Deze voormiddag waren we te gast op een verjaardagsontbijt. Een heel tof concept. Met z’n allen in de tuin (gelukkig bleef het droog) genieten van het ongelooflijk uitgebreide ontbijtbuffet dat de jarige gastvrouw samen met wat helpende handen in mekaar had gebokst: fruitsla, smoothies, zachtgekookte eitjes, koffiekoeken, kaas, confituur, chocopasta, broodjes, zelfgebakken taart, kersen in chocolade gedoopt (zalig, ga ik zeker zelf ook eens maken) en nog veel meer. Een fijn alternatief voor een avondlijk feestje en dus perfect combineerbaar met het feestje dat mijn vriend en ik vandaag zelf geven. Nog een paar uurtjes voorbereiden en het is zover. Ik kijk er al naar uit!
feest
Twee jaar
Dat de tijd vliegt, dat wist ik al langer. Maar kinderen drukken je nog een beetje harder met de neus op de feiten. Zeker als je zo’n volwassene in spé een tijdje niet meer gezien hebt, valt het op hoe groot de sprongen zijn die ze gemaakt hebben.
Zondag vierden we de verjaardag van het petekindje van mijn vriend. Twee jaar al, net verlost van haar pamper en apetrots op haar potjesprestaties. Al gebeurt er zo nu en dan nog eens een ongelukje, de weg naar de onafhankelijkheid is definitief ingezet.
Helemaal een digital native trouwens, die kleine meid, want mijn iphone heeft geen geheimen meer voor haar. Ze kan het woord al prima uitspreken en perfect duidelijk maken welke spelletjes ze wil spelen. Wat een beetje vervelend is als je een stuk taart probeert te eten met een kind en een iphone op je schoot. Maar kom, het was haar verjaardag, dan mag een kind al eens verwend worden.
Culinaire overdaad
Het begon met de fajitas vrijdagavond, gevolgd door talrijke hapjes, Oosterse scampi met rijst en door de gastvrouw gemaakte chocoladecake als dessert op zaterdagavond. Zondagmiddag schoven we onze voeten onder de Langste Tafel terwijl we gezellig keuvelden met de oudjes rondom ons en zondagnamiddag werden we getrakteerd op taart en koffie voor de verjaardag van mijn grootmoeder. 91 al en ondanks het feit dat ze de week voordien haar pols had gebroken in het rusthuis door een ongelukkige uitschuiver op een natte plek, at ze met veel smaak haar taart op. Alsof er niets gebeurd was en ze helemaal niet het verband en vervolgens de voorlopige gips van haar pols had getrokken. De vrouw is gewoon fysiek onverwoestbaar. Doodjammer dat haar geheugen steeds meer op een kaas met gaten begint te lijken.
Mijn vriend kon dit weekend ook zijn hartje ophalen. Zowel vrijdag als zaterdag waren we te gast bij een koppel dat een kat in huis had. De eerste kat was speels, de tweede kat liet zich gewillig strelen terwijl ze op de schoot van mijn vriend lag. En de twee vrolijke jongens van het zaterdagse koppel maakte dat hij het kind in hem de vrije teugel kon laten.
Zonder de begrafenis was het een perfect weekend geweest.
Mijn eerste fotografieopdracht
De zus van een goede vriendin van ons trouwde voor de wet en zocht een fotograaf om dit (hopelijk eenmalige) gebeuren vast te leggen. Omdat ze wist dat fotograferen mijn hobby is, vroeg ze of ik bereid was om een paar fotootjes van haar en de bruidegom te maken. Voordat ik hier half freelancend fotografenland over mijn dak krijg: ze hadden al enkele professionele fotografen gecontacteerd, maar die hadden allemaal een volle agenda en zodoende was ze bij mij uitgekomen. Voor mij was dit wel een leuke uitdaging, want het zou de eerste keer zijn dat ik echt als “officiële” fotograaf een trouw zou vastleggen. Ik schoof wat met de afspraken in mijn agenda en nam de uitdaging aan.
De plechtigheid in het gemeentehuis duurde amper een kwartiertje, wat maakte dat ik niet veel tijd had om de bijzondere momenten vast te leggen. En ik moet toegeven dat ik toch wat zenuwachtig was, want wat als al die foto’s nu opeens onscherp uit mijn fototoestel zouden komen? De zaal waar de twee jongelingen in de echt verbonden werden, was ook niet echt fotogeniek. Gelukkig was er na de formaliteit van het wettelijk huwelijk een kleine receptie voorzien in een toffer zaaltje mét een mooi balkon dat een prachtig uitzicht gaf over de groene omgeving. Na wat geëxperimenteer met flitsen, werd besloten dat de groene omgeving met de dreigende grijze wolken een prima achtergrond was voor wat portretjes van bruid en bruidegom in wisselende samenstellingen met hun familie en schoonfamilie. Ik ben net eens snel door alle foto’s gegaan en denk dat er toch een paar geslaagde tussen zitten.
De laatste groepsfoto voor het gemeentehuis was net genomen, toen de hemelsluizen opengezet werden en het ganse gezelschap schielijk in hun auto’s diende weg te vluchten. Hopelijk zijn bruid en bruidegom tevreden met het resultaat.
Gingen we gisteren voor een broodje de stad in
Bleek Leuven overspoeld door dames met groene draagtassen. De KVLV bouwde een feestje omdat ze 100 jaar bestonden. Alhoewel ik zelf geen lid ben en ook geen intenties in die zin heb (de activiteiten lijken me net iets te rollenpatroonbevestigend), moet ik zeggen dat de levensvreugde die de dames uitstraalden, aanstekelijk werkte. Dus, proficiat KVLV, 20.000 feestvierende dames (en hier en daar een heer) dat kan tellen.
Cheese
En zo nog drie planken vol. Met dank aan onze uitstekende kaasleverancier The Cottage. Het was alleszins ruimschoots voldoende om nonkel, tante, vier neefjes, pa, broer en vriendin van eten te voorzien. En oja, wijn was er ook. Al kon ik daar antibiotica-gewijs maar even van nippen.
Babyborrel-overdaad
Zondag waren mijn vriend en ik uitgenodigd voor een babyborrel in Diksmuide, meteen onze eerste kennismaking met dit charmante West-Vlaamse stadje. Enig nadeel aan charmante West-Vlaamse stadjes: het duurt verdomd lang voordat je daar bent. Twee uur en vijf minuten met de trein, meer bepaald. Al een geluk dat de feestzaal dichtbij het station van Diksmuide lag. En zo waren we ongeveer even lang onderweg dan dat we effectief op het feestje waren, maar hey, het was de moeite waard (zoals blijkt uit onderstaand fotografisch bewijsmateriaal):
En ja, de baby was ook heel lief. 😉
Schrikken
Zondag waren we te gast bij onze vrienden in Tongeren voor ondertussen al de veertiende editie van ons jaarlijks driekoningenfeestje. Ik greep weer naast de boon, maar eerlijk gezegd was ik blij dat ik het kleinste stuk taart kreeg, want ik had me wat laten gaan bij het pasta opscheppen en het is zo onbeleefd om iets te laten liggen dat je zelf opgeschept hebt.
Terwijl de kinderen zich onderling amuseerden, speelden de volwassenen een spelletje “Bang”. Een gezellig middag/namiddag, die bijna heel anders was uitgedraaid. Tijdens het aperitieven had ik kleine U, net zes maanden oud, op de arm genomen. Hij bleef braaf zitten en scheen zich prima op zijn gemak te voelen. Terwijl ik hem vasthield, babbelde ik met onze vrienden. Tot kleine U opeens een schijnbeweging maakte en zich met zijn ganse gewicht achteruit wierp. Een schrille kreet ontsnapte aan de lippen van zijn moeder. En even flitste voor mijn geestesoog het beeld van een baby met een gapende hoofdwonde. Gelukkig zijn mijn reflexen nog goed en had ik hem stevig vast. Maar ik moet wel zeggen dat mijn hart als een razende tekeer ging. En dat van zijn moeder ongetwijfeld nog veel meer. Ik heb hem dan maar snel terug gegeven. Niks erg gebeurd, maar iedereen was wel flink geschrokken, kleine U uitgezonderd, want die bleef even vrolijk.
A little bit too much
Oudjaar op ons appartement, nieuwjaar bij mijn familie, de dag na nieuwjaar bij de familie van mijn vriend en morgen receptie op het werk. Een beetje te veel van het goede, als je het mij vraagt.
Oudjaar
Het was een succes. Ons bescheiden feestje onder vrienden. We waren met zes volwassenen en twee kinderen. Met veel liefde werden de verschillende gangen bereid. Al gebied de eerlijkheid me te zeggen dat mijn vriend en ik er ons dit jaar een beetje gemakkelijk vanaf gemaakt hadden met een kant en klare wildschotel van de traiteur. Hey, we waren de gastheer en gastvrouw, dan kan je je dat permitteren. Het wild was trouwens fabuleus en het is wel zo gemakkelijk als je jouw schotel gewoon in de oven kan schuiven.
De twee jongedames van twee en vier gedroegen zich als engeltjes en de oudste bleef zelfs mee op tot het nieuwe jaar aanbrak. We keken samen naar het vuurwerk boven Leuven en toostten op een geslaagd 2011. Waarna we ons geluk beproefden met een spelletje poker vergezeld van een paar glaasje wodka. (In mijn geval een paar glaasjes te veel, want echt fris heb ik me niet gevoeld, de eerste dag van het jaar achter het gourmetstel bij mijn familie.)