste lijn.

Het terugkeren bleek een goed idee te zijn, al snel vonden we de juiste weg en we zagen allerlei prachtige art nouveau woningen en een schattige marktje. En wonder boven wonder, we vonden het juiste metrostation en wie zat er in de metro die we nog nét haalden? De twee andere groepen. And there was much rejoicing.

De rest van de dag heb ik de navigatie op mij genomen. We zijn niet meer verloren gelopen. 😉

De ideale manier om te ontstressen

Samen met collega’s een prachtige wandeling door Ukkel maken en genieten van de laatste zomerse zonnestralen. Lekker gegeten tijdens de middag en heel toffe babbels gehad. Een geweldige manier om je collega’s beter te leren kenne. Weg was de stress die ik deze week op mijn schouders voelde drukken. Weg was de hoofdpijn en de beginnende verkoudheid. Morgen begin ik met dubbel zoveel enthousiasme aan de laatste werkdag van de week. Ik heb er zin in!

En hoe valt het nu mee?

Dat leiding geven? Wel, voor zover ik daarover kan oordelen na een week, loopt alles  op wieltjes. Ik moet me natuurlijk nog in veel thema’s inwerken, maar ik heb een goed team waarop ik altijd beroep kan doen en ik ben niet te beroerd om uitleg te vragen als ik het zelf niet weet. Ik leer elke dag een beetje bij en zo hoort het.

Mijn nieuwe verantwoordelijkheden brachten ook met zich mee dat ik bepaalde taken heb moeten afstoten, wegens geen tijd meer. En dat afstoten heb ik gedaan met pijn in het hart. Zo is er één project waar ik al anderhalf jaar mee bezig ben en dat ik nog zal begeleiden tot eind dit jaar, maar dan is het gedaan. Finito. Voor altijd. Het doet zeer om daarvan afstand te moeten nemen, want ik heb er een stuk van mezelf in gelegd.

Maar kijk, stilstaan is achteruit gaan. Ik zie het helemaal zitten, ondanks het vele extra werk op mijn bureau en de nachtmerrie-achtige dromen. Mijn onderbewustzijn is als een gek nieuwe ervaringen aan het verwerken. Vandaar de erg levendige, zij het niet altijd plezante dromen. Maar dromen zijn bedrog en de realiteit valt tot nu toe beter mee dan verwacht.

Productief

Ik denk dat ik vandaag één van de minst productieve vergaderingen in mijn carrière heb meegemaakt. Er is niks maar dan ook niks vooruitgang geboekt en als er dan eens iets beslist werd, werd deze beslissing meteen in vraag gesteld.

Tijdverlies.

Een perfecte lunch

Op een terrasje onder een luifel. Genieten van de warmte van de middag, maar vermijden dat je verbrandt door de te felle zonnestralen. Samen met een collega besluiten decadent te doen en de lunchmenu in drie gangen te bestellen met een glaasje wijn erbij. Bijgevolg iets te laat terugkomen uit middagpauze en denken, ach wat, misschien ben ik morgen dood, ik moet er vandaag van genieten.

Chaos op het werk

Ons ganse secretariaat was afwezig vandaag. Een jammerlijke samenloop van ziektes (nog altijd geen Mexicaanse griep binnen onze muren gesignaleerd, dat komt natuurlijk doordat iedereen zo goed zijn of haar handen wast) en verloven. Gevolg: binnengekomen en uitgaande post dieonbehandeld bleef. En een licht paniekgevoel dat zich meester maakte van de medewerkers.

Gelukkig hebben enkele noodmaatregelen de kalmte hersteld. 😉