Lekker eten maken, hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Wat sateetjes als voorgerecht, broccoli, wat ansjovis, een beetje knoflook en wat olijfolie onder wat pasta gemengd, et voila, een smakelijk hoofdgerecht en als kers op de taart chocoladefondue als dessert. Dit alles overgoten met een lekker wijntje en een glaasje champagne. Wij tevreden, onze gasten tevreden. Alleen die afwas, he.

Gisteren hadden we het nog over deze film op de receptie ter ere van de vijfenzestigste verjaardag van de big boss. Vandaag ben ik hem samen met een vriendin gaan zien in de Studio’s.

Een film van een heel ander kaliber dan Narnia. Een zwart-wit prent die helemaal het sfeertje en de paranoïa van de jaren 50 uitademende. Ontzettend mooi in beeld gebracht en doordrongen van sigarettenrook (toen verkeerde men nog in zalige onwetendheid over de schadelijke gevolgen hiervan). De acteur die Edward R. Murrow speelde, was een zeer aangename ontdekking en George Clooney zelf was ook meer dan behoorlijk. Lijkt me niet evident om een film te regisseren waarin je zelf meespeelt.

Een aanrader.

Gisteren ben ik iets gaan drinken met een kennis (een kameraad zou ik hem niet durven noemen, want daarvoor zie ik hem niet vaak genoeg en vind ik hem eigenlijk ook niet interessant genoeg).

Tijdens ons gesprek viel me (weer maar eens) op hoe radicaal verschillend onze levensvisie is. Het lijkt wel alsof hij op een andere planeet woont dan ik. Hij ziet en ervaart de dingen heel anders. Hij bekijkt de wereld met een behoorlijk roos getinte bril, terwijl ik eerder naar het zwartkijken neig. Heel erg vreemd, want dan begin je je af te vragen welk beeld van de wereld het beste met de werkelijkheid overeenstemt. Het zijne of het mijne? Een heel boeiende vraag die natuurlijk onmogelijk te beantwoorden valt, want wereldbeelden zijn overanderlijk subjectief.

Gelukkig was er deze filosofische vraag om mij mee bezig te houden (dat en de heel straffe margarita van de Mezzanine), want anders was het maar een saaie avond geweest…

Momenteel zijn er grote herstructureringen aan de gang binnen het bedrijf waarvoor ik werk. En herstructureringen brengen natuurlijk de nodige onzekerheden met zich mee. Onzekerheden zoals: hoe zal mijn huidige functie eruit zieb binnen de nieuwe structuur?

Mijn baas vroeg me vandaag tijdens mijn jaarlijks evaluatiegesprek hoe ik mezelf zag functioneren in de nieuwe structuur. Wel, euh, moeilijk om daar een antwoord op te geven, omdat er momenteel nog zoveel onbekende factoren zijn. En eerlijk gezegd, moet ik zelf nog eens goed nadenken wat ik wil. Wil ik honderd procent voor IT gaan of wil ik mij ook met andere zaken bezig houden? Keuzes, keuzes.

Nu, één ding weet ik al: mijn baas zou graag hebben dat ik met hem meega als hij zijn nieuwe afdeling gaat leiden. Toen hij dat zei, voelde ik mij toch wel een beetje geflatteerd. 😉

En de prijs gaat naar….

Tromgeroffel..

http://www.cm.be!

Die startpagina!! Aaaah! Grijze haren krijg ik ervan. Ocharme al die bomma’s die wat willen opzoeken over hun gezondheid. De rest van de site valt nog mee te leven, maar die EERSTE pagina!! Wat doen die vieze verspringende oranje kutdingetjes midden in mijn beeld??? Usability, mensen. Echt, dat is géén grapje.

Proficiat The Reference, jullie kunnen er trots op zijn.

Deelnemers Olympische Spelen mogen niet bloggen. Money, money, money…

Onze juffrouw Italiaans is vlak voordat de les begon op haar knie gevallen en vervolgens afgevoerd naar spoedgevallen (blijkbaar had ze al eens eerder iets aan haar knie gehad). Waarop de directeur van het CLT de klas binnen kwam met het briljante voorstel om: “Voor een uurtje iets te gaan drinken met de klas en daarna terug te komen om te zien of de juffrouw al terug was.” Duhuh, die mens heeft zeker nog nooit op spoedgevallen gezeten? Op een uurtje binnen en buiten, met daarbovenop foto’s van een zere knie. I don’t think so…

De rest van de klas dacht het ook niet, dus na een kwartiertje is iedereen naar huis afgedropen. 😉 Ach, ik kan nog wel een weekje wachten op de resultaten van mijn examens.

Zou het nog met Sharon zijn? Gaan ze die mens zijn leven nu nog lang kunstmatig rekken?

Laten we vandaag met z’n allen extra aandacht schenken aan het uitroeien van virussen, spammers en perverts die ons het internetbestaan zuur maken. Er is zelfs een blogathon georganiseerd om de problematiek rond veilig internetgebruik onder de aandacht te brengen. (Alhoewel ik vermoed dat het bewuste Clickx-artikel de weg naar bewustwording al goed voorbereid heeft…)

Safer Internet all the way!

Mja, we zijn hem dus gaan zien. En ik vond hem niet goed. Meer van hetzelfde, kort samengevat. Ik werd geen enkel moment meegezogen in de film en dat is voor een sprookje als dit toch wel erg belangrijk. Ik denk dat ik het ondertussen wel een beetje gehad heb met de epische strijd tussen goed en kwaad en het goede dat (tegen alle verwachtingen in, yeah right) zegeviert over het kwade. Geen fantasy meer voor mij.

Toch een pluim voor het kleine meisje dat Lucy Pevensie speelt. Een grote actrice in wording.