Pop In Geneva – Mixed edition – Retrait des Dossards

Vorig weekend was ik opnieuw paraat als vrijwilliger voor Pop In Geneva. Na de normale editie twee weken geleden, werd er ter gelegenheid van het vijfjarig bestaan van Pop in the City een extra ‘mixed’ editie in Genève georganiseerd. De eerste keer sinds het ontstaan van het concept dat ook mannen zich een dagje mochten uitleven bij het uitvoeren van allerlei challenges.

Ditmaal werd ik eveneens opgetrommeld om vrijdagnamiddag te helpen bij de ‘retrait des dossards’. (Toegegeven, toen ik me ervoor opgaf, ben ik eerst even moeten gaan opzoeken wat ‘dossards’ juist betekende. Een ‘dossard’ is een borstnummer, zo eentje dat je moet opspelden als je deelneemt aan een loopwedstrijd.) Iets vóór 15.45u kwam ik aan bij de Bain des Pâquis alwaar de ingeschreven deelnemers hun borstnummer en goodie bag kwamen ophalen. Alvorens aan het werk te beginnen, kregen alle vrijwilligers een heel uitgebreide briefing. Een beetje dubbel op voor mij, want ik had woensdagavond deelgenomen aan een skype meeting waarbij al in grote mate van detail overlopen was, wat van de vrijwilligers verwacht werd.

Enfin ja, ik vatte samen met een wat oudere dame uit Lyon post bij de enveloppen die ons waren toegewezen. Ik zou de ingeschreven deelnemers ontvangen, hun identiteit controleren, hen het reglement laten ondertekenen en hen van de envelop met de borstnummers en toebehoren voorzien. De oudere dame zou de goodie bags vullen. Klinkt gemakkelijker dan het was, want in elke goodie bag moest een t-shirt met de juiste maat gestopt worden en er waren speciale goodie bags voor ‘Pop In Addicts’ (deelnemers die in drie jaar tijd aan drie of meer edities hadden deelgenomen). Maar opgelet! Voor de dames moesten we een t-shirt één maat groter dan de door hen opgegeven maat in de goodie bag steken (de vrouwen t-shirts vielen erg klein uit). Voor de heren klopten de maten dan weer wel en konden we gewoon de juiste maat in hun goodie bag steken.  Enfin ja, ik ben er zeker van dat er deelnemers met de foute maten naar vertrokken zijn.

Uiteindelijk meldden zich in totaal slechts vijf deelnemende teams aan tijdens het uurtje dat ik verantwoordelijk was voor de ‘retrait des dossards’. Een beetje tijdverlies, als je het mij vraagt, zeker gezien de dubbele briefing. Om 16.45u liet ik mijn post over aan nieuwe vrijwilligers en vertrok ik naar de briefing in het toerismebureau van Genève om 17u. Benieuwd welke challenge me ditmaal zou toegewezen worden!

Na de slangen werd het een challenge in de categorie Art: ‘Réel ou fictif‘ gesponsord door Zwitserse trots Caran d’Ache. Bedoeling van de challenge  was dat de deelnemende teams een kunstwerk zouden creëren gebaseerd op het werk van twee nog levende kunstenaars.  Klonk leuk! Mijn collega-vrijwilliger Ruth was een Portugese studente die een opleiding toerisme volgde in Genève en voor wie haar werk als Pop In vrijwilliger een onderdeel van haar opleiding vormde. Het meisje leek me nogal onzeker en zei me dat ze best wel nerveus was voor zaterdag. Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij haar een minder goed gevoel had dan bij Magali.

Nuja, het zou ook deze keer wel weer loslopen…

Zumba à l’Espace de quartier Le 99

De wijk Les Charmilles waar mijn vriend en ik momenteel wonen, is een heel multiculturele wijk met een sterke buurtwerking. Het lijstje met (gratis) activiteiten die voor de buurtbewoners georganiseerd worden, is behoorlijk indrukwekkend.

Omdat ik me heb voorgenomen wat meer aan sport te doen nu ik er de ruimte voor heb (hey, ik ben zelfs met Start to Run begonnen in de hoop wat extra endorfines aan te maken), schreef ik me in voor de (gratis!) zumba cursus enkel voor vrouwen. Deze dinsdag was de eerste les en ik was behoorlijk benieuwd naar het publiek dat op deze lessen zou afkomen.

Ik was een tiental minuten te vroeg (ik kom graag op tijd en ik had wat marge ingecalculeerd om de locatie zelf te kunnen vinden) en arriveerde samen met de buurtwerker die verantwoordelijk was voor de organisatie van de cursus. Het zag er even naar uit dat enkel de buurtwerker en ikzelf waren komen opdagen, maar vanaf 18.35u (de cursus startte om 18.30u) stroomden dan toch de eerste cursisten binnen, even later gevolgd door de leerkracht zelf. Na nog wat administratieve formaliteiten was het uiteindelijk 18.45u voorbij voordat we goed en wel met de les konden starten.

Uit de korte voorstellingsronde bleek dat elke deelneemster uit een ander land kwam: Irak, Tunesië, Moldavië, Rusland, Bulgarije, Jamaïca, België en de leerkracht kwam uit Colombia. De meeste deelnemers waren op het eerste gezicht zo’n vijftien jaar ouder dan ikzelf. Ik verwachtte dan ook geen al te pittige les en begon al spijt te krijgen dat ik gekomen was. Maar hey, dat vurige Colombiaanse bloed valt niet te temmen. De lesgeefster vloog er goed in en de les was behoorlijk stevig. Ik kon goed mee, omdat een deel van de basispassen van de salsa gebruikt werden en ik in het verleden al wat gelijkaardige cursussen waarbij fitness en muziek gecombineerd worden, gevolgd heb. De andere dames hadden duidelijk meer moeite om het ritme en de danspassen te volgen en sommigen moesten tussendoor zelfs even gaan zitten. Maar niemand die daarom maalde, het was duidelijk het plezier dat primeerde. En plezier hadden we!

De cursus duurde een kwartiertje langer dan gepland, zodat ik net op tijd thuis was om mijn online cursus fotografie die om 20u startte, te kunnen meepikken. Deze eerste les smaakt wat mij betreft alvast naar meer. Al heb ik zo het gevoel dat er volgende week een gedeelte van de dames zal afhaken. 😉

Stress

Ik ken in mijn omgeving wel wat mensen die voor kortere of langere periodes werkloos geweest zijn. En uit hun verhalen wist ik natuurlijk hoezeer dit op hun woog en hoe elke afwijzing aan je zelfvertrouwen knauwt. Maar ik moet toegeven dat ik de impact van het werkloos zijn, schromelijk onderschat heb, nu ik me zelf in deze situatie bevindt. ’t Is eigenlijk vreemd, toen ik nog voltijds werkte, keek ik uit naar deze periode: even nietsdoen en op adem komen tussen twee jobs in. Het leek me dat ik zo’n tijdelijke rustpauze goed zou kunnen gebruiken na zoveel hectische jaren.

Ik heb dan ook bewust gewacht met solliciteren tot ik definitief naar Zwitserland verhuisd was, begin september. Kwestie van mezelf even een break te gunnen. Wat ik helemaal niet had zien aankomen was het feit dat werkloos zijn zo hard op mijn gemoed weegt. Ik probeer me met zoveel mogelijk dingen bezig te houden en hobby’s op te pikken die ik de laatste jaren verwaarloosd heb, zoals sporten en lezen, maar eigenlijk drukt het feit dat ik nog geen job heb, heel erg op me. Ik lig er ’s nachts zelfs wakker van en dat is behoorlijk uitzonderlijk, want ik slaap normaal gezien als een roosje. Slaapgebrek maakt bovendien dat je alles wat donkerder ziet dan normaal en dan komen boodschappen dat ik minstens een half jaar moet rekenen om aan een job te geraken, net wat harder aan.

Blijkt dat ik niet gemaakt ben om thuis te zitten en niks te doen, ik moet me nuttig kunnen voelen, bezig kunnen zijn, een bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren,… Enfin ja, achteraf gezien, trek ik de conclusie dat ik helemaal geen break nodig had, maar misschien gewoon nood aan verandering? En dat ik de zoektocht naar werk hier in Genève veel vroeger had moeten aanvatten, dat ook.

Testrit met mijn nieuwe fiets

Deze vrijdag arriveerde mijn fiets met de post. Meteen goed voor het grootste postpakket dat ik ooit ontvangen heb. Ik vermoed dat de concierge in ons gebouw het pakket in kwestie ontvangen heeft, want het stond opeens automagically voor onze deur op het derde verdiep.

IMG_5993[1]

Mijn vriend was zo enthousiast dat hij de vrijdagavond meteen de fiets in mekaar zette. En ik moet toegeven, het is echt een mooie fiets. Mat zwart met een korfje vooraan om boodschappen in te doen en een handige draaiversteller (ok, ik beken, ik heb opgezocht hoe zo’n ding om de versnellingen te bedienen, heet).

Zaterdag had ik wegens Pop In Mixed geen tijd om mijn nieuwe fiets uit te proberen, maar zondagnamiddag was het schitterend fietsweer en trok ik mijn wielrennersbroek aan voor een eerste testrit. Die broek was absoluut een must om mijn weke delen te beschermen, want ik heb al een tijd niet meer gefietst. 😉

We besloten een stukje van Route 46 die helemaal rond het meer van Genève loopt, te verkennen. Het eerste stuk van de route was niet echt aangenaam, omdat we langs een grote weg moesten fietsen, niet echt de pittoreske fietsroute waarop ik had gehoopt. Vanaf Bellevue konden we de grote weg gelukkig achter ons laten. We fietsen ongeveer tot aan Versoix en vonden het toen welletjes voor een eerste testrit. More to come!

Oja, onderweg kwamen we langs de UN gebouwen alwaar een kleine groep Spanjaarden vreedzaam protesteerde tegen de onafhankelijkheid van Catalonië.

IMG_6019

IMG_6023

IMG_6024

IMG_6025

Lunch bij Saveur & Passion

Donderdagmiddag hadden mijn vriend en ik een lunchafspraak met de vriendin die ook voor het Blue Brain Project werkt. Sinds we in Genève wonen, hebben we onze restaurantbezoeken drastisch teruggeschroefd. Genève is nu eenmaal een heel dure stad en voorlopig moeten we zien rond te komen met één loon, waarvan al een flinke hap naar de veel te hoge huurprijs van ons appartementje gaat. Maar zo nu en dan een verzetje mag wel eens en lunchen is vaak de ideale manier om een restaurantje mee te pikken en de uitgaven tegelijkertijd binnen de perken te houden.

Dus spraken we af in restaurant Saveur & Passion, niet al te ver van de werkplek van mijn vriend. Voor mij was het een stevige wandeling, maar de herfstzon zet hier in Genève nog altijd haar beste beentje voor en een stevige wandeling is goed voor lijf en leden. De lunchmenu van Saveur & Passion was echt een schot in de roos. Voor slechts 18 CHF kregen we een tomatensoepje met gember en vervolgens een stevige portie vis met knolgroenten voorgeschoteld. Echt één van de betere maaltijden die ik al in Genève gegeten heb. Het gezelschap van onze vriendin zorgde daarbij voor dubbel zoveel plezier.

IMG_5960

IMG_5963

Na de maaltijd liep ik nog even mee naar het kantoorgebouw van mijn vriend (een indrukwekkend modern gebouw bijna volledig opgetrokken uit glas) en wierp ik een blik op de cafetaria waar hij bijna dagelijks eet. Daarna nam ik afscheid en besloot ik nog wat van het schitterende herfstweer te profiteren. Mijn wandeling bracht me via het Parc de La Perle du Lac naar de oevers van het meer van Genève. De hemel was onwezenlijk blauw en er zaten veel mensen op een bankje in het zonnetje te genieten. Ik spotte zelfs enkele zonnekloppers in zwemkledij aan de rand van het meer. En dat in oktober! Straf.

Ik laat jullie meegenieten van mijn wandeling (let op slechte kwaliteit iphone foto’s):

IMG_5959

IMG_5967

IMG_5969

IMG_5974

IMG_5975

IMG_5976

IMG_5984

IMG_5988

Hopelijk blijft deze Indian summer nog even duren.

Eerste keer: Mundo Lingo

Elke dinsdag vindt er in Genève een Mundo Lingo bijeenkomst plaats in de Ethno bar. Bedoeling van de bijeenkomsten is op een informele manier met een drankje in de hand je talen te oefenen. Het concept is simpel: je krijgt een aantal stickers met vlaggen waarmee je op je kledij kan aangeven welke talen je beheerst. Je moedertaal plak je helemaal bovenaan, daaronder plak je de taal die je het beste beheerst (na je moedertaal) en zo ga je verder het rijtje af. Vervolgens ga je op zoek naar iemand die de taal spreekt die jij wil oefenen. Bij voorkeur natuurlijk een native speaker zodat je niet mekaars fouten overneemt. 😉

De Ethno bar ligt op nog geen kwartiertje stappen van ons appartementje. Deze dinsdagavond hadden we geen plannen, dus besloten we even binnen te wippen om te kijken of het concept ons beviel. Het leek mij een beetje onnozel om met negen vlaggen rond te lopen (die klevers bleven sowieso al moeilijk hangen), dus beperkte ik mij tot mijn moedertaal, Frans, Engels, Spaans, Duits en Italiaans. Ik verwachtte ook niet echt Japanners of Koreanen tegen het lijf te lopen. Bij voorkeur wilde ik graag wat Spaans oefenen, maar we vonden niet zodadelijk aanwezigen die als moedertaal Spaans hadden. Veruit de meeste aanwezigen hadden Frans of Engels als moedertaal, een verlopen gelopen Nederlander niet meegerekend. Mijn Italiaanse vlag raakte ik al na een paar minuten kwijt, maar geen erg, veel Italianen had ik toch nog niet gespot. Het kwam er dus op neer dat ik het merendeel van de avond Frans en Engels sprak, niet echt waarvoor ik naar ginder was afgezakt, maar het was sowieso gezellig om onder de mensen te zijn.

Uiteindelijk sprak ik nog een paar zinnetjes Spaans tegen een Franstalig meisje, maar het was duidelijk dat ze al snel niet meer kon volgen. Het leukste was de ontmoeting met een Pool en een Japanner (jawel, dus toch!). Bij de Pool haalde ik de tien woorden Pools (proszę rachunek) uit de kast die ik kende, maar de Japanner was danig onder de indruk van ons Japans. Altijd leuk om te kunnen babbelen over het land van de reizende zon!

Het leven van een werkzoekende

Ondertussen ben ik net iets meer dan een maand werkloos. Ik probeer elke werkdag een sollicitatie de deur uit te krijgen, maar dat is niet altijd even gemakkelijk. In Londen had ik daar niet echt de tijd voor en er zijn ook niet altijd vacatures die me aanspreken. Ik probeer zo ruim mogelijk te solliciteren, ook als mijn profiel niet volledig voldoet aan wat gevraagd wordt. Je weet immers nooit. Een bevriend koppel ingenieurs waarschuwde me dat het wel eens meer dan zes maanden zou kunnen duren voordat ik een job zou vinden. Toen ik dat hoorde, moest ik toch even slikken. Voorlopig beperk ik me tot vacatures in Genève, maar als ik niet snel reactie krijg, ga ik mijn actieradius verruimen. Het openbaar vervoer is in Zwitserland geweldig goed en ik vind het niet erg om ’s ochtends en trein of de bus (of allebei) te nemen. Uiteindelijk kunnen we ook nog altijd verhuizen naar een plek dichter bij het werk. ’t Is niet dat we erg gehecht zijn aan onze huidige verblijfsplek.

Ik moet wel toegeven dat het leven als werkloze me zwaarder valt dan gedacht. Ik mis het ritme van een gewone werkdag en het sociale contact en de babbels met de collega’s. Niet dat ik niet genoeg zaken heb om me bezig te houden. Integendeel, ik heb hier nog een ellenlang lijstje liggen van artikels die ik wil schrijven voor tripadvisor over foto’s die ik nog moet verwerken. Maar zo de ganse dag op je eentje, dat begint snel tegen te steken, ondanks de mooie omgeving die als verstrooiing kan dienen. Ik besef dat ik alvast niet geschikt ben om een beroep uit te oefenen van thuis uit. Geef mij maar een landschapsbureau! 😉

Ik denk dat ik de komende dagen mijn werkomgeving ga verleggen naar een bibliotheek of zo. Kwestie van wat meer tussen de mensen te zitten. Daarvoor hebben ze laptops uitgevonden, nietwaar? 😉

Les Gèants op bezoek in Genève

Dit weekend stond Genève volledig in het teken van het bezoek twee reuzinnen. Een kleine reuzin en een oma-reuzin. Yep, dezelfde die nog niet zo lang geleden wereldstad Antwerpen aandeden. 😉

Drie dagen lang konden de inwoners van Genève en omstreken genieten van dit poëtisch spektakel. En genieten heb ik alvast met volle teugen gedaan. Momenteel kunnen we hier in Genève nog steeds profiteren van een mooie nazomer. Zaterdag was even een mindere dag met vanaf de namiddag regen, maar deze zondag was mooi zacht en vorige vrijdag was het zelfs zo warm dat een mens zou denken dat de zon zich van seizoen vergist had.

Gelukkig had ik vrijdag uitgekozen om de reuzen te gaan bekijken, ervan uitgaande dat er die dag wat minder volk zou zijn. Het mooie zonnige weer had de mensen er echter blijkbaar toe aangezet om verlof te nemen of alleszins vroeger te stoppen met werken, want de mensen stonden rijen dik langs het parcours van de reuzen. Op flipflops, met mijn fototoestelrugzak op de rug en mijn fototoestel rond mijn nek baande ik me een weg door de menigte, in een poging de reuzinnen zo goed mogelijk vast leggen. Ik was duidelijk niet de enige die dit unieke schouwspel wilde capteren voor de eeuwigheid. Nog nooit zoveel smartphones tegelijkertijd de lucht zien ingaan (letterlijk, niet figuurlijk).

Het was zo warm dat het zweet gutste van de gezichten van de reuzenbegeleiders en vrijwilligers. Na la Grand-Mère bijna een ganse namiddag gevolgd te hebben, tot het mens een welverdiende siesta nam, laste ik een kleine rustpauze in op het groene gras van een parkje. Het ideale moment om wat beelden te delen met mijn instagram volgers.

IMG_2310

IMG_2317

IMG_2332

IMG_2385

IMG_2396

Na wat uitgerust te zijn, sprak ik af met mijn vriend, zodat hij een stukje van het parcours van la Petite Gèante kon meepikken. Hij kwam rechtstreeks met de fiets van zijn werk. Na meer dan een halve dag op pad geweest te zijn, vond ik het echter welletjes en keerden we samen terug naar ons stekje om aldaar een rustige avond door te brengen.

IMG_2410

IMG_2411

Wat orkaan Maria mij geleerd heeft

Net zoals andere eilanden in de Caraïben, zijn de ongeveer 3,4 miljoen Amerikaanse staatsburgers in Puerto Rico geweldig hard getroffen door achtereenvolgens orkaan Irma en orkaan Maria. Gans het eiland zit zonder stroom, maar hulp komt slechts met mondjesmaat toe. President Trump ligt er alvast niet van wakker, want, en dat wist ik niet, blijkbaar zijn inwoners van Puerto Rico wel Amerikaanse staatsburgers, maar mogen ze niet stemmen tijdens de presidentsverkiezingen en kan hun vertegenwoordiger ook niet meestemmen in Congress. Komt daar nog eens bij dat Puerto Rico tot over de oren in de schulden zit, wat niet bepaald bevorderlijk is voor de heropbouw van het ‘paradijselijke’ eiland.

Het lijkt me duidelijk dat de inwoners van Puerto Rico als tweederangsburgers behandeld worden. Hoog tijd dat er iets gedaan wordt om deze ongelijkheid in behandeling weg te werken en Puerto Rico een eerlijke kans op een betere toekomst te geven. Al vrees ik dat, met Trump aan het roer en rekening houdend met zijn eerdere tweets, we niet al veel te verwachten hebben.

Lees dit bijzonder goede Vox artikel over Puerto Rico en bekijk ook onderstaande fragmenten van John Oliver. In het tweede kaart hij de schrijnende ongelijke behandeling van “Unincorporated territories of the United States” Puerto Rico, Guam en American Samoa aan.

Pop in Geneva – the after party

Omdat alle goeie dingen uit drie bestaan, nog een klein woordje over de after-party van Pop In Geneva. Zoals ik in mijn vorige blogpost schreef, vond het afsluitend event plaats in le Village du Soir. De avond begon volgens de uitnodiging, dus ik zorgde ervoor dat ik busgewijs stipt om 19.30u daar was. Het was beste een lange rit met de bus naar een wijk van Genève waar ik nog nooit geweest was (Carouge). Ik stapte af vlak bij een viaduct in een omgeving die eruit zag als een industriepark. Gelukkig vond ik al snel de correct locatie (godzijdank voor google maps en 3G).

Na zo’n dag vroeg opstaan rammelde ik van de honger. Toen ik in le Village du Soir binnen stapte, bleken de meeste foodtrucks en kraampjes echter nog niet opgestart te zijn. Ik kon zelfs nog geen cocktail bemachtigen. Er was ook helemaal nog niet zoveel volk en al helemaal niemand die ik kende. Ik besloot dan maar wat op mijn eentje op verkenning te gaan, want de locatie was wel behoorlijk cool. Een soort mix tussen binnen en buiten. De meeste stoelen en tafeltjes bevonden zich buiten, iets waar ik met mijn zomerkleedje en zomerschoenen niet helemaal op voorzien was. Gelukkig was het nog altijd vrij warm voor de tijd van het jaar, maar met de locatie nam de organisatie wel een risico. Voor hetzelfde geld goot het pijpenstelen en dan zou het onmogelijk zijn om iedereen binnen een plek te geven, want zo groot was dat zaaltje niet.

IMG_5752

IMG_5757

Enfin, mijn maag rammelde zo hard dat ik besloot toch maar iets te eten te halen bij de foodtruck van Chez Jeannette: heerlijke Libanese mezze. Ik werd er spontaan gelukkig van, zelfs al zat ik helemaal alleen aan een tafel. Aangezien de meeste dames met twee arriveerden, lag het ook niet echt voor de hand om aansluiting bij een groepje te vinden. Om een beetje conversatie te hebben, besloot ik dan maar aan te schuiven in de rij voor de photo booth. Een heel bijzondere opstelling: je moest gaan liggen op de grond op een rood tapijt, kreeg wat witte attributen in de hand gedrukt en dan werd de foto van bovenaf genomen zodat het eruit zag als een Zwitserse vlag of een ander Zwitsers symbool. Het resultaat zag er supercool uit. Alleen duurde het een eeuwigheid om één foto te nemen en vorderde de rij amper. Na een tiental minuutjes aanschuiven arriveerde mijn collega-vrijwilliger Magali. Ze besloot samen met mij aan te schuiven in de rij zodat we een foto van ons tweetjes hadden. We raakten aan de praat met de dames achter ons, die enkele terecht kritische opmerkingen hadden over het Pop In concept (waarvan de kostprijs de belangrijkste was).

mezze

Na ongeveer drie kwartier aanschuiven konden Magali en ik eindelijk onze foto laten nemen. Gelukkig draaide het cocktailstandje ondertussen op volle toeren en konden we zo nu en dan uit de rij glippen om een gratis cocktail te gaan halen voor ons en de dames rond ons. Ondertussen had ook Magali honger gekregen en gingen we op zoek naar iets om te eten. Ik raadde haar de mezze aan, maar helaas bij Chez Jeannette stond zo mogelijk een nog langere rij dan bij de photo booth. Magali koos dan maar wijselijk voor een panini, want daar stond bijna niemand aan te schuiven…

Gelukkig waren er ondertussen al dessertjes gearriveerd. Kleine lekkere hapjes om de gaatjes te vullen. We zaten buiten en ik begon het ondertussen al flink koud te krijgen. Omdat Magali geen zin had in een caipirinha, ging ze naar binnen om een ander drankje te zoeken. Ik wachtte ondertussen aan tafel bij twee andere dames. Die begonnen het duidelijk ook koud te krijgen en namen al snel afscheid. En zo zat ik helemaal alleen aan een tafeltje met desserts totdat een andere dame het bord met desserts kwam meepikken. Ik stuurde een berichtje naar Magali om te horen waar ze zat, maar geen antwoord. Na nog een kwartier wachten, besloot ik dan maar zelf naar binnen te gaan, kwestie van niet in een ijsklomp te veranderen.

Daar stond Magali gezellig aan de bar te kletsen met een paar andere dames. Uiteraard geen probleem voor mij, maar ze had wel iets kunnen laten weten. Ik begrijp echt wel dan een ganse avond naar onvolmaakt Frans luisteren niet zo tof is. Enfin, mijn goesting was toen al een beetje over en ik besloot de bus terug naar huis te nemen, zodat ik nog net voor middernacht thuis was. Doodop na een lange dag.