Vandaag mijn allerlaatste tekenles ooit gehad. Volgende week komen we nog wel samen om kaders te snijden en tekeningen uit te kiezen voor de opendeurdag, maar dit was voor mij de laatste keer dat ik in de academie mijn tekenmateriaal boven gehaald heb.

Drie jaar ben ik trouw elke zaterdagochtend gaan tekenen en schilderen en nu is het definitief gedaan. Ik zou nog naar de hogere graad kunnen gaan, maar tien uur tekenen of schilderen per week, lijkt me net iets van het goede te veel. Een voormiddag was ideaal.

Ik heb een beetje met een dubbel gevoel afscheid genomen. Ik heb niet het gevoel dat ik op het einde nog veel vorderingen maakte en dit jaar waren er vaker opdrachten die mij niet zo goed lagen (linosnede en die vervloekte gipsfiguurtjes). En misschien was ik het ook gewoon een beetje beu om elke zaterdag vroeg uit bed te moeten.

Ik heb ook geleerd dat kleur niet zo mijn ding is. Ik ben het best in zwart wit schetsen met potlood. Beetje vreemd, want ik ben dol op kleuren. Maar ik moet de juffrouw gelijk geven, mijn potloodtekeningen zijn veruit het beste.

Na die drie jaar besef ik ook wel dat ik geen natuurtalent ben wat tekenen betreft. Ik kan wel goed en waarheidsgetrouw iets natekenen, maar er ontbreekt toch een zeker je ne sais quoi. Die vonk die de echte kunstenaar onderscheidt van de goeie amateur. Dit jaar zaten er bij de nieuwkomers enkele leerlingen die die vonk wel hadden. En ja, ik ben daar jaloers op.

Maar kom, ik heb die tekenlessen niet gevolgd om een groot kunstenaar te worden, maar louter om mij te ontspannen en mijn hoofd eens te kunnen leegmaken. Al was het maar enkele uurtjes per week. Want als je gespannen tuurt naar een voorwerp om dit na te tekenen, ben je heel even volledig geconcentreerd. Het was heel erg aangenaam om even de continue maalstroom der gedachten in mijn hoofd te kunnen stilleggen. Tekenen als therapie, who knew. 😉

Om af te sluiten, een schilderij in kleur van mijn hand. Het hoeft niet altijd zwart wit te zijn. 😉

En jawel, yet another baby is born. Het houdt niet op. ‘t Zal wel nog even duren voordat we de baby kunnen gaan bewonderen, ‘k ga mij eerst wat concentreren op mijn examens. ‘t Is nodig.

Ik wilde eigenlijk nog bloggen over die zeer goeie beslissing van het Arbitragehof, maar anderen zijn mij voor geweest. Applaus voor het Arbitragehof!

Uit de Standaard:

Een federale rechtbank van Texas heeft een boete opgelegd van 10 miljoen dollar aan een jongeman die beschouwd wordt als de wereldwijde ’koning van de spam’, dat is de naam voor ongevraagde e-mails. ,,Spam is een van de grootste problemen waarmee computergebruikers mee geconfronteerd worden”, verklaarde de Texaanse minister van Justitie Greg Abbott in een persbericht, waarin ook het verdict stond.

Ha! Net goed! Weg met spammers!

Deze middag een terrasje gaan doen met één van mijn beste vriendinnen uit mijn studententijd. En ja, ze had groot nieuws. Ze is zwanger van haar eerste kindje. ‘k Zal al maar genoeg speelgoed voorzien om al die kindjes bezig te houden op mijn toekomstige feestjes. 😉

Mijn laatste postje over Leuven in scène is meteen ook een schaamteloze poging om de bezoekersaantallen wat op te krikken. 😉

Het moet gezegd. Bij de Café de la Gare op het Martelarenplein hebben ze verdorie goeie sangria, zelfs al kennen ze er het verschil niet tussen een croque madame en een croque cheval. De porties sangria zijn er lekker groot met keiveel fruit. Fruit == goed, vooral als het in sangria zit. 😉 Enige probleem is dat ik na twee grote glazen sangria nu geweldig veel zin in seks heb en mijn vriendje is helaas op stap met de mannen van zijn werk.

PS: Jaja, ‘k weet, het is blok, ‘t zijn examens, maar hey, we hebben het goeie weer al veel te lang moeten missen.

Wel, wel, het is al juni, zeg. En zitten we nu al op ons balkon te genieten van het uitzicht van ons nieuw appartementje? Ik dacht het niet.

Ik denk niet dat er veel mensen om de dood van deze terrorist zullen rouwen. Maar zal zijn dood een kentering teweeg brengen in Irak? Betekent dit het begin van het einde voor het sektarisch geweld? Afwachten.

Toen ik vandaag terug kwam van mijn werk, overviel mij in het station van Leuven opeens een overweldigende goesting in pannenkoeken. Dus ik zeg tegen mijn vriend: “Hey, nu overvalt mij zomaar opeens een overweldigende goesting in pannenkoeken. Laten we naar het pannenkoekenhuisje in de Brusselsestraat gaan!” Een klein omwegje langs de biologische markt op het Martelarenplein (snif, de aardbeien waren niet te koop) en een chocolade soja-ijsje later (ja, ik kon het niet laten), begaven wij ons op weg naar de Brusselsestraat. De zon scheen, er stonden tafeltjes buiten en ik had geweldig zin in een pannenkoek met warme chocoladesaus. Mijn vriend nam een hartige pannenkoek, wat natuurlijk ook lekker kan zijn, maar my sweet tooth haalde de bovenhand vandaag.

We hadden net onze pannenkoeken gekregen, toen er een bevriend koppel langs slenterde, die, jullie raden het nooit, ook geweldig veel zin hadden in pannenkoeken. Ze schoven aan bij ons tafeltje en bestelden op hun beurt een pannenkoek. Fijn gebabbeld over koetjes en kalfjes (zoals daar zijn papers voor journals schrijven en doctoraten afleggen), toen Z opmerkte: “Hey, moeten jullie je punten van Italiaans niet ophalen vandaag? Wij hebben een kameraad die vandaag zijn punten kreeg.”

Wij: “Euh… Ja, dat kan goed vandaag zijn.” Helemaal vergeten natuurlijk.
Voor die éne keer dat ik iets niet in mijn Treo zet… Mijn vriendje had de datum en het uur opgeschreven en ik had nog deze week aan hem gevraagd wanneer het was, maar tja… Wij in zeven haasten afscheid genomen van het koppel (gelukkig hadden we onze pannenkoeken al achter de
kiezen) en hup naar het CLT. ‘k Wilde toch wel graag weten hoe we het er nu vanaf hadden gebracht en we hadden bovendien aan de juffrouw beloofd om haar niveautest uit te proberen.

We waren nog net op tijd. Ik was best tevreden met mijn punten. ‘k Had het veel beter gedaan dan vorig semester (misschien zat het feit dat ik nu vlak voor het examen Italiaans geen rechtenexamen van vijf uur had moeten afleggen daar voor iets tussen). En wat de punten van mijn vriendje betreft, wel, zolang hij maar goed in bed is, he. ]:-)