Ik zweer het u! Eens je erop begint te letten, blijkt dat de modale mens om de drie zinnen wel ergens het woordje “eigenlijk” gebruikt. Gisterenavond is het beruchte ei-woord wel zeker dertig keer gevallen (en ik was zeker niet de enige schuldige). Het is besmettelijk! Run for your life!

Is dan toch niet onverwoestbaar. Is dit het begin van het einde?

Daarstraks (na lang zeuren en zagen) ben ik erin geslaagd mijn vriend zover te krijgen om (zeer tegen zijn zin) een kledingszaak te betreden. Resultaat: na welgeteld twintig minuten winkelen drie nieuwe broeken, een t-shirt, een polohemdje en een gewoon hemd. Allemaal in de solden. (En voor mij een nieuw rokje en een nieuwe bloes, nieuwe collectie, of course.)

Met dank aan de supergoeie winkelmevrouw. (“Wel een klein maatje, he meneer.”)

De oorlog in Libanon.
Via.

Is mijn stopwoordje en het wordt hoog tijd dat ik daar vanaf geraak.

Ha, eindelijk eens een weekend waarin wat uitgerust kan worden. Ok, gisteren wel naar een trouw geweest, maar we lagen toch al om drie uur in bed én we konden vandaag lekker uitslapen (tot we om kwart voor elf wakker gemaakt werden door het onaangename geluid van een slijpschuif). Straksjes naar de barbecue voor mijn bomma haar verjaardag en dat is het voor dit weekend. Eigenlijk moesten we vanavond nog naar een andere trouw, maar wegens de dubbele boeking met het verjaardagsfeest van mijn bomma heb ik dat afgezegd.

En morgen doe ik de hele dag niks! Behalve…

Op mijn hoofd. Een ongelukkig gevolg van een passionele ontmoeting tussen mijn hoofd en de rand van de openstaande kastdeur, zonder dat ze hiervoor mijn toestemming gevraagd hadden. Tsss.

Na lang zeuren heb ik dan toch iemand bereid gevonden om gisteren met mij United 93 te gaan zien. Natuurlijk is het verhaal bekend en natuurlijk weet je hoe het zal aflopen, maar dat neemt niet weg dat deze film je helemaal meezuigt in zijn maalstroom. Feiten zijn honderd keer angstaanjagender dan fictie. Een film met impact. Gaat dat zien.

Ja mensen, het is daar nog steeds oorlog. Het kleine meisje in mij dat vroeger zo enthousiast in de mis over vrede zong (jaja, we hebben allemaal van die fases in ons leven) en er rotsvast van overtuigd was met eigen handen mee te werken aan het bewerkstelligen van die vrede, sterft elke dag een beetje meer.

Tourwinnaar Floyd Landis heeft tijdens de Tour positief getest op het hormoon testosteron. Dat heeft zijn ploeg Phonak bekendgemaakt.

‘t Zat er natuurlijk aan te komen…
De site van Phonak heeft het ondertussen blijkbaar begeven.