Door een niet zo goede planning van mijn kant, zitten we dit weekend maar liefst drie keer met de benen onder tafel. Gisteren gaan eten met vriend K in de Entresole. Vanavond hebben we een afspraak met vrienden T en J in de Dijlemolens en morgen worden we verwacht bij vrienden T en T in Tongeren. En de feestdagen zijn nog niet eens begonnen.
Author: yab
Brossen
Eigenlijk, eigenlijk, moest ik op dit moment in de fotografiecursus zitten. We zouden vandaag met de groep naar de stad gaan om samen foto’s te nemen. Maar omdat het gisteren zo slecht weer was, ik verschrikkelijk moe was en ik echt geen zin had om te fotograferen in de regen, heb ik vandaag gebrost met de bedoeling eens lekker lang uit te slapen. Wat natuurlijk weer jammerlijk mislukt is. Oh well, ik trek binnenkort wel eens op mijn eentje de stad in.
Blijven ademhalen
Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit in mijn leven zo druk heb gehad, zelfs niet toen ik nog een fulltime studie met een fulltime job combineerde. De dagen vliegen voorbij, ik heb voortdurend tijd te kort en ik word geplaagd door het verschrikkelijk vervelende gevoel dat ik continu achter de feiten aanhol.
Toegegeven, mijn team heeft momenteel één persoon te weinig, maar ook in mijn privéleven geraak ik maar niet bijgebeend. Het is zo dat ik meer overuren maak sinds ik leidinggevende ben, maar ik probeer dit zoveel mogelijk te beperken door mijn middagpauzes zwaar in te krimpen. Ik beknibbel op mijn slaap, maar weet dat dit op de lange termijn niet houdbaar blijft. En af en toe moet ik mezelf eraan herinneren dat ik gewoon moet blijven ademen. Ademen en verder doen. Snel, snel.
134 CV’s
Aan de ene kant is het natuurlijk geweldig dat er zoveel mensen geïnteresseerd zijn in de vacature binnen mijn team. Aan de andere kant maakt dit nog maar eens pijnlijk duidelijk dat het echt wel crisis is. De grote meerderheid van de CV’s bestaat namelijk uit pas afgestudeerden wanhopig op zoek naar een eerste jobervaring.
Coachend leiding geven
Het gebeurt niet vaak dat ik écht enthousiast ben over een opleiding. De meeste opleidingen zijn in hetzelfde bedje ziek: te veel slides, te veel theorie, te saai. De opleiding die ik gisteren en vandaag gevolgd heb, is echter van een heel ander kaliber. De lesgever, een hippe zestiger die ongemeen boeiend kan vertellen, laat genoeg ruimte om de theorie in te oefenen samen met de medecursisten. De oefeningen zijn geen rollenspelen, maar vertrekken vanuit reële problemen van de deelnemers die zowel uit de privé- als uit de werksfeer komen. Het is niet zozeer dat je in de cursus wereldschokkende nieuwe dingen leert, want eigenlijk ken je de meeste technieken al. De cursus vestigt er gewoon de aandacht op en leert je er bewuster mee om te gaan. Vanaf vandaag ga ik dus proberen iedereen in mijn omgeving wat actiever mijn waardering te laten blijken.
Een linkje naar de website van onze lesgever.
Een weekendje Ardennen – vrijdag
Mijn vriend en ik verbleven dit weekend samen met zijn neven en nichten en hun nakomelingen in Sunparks in Vielsalm. Hoofddoel van dit weekendje was gezellig samen zijn. Dit keer had ik de organisatie van het weekend niet op mij genomen wegens te weinig tijd en vooral te weinig goesting. Mijn vriend en ik hadden wel aangeboden om de boodschappen te doen voor het ganse weekend.
Omdat mijn vriend en ik het de laatste tijd ontzettend druk hebben op het werk, waren we later dan wenselijk in de Colruyt in Leuven. We winkelden al hollend door de Colruyt op basis van een onvolledig boodschappenlijstje dat ons door één van de nichtjes bezorgd was. Het was al half acht voordat we richting Vielsalm konden vertrekken. Al een geluk dat we ons oorspronkelijk plan om pas in Luik te gaan winkelen veranderd hadden.
Het geluk was echter niet aan onze kant, want vlak voor Luik bleek er een tunnel gesloten zijn, waardoor we een omleiding moesten volgen doorheen Luik. Het pluspunt: ik zag voor de eerste keer de overdonderdende schoonheid van het station Luik-Guillemins in het echt. Het minpunt: het verkeer ging stapvoets en we zagen heel onze timing overhoop gehaald. Onze eigen magen begonnen ondertussen serieus te rammelen en we vermoedden dat het bij de neefjes en nichtjes die op onze boodschappen zaten te wachten niet anders zou zijn.
Uiteindelijk waren we pas rond half tien in Vielsalm en bleken we zowat de laatsten te zijn. Gelukkig waren er onder de deelnemers twee professionele koks die het heft in handen namen en in een mum van tijd overheerlijke pannenkoeken op tafel toverden. Na een eerste hap van mijn pannenkoek met appeltjes voelde ik de stress in mijn lijf afnemen.
De rest van de avond babbelden we en speelden we spelletjes. We kropen vroeg in bed, een beetje bang gemaakt door het vooruitzicht van wenende baby’s in de ochtend.
Vermoeiend
Zo’n weekendje Ardennen, zeker als dat nog eens gevolgd wordt door het slotevent van de Week van de Smaak in Leuven. Een uitgebreid verslag volgt later.
Even weg voor een weekendje Ardennen
De dag dat we geëvacueerd werden
Door de drukte van de laatste dagen, heb ik jullie nog helemaal niets kunnen vertellen over de allereerste keer in mijn leven dat ik geëvacueerd werd.
Woensdagavond, rond kwart na vijf, vertrokken we vanuit Brussel Centraal naar Leuven. We waren nog geen drie minuten aan het rijden of de trein kwam plotseling tot stilstand, op een zucht verwijderd van Brussel Noord . We hadden meteen het gevoel dat er iets niet klopte. En ja, daar weerklonk de stem van de conducteur: technische problemen. De machinist deed zijn best om het opgelost te krijgen.
We maakten meteen al een kruis over ons eerste uur Japans taalpractitum. Oh well, toch al niet ons favoriete onderdeel van de les. Gelukkig hadden we wel onze cursussen bij en wat blijkt? Er is geen betere leeromgeving denkbaar dan een trein gestrand tussen twee stations zonder internetconnectie. Eén van mijn meest productie studeeruurtjes tot nu toe dit semester.
Na een half uur of zo werden we officieel een trein in nood en kregen we te horen dat we geëvacueerd zouden worden. Ik voelde me zowaar een damsel in distress. Na een anderhalf uur wachten, mochten we de trein verlaten. Twee galante heren hielpen mij vanaf het trapje op de sporen springen en hier en daar stond iemand om ons met een zaklantaarn bij te lichten.
Na een kort wandelingetje tot aan Brussel Noord konden we onze reis naar Leuven verder zetten om nog net de pauze en het tweede deel van de Japanse les te kunnen meepikken.
Meteen het spectaculairste wat ik deze week meemaakte. (Wat zegt dit over mijn leven?)
Proficiat, Herman!
Een Belg die president van Europa wordt, daar mogen we terecht trots op zijn. En weet je, ik geloof dat Herman dat met rustige vastigheid bijzonder goed zal doen. Nu afwachten wie hem zal opvolgen als eerste minister in dit apenlandje.