Vandaag ben ik tussen het blokken door nog eens gaan werken. Mijn collega’s hadden mij blijkbaar erg gemist, want ik heb geen vijf minuten rustig achter mijn bureau gezeten. Oh well, ‘t is leuk om je nuttig te voelen. 😉

PASADENA – De sonde Stardust is zondag om 11.12 uur Belgische tijd geland in de woestijn van de Amerikaanse staat Utah, met aan boord een waardevolle lading komeet- en interstellair stof.

Hoe cool moet het wel niet zijn om aan zo’n project mee te werken?

Wel, ik heb er een aangenaam ontspannende ochtend opzitten. Naar de tekenles geweest (waar iedereen mij vroeg of ik niet moest blokken, thanks guys and girls om mij daaraan te herinneren!), alwaar ik snoepjes getekend heb met pastelkrijt op een zwarte achtergrond. Het resultaat was bij iedereen heel geslaagd. Zijn die vieze dingen vol met kleur- en smaakstoffen toch nog ergens goed voor.

En daarna ben ik even over het marktje met ambachtelijke producten in de Brusselsestraat gelopen. Wat meloenen gekocht en (ik kon het niet laten) een nieuwe handtas van buffelleer. De verkoper aan het kraampje bezwoer mij dat de tas “alleen maar mooier zou worden door ze veel te dragen”. Eerst zien en dan geloven. Nuja, voor vijfentwintig euro kan een mens niet sukkelen, he?

En nu de rest van de dag keihard blokken!

Yep, het is er dan toch van gekomen. Ik heb hem zien vallen van de Empire State Building. En daarna was hij helemaal dood.

En wat vond ik van de film? Wel, in hetzelfde bedje ziek als RoTK: te lang en met een slot waar geen einde aan schijnt te komen. Valt ie of valt ie niet? Ik heb er verdorie hoogtevrees van gekregen. En een plaatsvervangende longontsteking. In het putje van de winter in je negligé rondlopen, dat kan niet gezond zijn. En mijn vriend gaat vannacht zeker nachtmerries hebben van vieze insecten die over zijn lijf krioelen. 😉

Verder vond ik dat de CG toch wel heel erg in het oog sprongen. Ik zat duidelijk niet genoeg in het verhaal om daarover te kunnen stappen. Of misschien ben ik gewoon een nerd, dat kan ook zijn. 😉 De aap zelf vond ik wel heel goed gedaan. Je leeft meer mee met het beest dan met de rest van de doorboorde, verpletterde, verdronken,… mensjes in de film. En da’s natuurlijk net de bedoeling.

Je krijgt alleszins waar voor je geld. Jurassic Parc, Titanic (dat slot! Leonardo is een tweede keer verdronken), Arachnophobia en Lord of the Rings all in one. Peter Jackson zal het verdorie moeilijk hebben om een nog spectaculairder scenario te vinden.

Ach, ik heb mij geamuseerd en dat is in stressvolle tijden als deze natuurlijk het belangrijkste. Tijdens een paar achtervolgingsscènes heb ik ook keihard moeten lachen, alleen weet ik niet of dat de bedoeling was. Maar een film die mij doet lachen, die moet wel de moeite zijn. Alleen blijf ik erbij: drie uur Kong is van het goeie te veel.

Bye bye, Vlaams frequentieplan. Lang leve de illegaliteit!

Lees ook het artikel op lvb.net.

En verlies daarbij uw leven. Maar niet getreurd, wie tijdens de hadj sterft, gaat rechtstreeks naar de hemel.

Op vraag van B.V.L.G. en omdat alles plezanter is dan blokken:

Is duidelijk voorstander van een wel érg nauwe samenwerking met zijn Waalse collega’s. Altijd al gedacht dat onze Rik een snoeper was. 😉

Is saaaaaaaaaaaai. Een mens zou voor minder nooit willen trouwen, kinderen krijgen of sterven. 😉

Gisteren naar jaarlijkse traditie Driekoningen gevierd bij vrienden van ons (ok, ik geef toe, dat is niet echt blokken, maar hey, tradities moeten in ere gehouden worden). Het was een heel speciale editie van het Driekoningenfeestje. Voor de tiende keer al zaten we samen rond de tafel om eerst spaghetti en daarna driekoningentaart te verorberen. Het was ook de eerste keer dat we feestten in het splinternieuwe zelfgebouwde huis van onze gastheer en gastvrouw. En het was de eerste keer dat er zoveel baby’s en peuters bij het feest aanwezig waren (drie om precies te zijn). Vorig jaar zaten we nog met een recordaantal zwangere vrouwen. Tja, zo gaat dat in het leven. 😉

En om het feest helemaal compleet te maken, vond ik de boon (allez, een boon in de vorm van een christusbeeldje) in de taart en mocht ik mij Koning (ah ja, want Koninginnen stonden er niet aan het kribje van Jezus, he) van de avond noemen. En al zeg ik het zelf, het was toch wel gepast dat deze eer mij te beurt viel. Op het allereerste feestje had ik ook de boon en bovendien was ik de enige (naast de gastheer en gastvrouw, natuurlijk) van de aanwezigen die elke editie heeft bijgewoond.

Alleen spijtig dat ons team verloren heeft bij het Carcassonne spelen. Dat komt ervan als je maar straten blijft trekken…