En daarmee zal hij dus ook nooit veroordeeld worden voor de misdaden die hij begaan heeft. Milosevic’ dood is geen goeie zaak voor ex-Joegoslavië en ook geen goeie zaak voor het Internationaal gerechtshof in Den Haag. Men kan zeggen dat Milosevich toch gedeeltelijk geboet heeft voor zijn misdaden doordat hij de laatste jaren van zijn leven in gevangenschap heeft doorgebracht, maar het ontbreken van een definitieve uitspraak in zijn zaak laat toch een wrange nasmaak achter.

Volk over de vloer gehad. Veel gegeten, veel gebabbeld, alleen die laatste margarita was er te veel aan. Met als gevolg dat ik mij nu niet zo fris voel. En ik heb nog een drukke dag voor de boeg. Seffens tekenles en daarna met de mensen van mijn irc-kanaal een verfrissende duik nemen in het water van Aqualibi nemen. Hopelijk helpt dat tegen de kater en het slaapgebrek. 😉

Een nieuwe blogbijeenkomst: BlogCom blogdinner. Gaan of niet gaan?

Ha, da’s één van de voordelen van in Brussel te werken, zie, ‘s middags kan je al eens een langere middagpauze nemen en gaan genieten van een streepje cultuur. Cultuur in de vorm van strijkkwartetten van Haydn en Mozart. Ik heb ervan genoten.

Lang leve broodje Brussel!

Zou het nog in New Orleans zijn?

Via.

En dan te bedenken dat mijn trein vanavond stipt om 17.48u in het station van Leuven was. Waarop ik mij in zeven haasten naar de brillenwinkel begeven heb om nog voor sluitingsuur het splinternieuwe brilletje van mijn vriendje op te halen (een verjaardagcadeautje, ook een beetje uit eigenbelang, want ik was zijn vorige montuur ondertussen kotsbeu).

Daarna zijn mijn vriend en ik wat onbevoegd persoon gaan spelen op de bouwwerf van ons appartementsgebouw. De elektriciteit en de waterleiding lag er ondertussen al, maar ik heb toch zo mijn twijfels of ze de (nieuwe) afgesproken datum gaan halen. Ze zullen alleszins goed mogen doorwerken. We zijn (in het pikdonker, alleen bijgelicht door een gsm en een Treo) helemaal tot boven op het dak geklommen. En het moet gezegd, het uitzicht is geweldig! Jammer genoeg gaan wij op het tweede wonen.

En aangezien je niet elke dag bij valavond op een Leuvens dak staat, hebben we maar meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om dat dak in te wijden. Het mooie uitzicht werkte op meer dan één manier inspirerend. 😉

Wat later belde één van de collega’s waarmee mijn vriend had afgesproken en die wilde dolgraag een rondleiding in ons nog-niet-af appartementje. Zonder gsm en Treo ditmaal, want hij had een staaflantaarn in zijn wagen liggen (échte mannen verlaten het huis niet zonder staaflantaarn!).

Na de rondleiding was het voor mij welletjes geweest. Ik nam afscheid van mijn vriendje en begaf mij (helemaal alleen door de regen en de kou, snif) richting veel te klein huidig appartementje. Onderweg kwam ik nog wat bekenden tegen die voor wat extra oponthoud zorgden. Wat ik niet zo erg vond, want het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een goed gesprek met beide heerschappen gehad had. En wat doet er meer deugd dan een avondlijk gesprek in de motregen? (Just, kidding, ‘t was echt wel leuk.)

En nu zit ik eindelijk achter mijn bureautje. Tweeënhalf uur onderweg van het station tot ergens centrum Leuven. Toch niet slecht, he?

U toch ook?

Na een lange zoektocht naar een geschikte datum, zijn we er gisteren eindelijk in geslaagd te gaan dineren bij een bevriend koppel in het Antwerpse. (Na Vlaams-Brabant is Antwerpen de provincie waar ik het meeste vrienden heb wonen, vreemd want mijn wiegje stond in Limburg, alhoewel ik hard mijn best doe om dit te verdoezelen. 😉 )

De sfeer zat er al van bij het begin goed in. De gastheer kwam de deur opendoen en zijn gewoonlijk nogal gereserveerde houding was in velden nog wegen te bekennen. Joviaal, niet te doen. Het kwartiertje dat we de gastheer voor onszelf hadden (de gastvrouw was nog overuren aan het kloppen), leerde ons al gauw dat hij vanaf ‘s middags op restaurant had gegeten. Dit natuurlijk onder het genot van een paar glaasjes wijn (of misschien zelfs iets meer dan een paar). Tja, zo gaat dat nu eenmaal wanneer een groot project opgeleverd wordt in de bouw.

Maar laat ik er geen doekjes om winden. De jongen was zat. En voorwaar, lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb. Zat zijn is gezond!

PS: Het eten (dat de gastvrouw had klaargemaakt) was ook heel lekker.

Gisteren had ik voor het eerst sinds lange tijd het gevoel dat mijn Italiaans er weer wat op vooruit ging. Ik vermoed dat dit een typisch probleem voor een tweede jaar taalcursus is. Het nieuwe is er een beetje vanaf, maar je woordenschat en grammatica is nog niet goed genoeg om je vlot te kunnen uitdrukken in de nieuwe taal. En dat is soms frustrerend.

Maar gisteren ging het dus goed. Ik had echt het gevoel dat ik een soort barrière overwonnen had. En ik begin zelfs te wennen aan de hyperkinetische stijl van de juffrouw. 😉

Applaus voor de broertjes Dardenne, die er in slagen maatschappelijk relevante thema’s in een (ook voor niet-cinefielen) aantrekkelijk filmisch kleedje te steken. Oververdiend.