Om 10 uur digitaal aangesloten bij het stafoverleg van het team waarvan de teamverantwoordelijke helaas al een paar weken met een burn out thuis zit om mee te delen dat ik een ad interim teamverantwoordelijke had aangeduid en verdere afspraken te maken ter voorbereiding van het teamoverleg de dag nadien. Aangezien ik niet in ons vertrouwde kantoorgebouw zat, maar op verplaatsing was voor een aantal externe vergaderingen, was het even wat gedoe om een lokaal te vinden waar ik rustig kon digitaal vergaderen. Eerst zei de dame aan het onthaal dat externe bezoekers geen gebruik konden maken van de infrastructuur, maar ze kreeg gelukkig medelijden met mij. Wellicht zag ze aan mijn gezicht dat ik mij echt ergens moest kunnen afzonderen, dus bracht ze mij naar een vergaderzaaltje voor vier personen. Oef!

Aansluitend op mijn passage op het teamoverleg woonde ik back to back twee vergaderingen bij. Mijn lunchpauze sneuvelde helaas omdat de laatste vergadering was uitgelopen en de geplande tussendoor bespreking met mijn collega-afdelingshoofd moest daardoor ook wijken. Ik wilde immers niet te laat komen op een Heel Belangrijke Vergadering waarvoor ik als verslaggever ben aangeduid. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik die verslaggeving eerder als Chinese vrijwilliger doe, maar goed, de vergadering verliep constructief en dat was alvast een hele opluchting met zoveel ego’s aan tafel.

Na deze vergadering spurtte ik naar het station om op tijd een trein naar Leuven te nemen en thuis mijn laatste digitale vergadering van de dag bij te wonen. Een bila met een collega ter voorbereiding van een Andere Belangrijke Vergadering. Gelukkig had ik vóór die laatste vergadering wat eten te pakken gekregen, want mijn ingewanden begonnen steeds heftiger te protesteren omdat ze geen lunch gekregen hadden.