Author: yab

Hectische weken

Amai, januari is stevig uit de startblokken geschoten. Nu is januari sowieso altijd wel een drukke maand, maar dit jaar zijn er toch verschillende records gesneuveld, denk ik. Een combinatie van veel conflicterende deadlines op het werk met sollicitatiegesprekken voor de vervanging van één van mijn medewerkers die ons helaas gaat verlaten en daar dan nog eens de jaarlijkse taalcursusexamens bovenop. Omdat het vijfde jaar Spaans niet voldoende uitdaging vormt, besloot ik me dit jaar in te schrijven voor de wereldtaal Koreaans. 😉 Nu, begrijp me niet verkeerd, ik doe beide talen erg graag, maar toch nét iets minder op het moment dat er gestudeerd moet worden. Gelukkig heeft één van mijn mede-cursisten Koreaans zijn tijd gestopt in het maken van een heel goeie Memrise cursus om de woordenschat onder de knie te krijgen. Ideaal om te studeren op de trein.

Deze vrijdag was de zoveelste dag op rij dat mijn middagpauze opgeofferd werd om verder te werken. Met één hand typen aan een belangrijke nota en met de andere hand je eten in je mond proppen. Niet zo gezond, ik weet het wel, maar aan de andere kant krijg ik er ook een kick van wanneer onmogelijke deadlines toch gehaald worden. En alhoewel ik nog geen uitslagen heb, zijn alle examens goed verlopen. Nog even doorbijten voor de laatste sollicitatiegesprekken en het mondelinge examen Koreaans volgende week en januari is alweer voorbij.

Dat ging alweer ongelooflijk snel!

Contrapunt – Anna Enquist

Contrapunt is het laatste Verborgen Parels boek dat ik las. Titel en cover spraken me niet meteen aan, maar het werd me aanbevolen in mijn allereigenste commentaren, reden genoeg om het boek een kans te geven.

Jammer genoeg klikte het niet echt tussen mezelf en dit boek. Let op, objectief gezien kan ik de krachttoer die dit boek is zeker waarderen. De Goldbergvariaties van Johann Sebastian Bach die als rode draad doorheen het boek verweven zijn en die de pianiste gebruikt om haar grote verdriet te verwerken, de mijmerende herinneringen van de pianiste opgeroepen door de muziek, het verhaal van de rouw van Bach om zijn te vroeg gestorven zoon dat een spiegel lijkt voor het verhaal van de pianiste: al deze elementen worden in een heldere taal met elkaar verbonden. Knap gedaan.

Toch raakte dit boek geen snaar bij mij. Wellicht omdat ik de relatie tussen moeder en dochter moeilijk kon vatten. De relatie leek mij te zeer geïdealiseerd vanuit het standpunt van de moeder en de blik waarmee zij naar haar dochter keek vond ik somsakelig intiem, de afstand tussen beide individuen te klein. Misschien deed de pianiste mij te zeer denken aan mijn eigen moeder die haar wensen en verlangens op mij projecteerde. Een projectie die enkel tot teleurstelling kan leiden.

Conclusie: Van de vijf Verborgen Parels die ik las, is Woesten mijn absolute favoriet.

yab is vereerd!

Ok, toegegeven, het is niet de eerste keer dat ik vermeld word in het dankwoord van een doctoraatsthesis, maar ik blijf het een geweldige eer vinden. Alleen jammer dat ik onze vriend niet persoonlijk kon feliciteren met zijn grootste onderscheiding met felicitaties van de jury (wow!), omdat ik de laatste Koreaanse les voor het examen niet wilde missen. Gelukkig zorgde mijn vriend via Whatsapp voor live verslaggeving, maar steken deed het wel, dat ik zo’n bijzonder moment moest missen.

Eén ding is zeker: in San Francisco hebben ze er binnenkort een genie bij!

Awoert Foto.com

Chronologisch verloop van de feiten:

  • Bestelling voor honderd wenskaarten geplaatst op 30 december 2015.
  • De productie afgewerkt op 8 januari 2016.
  • Op 11 januari 2016 (!) eindelijk verzonden door Foto.com.
  • Op 12 januari 2016 ontvangen in zo’n pakjesautomaat van Bpost (toch iemand die zijn werk goed doet).

Het is nog amper de moeite om onze nieuwjaarswensen uit te sturen, ondertussen zijn we half januari… Dit zijn zonder twijfel onze laatste nieuwjaarswensen ooit.

Meteen de allerlaatste keer dat ik mijn nieuwjaarskaarten bij Foto.com besteld heb.

Pizza.be uitgetest

Update augustus 2016: Het Nederlandse Takeaway.com -in België actief onder de merknaam Pizza.be- heeft ondertussen de activiteiten van sectorgenoot Just Eat in België en in Nederland overgenomen.

Een tijdje geleden vond ik in mijn mailbox het voorstel om de (ondertussen niet meer zo) nieuwe thuisbezorgdienst Pizza.be uit te testen. Tegen zo’n voorstel kon ik natuurlijk moeilijk neen zeggen. Eten is namelijk één van mijn hobby’s. 😉

Pizza.be profileert zich op de markt als rechtstreekse concurrent van Just-Eat.be (de thuisbezorgdienst waar ik meestal mijn bestellingen plaats). Ik was dus wel benieuwd om eens een andere thuisbezorgdienst uit te testen. Na een eerste poging waarbij het me niet gelukt was te vinden waar ik de voucher moest ingegeven (in all fairness, kan ook aan mij gelegen hebben, want de link stond helemaal onderaan op de pagina), ging de bestelling de tweede maal vlekkeloos. Qua gebruiksgemak is de website van Pizza.be vergelijkbaar met die van Just-East.be, al lijkt op het eerste gezicht het aantal restaurants dat hun diensten aanleveren via Just-Eat.be groter te zijn. Logisch wellicht als je er rekening mee houdt dat de concurrent al langer op de markt is.

Ook bijzonder vreemd om onder de link Chinees bestellen in Leuven een allegaartje aan Aziatische restaurants terug te vinden, gaande van sushi, over Thais tot zelfs Indisch. Ik denk dat er slechts twee echte Chinese restaurants in de lijst voorkwamen. Enfin ja, het was wel grappig om via deze link lekker tegendraads een Indische maaltijd te bestellen bij restaurant Everest.

Onze bestelling zag er als volgt uit:

  • 1x Kippensoep € 3,50
  • 1x Hot & sour soep € 4,00
  • 1x Chicken madras, rijst € 11,00
  • 1x Lamb madras, nan € 13,00

IMG_9214

De levertijd wisten we niet op voorhand, want de foodtracker op de website werkte niet. Geen idee of dit aan het restaurant of de website lag, want bij onze eerste bestelling bij Pizza.be werkte de foodtracker vlekkeloos en kwam de echte levertijd bijna exact overeen met wat de website op voorhand aangaf. Omdat de foodtracker niet werkte en ik enkel de melding gekregen had dat mijn bestelling aangeboden was aan Everest, besloot ik na vijftig minuten wachten toch maar voor de zekerheid te bellen. Als ik honger heb, heb ik weinig geduld. 😉 Restaurant Everest wist me gelukkig te melden dat onze bestelling onderweg was en binnen tien minuten bij ons appartement zou zijn. In totaal moesten dus een uur wachten op onze bestelling. Voor de volledigheid moet ik erbij vermelden dat we onze bestelling op een zaterdagavond in de kerstvakantie plaatsten, wellicht een erg druk moment voor veel restaurants.

En hoe was het eten zelf? De soep vonden zowel mijn vriend als ik tegen vallen. Veel te waterig van smaak. Net alsof het restaurant gewoon water gekookt had en er dan wat groenten in gesmeten. De beide madras curry’s en de naan waren daarentegen uitstekend. De porties waren royaal én nog lekker warm bij aankomst. Grappig: onze maaltijd werd afgeleverd in een zakje van Just-Eat.be. De restaurants zullen zelf wat moeite hebben om het onderscheid tussen beide diensten te maken. 😉

Het grootste obstakel voor Pizza.be is naar mijn aanvoelen de naam. Door “pizza” in de merknaam te gebruiken, lopen ze wellicht een hoop potentiële klanten mis die zich niet zullen realiseren dat je via deze website ook andere gerechten dan enkel pizza’s kan bestellen. Jammer, want op het concept zelf valt natuurlijk weinig aan te merken.

Long time no see

En dat mag je gerust letterlijk nemen. Ondertussen was het al viereneenhalf jaar geleden dat we onze vriend die in 2011 naar Tokyo verhuisde, nog eens gezien hadden. En het zag er even naar uit dat we nog een paar jaar langer op een reünie zouden moeten wachten, want een eerste poging tot afspraak kon niet doorgaan omdat we toen in Düsseldorf waren.

Door omstandigheden nam onze Belg-in-Japan een latere vlucht naar Japan dan oorspronkelijk gepland en slaagden we er toch in deze avond af te spreken. Op de valreep, want de dag voor zijn terugkeer naar Tokyo. We spraken af aan de kaiten sushi van restaurant Kabuki (die me deze keer wat tegen viel, de rijst was niet goed gekookt en de vis was niet vers, jammer). Onze kameraad was buiten wat grijze haren in zijn baard nog niks veranderd. Nog altijd gepassioneerd door IT security en Japanse vrouwen. 😉 Met een nieuwe job bij een groot internationaal bedrijf in het vooruitzicht keek hij uit naar zijn terugkeer naar Tokyo. Tijdens zijn vorige job is hij er ook in geslaagd zijn passie voor het duiken om te vormen tot een mooie bijverdienste als duikinstructuur. En dat met maar 20 dagen verlof op een jaar!

Some people really make their dreams come true…

IMG_9280[1]

Nieuwjaarsbrief x 3

Deze zondag kregen we niet één, maar maar liefst drie nieuwjaarsbrieven te horen. Want ja, als de oudste zus haar nieuwjaarsbrief voorleest aan haar peter (voor het eerst zélf geschreven in haar mooiste handschrift, my god, we worden oud), dan kunnen de twee jongere zusjes toch niet voor haar onderdoen, nietwaar?

In hun kinderlijke enthousiasme zag ik mijn eigen kindertijd weerspiegeld, vol geloof en hoop in de toekomst, zich totaal niet bewust van de lelijkheid in deze wereld. Een nieuw jaar brengt hen nieuwe uitdagingen en ongebreidelde mogelijkheden. Hoe zeer verlang ik soms terug naar de onschuldige blik van een kind, vrij van cynisme en desillusie. Ik betrap er mij steeds vaker op, bij het lezen van de nieuwsberichten, ik buig zuchtend het hoofd buig en de twijfel overvalt mij. Hoe geraken we ooit uit dit kluwen dat we zelf gemaakt hebben? En dan besef ik dat ikzelf slechts een schijnbijdrage lever aan een betere wereld, mijn geweten sussend met doorlopende opdrachten aan goede doelen, zonder een écht engagement. Een zwaktebod. Ontgoochelend.

PS: Oja, er was ook een heerlijke chocolademousse verjaardagstaart. Als er iets de wereld kan redden, zal het toch wel chocolade zijn, zeker? Of drie jonge dames die er wél nog in geloven.

IMG_9276[1]