yab – regelneven bij rechten: 1-0.

That’ll show ‘m! Blablabla, stomme regeltjes. Alsof fulltime werken geen goed excuus is om van reeks te willen veranderen. Maar ik heb de veldslag gewonnen (nu alleen maar hopen dat dit ook geldt voor de oorlog)!

Gisteren zijn we op vriendenbezoek geweest. Het werd tijd, want de laatste keer dat we hen nog eens gezien hadden, was op hun trouwfeest en dat was in september… De concrete aanleiding voor het bezoek was het bekijken van de trouwfoto’s en de video (en ook gewoon gezellig bijkletsen, natuurlijk). Aangezien ik nogal een grote passie voor fotografie en fotograferen in het algemeen heb, was ik zeer benieuwd naar hun trouwalbum. En het mag gezegd: het album was schitterend. Volledig gedrukt, dus geen geknoei meer met foto’s die loskomen. En zeer veel mogelijkheden om de layout van de pagina aan te passen. Prachtige portretfoto’s ook.

Helaas waren de foto’s van het feest zelf van veel lagere kwaliteit. Maar ja, wat wil je, als je wegwerptoestelletjes op tafel plaatst en de gasten zelf hun gang laat gaan. Dan krijg je foto’s van stoelpoten, tafelkleden, bierglazen, enzovoort. Een gemiste kans, vind ik persoonlijk.

Yep, het weekend is weer voorbij gevlogen. En naar goede gewoonte zat het weer eivol. Stonden op het programma: tekenles (jay! we hebben geschilderd!!), een lunch met de jongens (en nog één ander verdwaald meisje) van mijn studentenvereniging, een security workshop waarvan ik als organisatrice moeilijk kon wegblijven, een gourmetavond bij mijn bomma in het potige gezelschap van mijn vier flink uit de kluiten gewassen neven (variërend van grootte tussen 1m85 em 2m), een pannenkoekenavond bij de schoonfamilie, een squashpartijtje en tussendoor heb ik nog wat vergeefse inspanningen gedaan om aan mijn paper te werken (need deadline stress).

En hup, daar staat de nieuwe werkweek alweer voor de deur.

Ha! Eindelijk kan ik ook mijn steentje bijdragen aan het grote blogdebat over Eurosong! Waar een uurtje squashen op een zondagavond toch al niet goed voor is. Ik heb dus tijdens de welverdiende meppauzes een flard Petra (die nu La Sakhra heet, weird) en een flard Kate Ryan (waarvan helaas de mama vier jaar geleden overleden is, ocharme, ‘t schaapje) meegepikt. En ik heb ook het nieuwe kapsel van Kate Ryan mogen bewonderen. En ‘t moet gezegd dat kapsel zag er een pak beter uit dan het vorige. Misschien moest ik ook maar weer eens de schaar in mijn haar zetten.

Oja, Eurosong, dus. Wel, ‘k heb van de liedjes zelf eigenlijk niet zoveel gehoord, maar ik ben wel gewonnen met het squashen. En dat is het belangrijkste. 😉

Bleh, dit soort berichten begint mij nu toch echt wel de keel uit te hangen. Let’s just move on, shall we?

En niks te vroeg ook. De Super Mega Belangrijke Vergadering is goed gegaan. Ondanks mijn slechte nachtrust. Het nadeel van nog tussen de studenten te wonen is dat die soms in het holst van de nacht al roepend en tierend ladderzat naar huis komen… En toen ben ik natuurlijk beginnen denken aan de presentatie die ik vandaag moest geven…

Ik ben wel een beetje pissed omdat de hoofdverantwoordelijke voor dit project, weer maar eens haar werk niet goed gedaan had en ik last minute nog haar deel van de slides voor de presentatie kon ineenboksen. Not funny. Ik heb er niks van gezegd, want de samenwerking in ons driemansteam is de laatste tijd behoorlijk suboptimaal. En ik had geen zin om nog wat meer olie op het vuur te gooien. Maar zeg nu zelf, beloven dat je een presentatie zal maken en dan gewoon klakkeloos de presentatie van de vorige keer kopiëren terwijl er superveel veranderd is, dat doe je toch gewoon niet?

Nu nog een filmpje zien samen met mijn vriendje en dan op tijd in bed kruipen voor wat onder-of-op-de-lakens-fun. Dan zijn mijn batterijen weer helemaal opgeladen voor een alweer een tot de nok toe volgeboekt weekend.

Zucht, ik hol gewoon van het ene naar het andere. Op het werk is het superdruk. Het lijkt wel alsof iedereen opeens met mij wil vergaderen (I’m so popular!). Deze week heb ik elke dag minstens één vergadering gehad en volgende week is’t van hetzelfde laken een pak. En tussendoor moet er ook nog gewoon gewerkt worden.

Tegelijkertijd is de bouw van ons appartement nu eindelijk in een stroomversnelling geraakt. Wij hebben ons de laatste dagen bezig gehouden met het kiezen van tegels, keukens, sanitair en het bepalen van de plaatsing van stopcontacten, lichtpunten en internetaansluitingen (van levensbelang!!). Respect voor de mensen die zelf bouwen of verbouwen, ik snap niet waar ze de tijd daarvoor vinden.

Gelukkig hebben we gisteren wat tijd genomen om ons te ontspannen. We zijn met wat vrienden gaan schaatsen. Als souvenir heb ik nu een schitterende blauwe plek. Dat zal mij leren tikkertje te spelen met mijn vriend die gewoon veel beter kan schaatsen en dus stukken sneller is.

Enfin, morgen staat er een Super Mega Belangrijke Vergadering op het programma, dus ik zal maar snel verder gaan werken…

Mijn vriendje heeft een boeket bloemen laten bezorgen op mijn werk. :-)) yab nu heel happy. :-))

(Ok, ok, ik weet het wel, Valentijn is maar een commercieel gedoe. Maar ‘t is toch plezant als je een bloemetje krijgt, he?)

Leuven sensibiliseert. En er valt zelfs wat mee te winnen.

In Bokrijk weten ze er alles van. En wij (mijn broertje, zijn vriendin, mijn vriendje en ikzelf) nu ook. Niet goedkoop, maar wel de moeite waard.