Soms is het recept voor een geslaagde avond erg eenvoudig. Afhaalfood van bij de Indiër om de hoek (hoera, momo’s!), een flesje cava en een lieve vriendin over de vloer die net als wij bijzonder geïnteresseerd is in WOI. Een perfecte gelegenheid om ons mooiste theeservies boven te halen.
Vandaag kwam er een pakje aan voor ons. Aangezien wij nooit thuis zijn, wanneer de koerierdiensten langskomen (het concept dat twee mensen voltijds werken, is hen wellicht vreemd), werd het pakje in ontvangst genomen door onze gepensioneerde bovenburen.
Deze avond gingen we het ophalen, met een klein presentje om hen te bedanken voor de moeite. We werden zoals gewoonlijk vriendelijk onthaald, al was ik even wat van mijn stuk gebracht toen de buurvrouw zei: “Kom binnen, deel in mijn groot verdriet.” Bleek dat haar petekind dit weekend was overleden. 33 jaar, hartaderbreuk. Poef, en gedaan. Mooie, pijnloze dood, maar wat een ramp voor de achterblijvers. Zo’n een jonge kerel, in de fleur van zijn leven, plots weggerukt van zijn geliefden.
Het was voor mij, nogmaals, een duidelijke aanmoediging om het maximum uit mijn leven te halen en me niet te laten opslorpen door onbenulligheden. Iets waar ik me goed genoeg van bewust ben, maar toch trap ik nog al te vaak in de valkuil van het geklaag en gezaag om trivialiteiten, terwijl het leven toch zoveel moois te bieden heeft.
Yolo? Of zoiets?
Mannen die denken dat ze Gods gift aan de vrouwheid zijn (het omgekeerde zal wellicht ook wel bestaan, maar daar heb ik niet zoveel last van). Er zit er zo eentje bij ons in de salsales. Man, man, wat een eikel. En hij vindt zichzelf natuurlijk ongelooflijk geweldig ende fantastisch. Altijd andere figuren doen, altijd ‘speciallekes’ moeten uithalen. Bijzonder ergerlijk als je zelf nog druk bezig bent om een figuur onder de knie te krijgen en je in opperste concentratie de passen aan het tellen bent.
Enfin ja, ik moet eerlijk toegeven dat mij diplomatische ik radicaal de mist in gaat op het moment dat ik met hem moet dansen. Ik beperk mijn conversaties tot “ja” en “neen” en tel de seconden af tot de leerkracht “Cambio!” roept.
Veel nagedacht deze week over het al dan niet stopzetten van deze blog en of het de moeite zou lonen een radicaal andere richting in te slaan (al weiger ik pentinent te beginnen met breien, haken, naaien of knutselen). Het is immers duidelijk dat deze blog een kneusje is, een kind zonder al te veel talenten en met weinig vriendjes op school. Maar goed, het is wel mijn kind. En het is niet omdat een kind niet voldoet aan de hooggespannen verwachtingen van de ouders, dat ze het daarom minder graag zien.
Per slot van rekening is deze blog een mooi, zij het erg fragmentarisch, overzicht van wat mij de laatste jaren heeft bezig gehouden. En wie weet, misschien groeit het onpopulaire kind ooit toch uit tot een zelfverzekerde volwassene?
Dus voorlopig modder ik maar wat verder aan. Ik denk dat de blogfrequentie sowieso naar beneden zal gaan, want “bloggen omdat het moet” levert geen geïnspireerde werkstukken op. Ik weet ook niet of ik tijdens mijn reizen nog een dagelijks verslag zal maken. Misschien beperk ik me eerder tot een round-up op het einde van de reis en een paar foto’s. Ik zie wel.
Met dank trouwens aan de mensen die de tijd genomen hebben om te reageren. Doet altijd plezier.
Wat er momenteel in Oekraïne aan het gebeuren is. Hoog tijd dat president Viktor Janoekovitsj aftreedt en het land zich kan losmaken uit de greep van vadertje Rusland.
Als tegengewicht voor een bijzonder kinderrijk weekend (een babyborrel op zaterdag en een familiebijeenkomst bij de ouders van mijn vriend op zondag), gingen mijn vriend en ik naar The Wolf of Wallstreet, de film waarin het woord “fuck” een recordaantal keer voorkomt. Een cocktail van seks, geld en corruptie, wie kan daaraan weerstaan?
Altijd al een fan geweest van Martin Scorsese en deze film is echt fenomenaal. Briljante acteerprestatie van Leonardo Dicaprio ook, niet te geloven dat dezelfde man ooit nog Romeo vertolkt heeft in mijn favoriete Baz Lurhmann film. Het aalgladde hoofdpersonage is immoreel in de overtreffende trap maar met een charme die hem tegelijkertijd aantrekkelijk maakt, hoe verwerpelijk zijn daden ook zijn.
Cinematografisch is The Wolf of Wallstreet een fantastisch werkstuk, al mocht de film voor mij wel wat korter zijn. Meer dan drie uur in het pluche van een cinemazetel doorbrengen, was wat van het goeie te veel. Al heb ik me geen moment verveeld, daar krijg je immers de tijd niet voor, want je wordt gewoon overspoeld door een golf van ongelooflijke gebeurtenissen.
Amper te geloven dat deze non-fictie is, trouwens. Nu, waarschijnlijk heeft Jordan Belfort zijn levensverhaal wel wat opgesmukt, maar toch. Onvoorstelbaar dat iemand zo lang mensen kan oplichten zonder dat er consequenties aan zijn daden verbonden zijn. En dat op het einde boontje om zijn loontje komt, daar ben ik nog niet zo zeker van, want met de inkomsten uit zijn boek en nu de bijhorende film, zal Jordan Belfort er ongetwijfeld opnieuw warmpjes inzetten.
Wie beweerde er ook alweer dat het leven eerlijk was?
In tegenstelling tot wat ik had gehoopt, heeft 2014 niet echt veel nieuwe inspiratie gebracht op bloggebied. Mijn leven is lang niet meer zo spannend als het vroeger was (of maak ik mezelf gewoon wijs dat het ooit spannend geweest is?) en ik neem aan dat jullie de eindeloze reeks opsommingen van etentjes met vrienden zo langzamerhand ook wel beu zijn.
Waar is de goeie oude tijd dat hier nog muren instortten of er in de ochtendlijke uren gaten in onze muur ontstonden of ik valselijk beticht werd van laster en eerroof? Ik krijg steeds vaker het gevoel dat ik mezelf eindeloos herhaal en dat de blogposts waar ik het meeste tijd in stop (mijn reisverslagen), het minst gelezen worden. Ik heb geen kinderen om over te bloggen en heb een hekel aan naaien en breien, dus ik vind geen aansluiting bij het steeds verder oprukkende legioen der mamabloggers en creablogs.
Enfin ja, dit moet zowat de eerste keer sinds het ontstaan van deze blog, vele jaren geleden, zijn dat ik serieus overweeg om ermee te stoppen. Want, hoe leuk het ook is, om te kunnen grasduinen in mijn archief en sommige memorabele momenten te kunnen herbeleven, bloggen doe je, hoe je het ook draait of keert, voor een publiek. En dat publiek, daar moet ik eerlijk in zijn, dat is er hier gewoon niet. Geen dialoog met de lezer, nul interactiviteit. Enkel de echoënde stilte van de grote leegte.
Een dagboek kan ik ook bijhouden op mijn eigen harde schijf.
Soms kunnen reclamefilmpjes behoorlijk verrassend uit de hoek komen.
Binnenkort gaat één van mijn medewerkers met verdiend pensioen na een lange carrière. Dat betekent niet alleen dat mijn team een hoop ervaring kwijt is, maar ook dat er een plekje vrijkomt voor een nieuwe collega. Een vacature, zoals ze dat zo mooi zeggen!
Vanavond nam ik de CV’s van de sollicitanten door. Opvallend veel jonge mensen met mooie diploma’s die duidelijk moeilijk aan een job geraken en enkel wat interims als werkervaring kunnen voorleggen. Jammer dat na al dat harde studeren voor niet één, maar vaak twee of zelfs meer diploma’s er geen toffe job voor hen is weggelegd. En dan hebben de jongeren bij ons nog geluk dat ze niet in Spanje of Portugal opgegroeid zijn, waar de jeugdwerkloosheid schandalig hoog is.
Maar wie weet, misschien wordt één van deze jonge mensen wel mijn nieuwe collega!