persoonlijk

Een post-examen namiddag

Het moment waarop al die al veel te lang uitgestelde dingen eindelijk gedaan worden. Dingen zoals:

  • goedkoop en lekker gaan eten
  • kleren kopen voor mijn vriend (in de allerlaatste solden!)
  • kleren kopen voor mezelf (van de nieuwe collectie, uiteraard)
  • strips kopen (ok, niet dat we op dit vlak veel last hebben van uitstelgedrag, maar het is nooit een goed idee strips vóór een examen te kopen)
  • cadeautjes kopen voor twee peuters
  • cadeaubon in de INNO kopen
  • chocolaatjes kopen en er zelf eentje gratis krijgen
  • een bongo-wijnbon verzilveren bij een plaatselijke wijnhandelaar

Al vergde dat laatste punt iets meer inspanning dan voorzien. Doordat wij niet over een garage beschikken, staat onze auto gewoon buiten op straat geparkeerd. Toen wij deze namiddag, blijgezind na zoveel geld uitgegeven te hebben, naar de auto stapten, bleek die niet op de verwachte plaats te staan. Nochtans was mijn vriend er heel erg zeker van dat hij hem op die plaats geparkeerd had. Na een beetje pijnigen van de hersenen kwamen we erachter dat de laatste keer dat mijn vriend de wagen gebruikt had, maandag moest geweest zijn. Nu had het wel gesneeuwd, maar onze knalrode voiture bleek zelfs niet onder een wit laagje sneeuw verborgen te zitten. De ganse straat twee keer afgelopen, niets te vinden. Twee mogelijkheden: ofwel was hij getakeld ofwel was hij gestolen.

Gelukkig heeft mijn vriend de nummer van de Leuvense politie in zijn gsm zitten (wij zijn op alles voorbereid) en leverde een snel telefoontje ons zekerheid. Onze auto was ambtshalve getakeld. Blijkbaar waren er, nadat mijn vriend hem volledig reglementair geparkeerd had, op die plek verboden-te-parkeren bordjes verschenen en had de politie hem daarna laten takelen. De vriendelijke mevrouw van de politie verzekerde mijn vriend echter dat we niet voor de takelkosten zouden moeten opdraaien. Een hele opluchting. Het ongemak dat we de wagen aan de andere kant van de stad op de Bodartparking moesten ophalen, namen we er zonder veel gemor bij. Er rijden veel bussen in het Leuvense en een kleine twintig minuten later waren we opnieuw in het bezit van ons voertuig en konden we toch nog onze wijnflessen ophalen.

Eind goed, al goed.

Wit

Op een ontieglijk vroeg uur kroop ik deze ochtend uit bed. Nog half slapend wierp ik een blik naar buiten waar ik geheel onverwacht een witte wereld aantrof. Mijn hart werd vervuld met een kinderlijke vreugde (sneeuw! sneeuwballen! sneeuwgevechten!) en even vergat ik dat ik nog van een ganse lijst Russische werkwoorden moest memoriseren of ze met de datief, de genitief dan wel de accusatief voorkwamen.

Ach, hoe graag zou ik weer een kind zijn…

Moeheid

De vermoeidheid nestelt zich in mijn botten. Ik sta ’s ochtends moe op en ga ’s avonds nog meer moe slapen. Maar nog even doorbijten. Zaterdag het laatste schriftelijk examen van Russisch en dan is er weer plaats voor ontspanning buiten de werkuren. Kan ik ook mijn verwaarloosde squashracket opnieuw vanonder het stof halen. Op het werk zal het nog wel even op de tanden bijten zijn, maar hey, een uitdaging mag je nooit uit de weg gaan.

Same old, same old

Vandaag de resultaten van mijn eindopdracht fotografie teruggekregen. Vooral de reeks portretten en de reeks foto’s rond het thema diepte vielen bij de jury in de smaak. Persoonlijk ook mijn twee favoriete reeksen. Mijn landschaps- en lichtfoto’s waren het zwakste, maar dat wist ik op voorhand. Voor de landschapsfoto’s had ik te weinig tijd, waardoor het resultaat erg banaal was (snel, snel een paar sneeuwlandschappen getrokken onderweg naar het driekoningenfeestje, ik heb veel sterkere landschapsfoto’s in mijn portfolio zitten, maar die werden niet genomen tijdens de cursus en mochten bijgevolg niet ingediend worden) en mijn lichtfoto’s vielen letterlijk in duigen toen het dak van het ijssculpturenfestival instortte, waardoor ik foto’s moest indienen die naar mijn aanvoelen wat minder goed in het thema pasten.

Maar opvallend, de commentaren op mijn foto’s lijken heel erg op de commentaren die ik kreeg van de juffrouw tekenen toen ik enkele jaren geleden tekenles volgde. Technisch zeer sterk, maar artistiek minder. Ik kan er niet aan ontsnappen, eens een toegepaste wetenschapper, altijd een toegepaste wetenschapper. En dat terwijl ik zo graag artistiek zou willen zijn. 🙁

Asociaal

Vandaag zat ik de hele dag in opleiding. Zo’n opleiding is meestal een ideale gelegenheid om je medecursisten beter te leren kennen en interessante mensen aan je netwerk toe te voegen. Maar ditmaal heb ik mij uitermate asociaal opgesteld en heb ik tijdens de koffiepauzes mijn Russische woordjes zitten herhalen en tijdens de middagpauze mijn gigantische mailachterstand proberen weg te werken. Het deed wel een beetje zeer dat ik de andere cursisten gezellig praatjes zag maken, terwijl ik zat te zwoegen om het Russische woord voor bezienswaardigheid te onthouden (niet gelukt, trouwens). Mijn mede-cursisten zullen mij wel een ongelooflijk raar mens gevonden hebben. Oh well, better to make a bad impression, than no impression at all, zal ik maar denken.

Eivol

Gisteren samengevat: vier vergaderingen, waarvan er twee de dag zelf in mijn agenda gepland werden, een stuk of vijftig nog te beantwoorden mails, waarvan ik er toch goed de helft heb kunnen behandelen of delegeren, een dringend document dat écht afgewerkt moest worden en geen dag kon wachten. Dit alles resulteerde in een werkdag die eindigde rond tien uur ’s avonds (geloof me, ik ben niet van plan hier een gewoonte van te maken) en dan moest ik nog beginnen aan de voorbereidingen voor mijn mondeling examen Russisch. En toen ik eindelijk in bed lag, was ik zo opgefokt dat ik de slaap die ik broodnodig had, niet kon vatten. En het ziet ernaar uit dat dit het stramien zal zijn voor de rest van januari.

Soms

Heel soms, kan ik begrijpen waarom een mens nood heeft aan religie. Wanneer je geconfronteerd wordt met de onbevattelijke uitgestrektheid van het heelal en de nietigheid van de mens, lijkt zingeving onbereikbaar veraf.

Filmpje gezien bij Moosability.

Oververhitte hersencellen

Een beetje schoorvoetend moet ik toegeven dat het momenteel allemaal een beetje veel aan het worden is: een drukke fulltime job, twee talen, een opleiding fotografie en een druk sociaal leven. Vooral het Russisch en Japans begint door te wegen. Ik zit nu voor beide talen in het derde jaar en de tijd dat je je ervan af kon maken met een paar gestolen minuutjes studeren op de trein is nu echt definitief voorbij. Bovendien heb ik voor beide talen zeer veeleisende leerkrachten die blijkbaar niet begrijpen dat werkende mensen niet elke dag met hun talen bezig kunnen zijn. Zelfs al zou ik dat willen, ik zou het niet kunnen. Voor mij blijven deze talen niet meer dan een hobby, maar dan wel een heel tijdrovende hobby op dit moment. Nuja, van zodra de examens achter de rug zijn, zal dit alles weer snel vergeten zijn.

Al ben ik wel blij dat mijn vriend en ik voor onszelf uitgemaakt hebben dat we nog één jaar Japans er bij doen en dan stoppen. Na vier jaar zouden we dan voldoende voorbereid moeten zijn om een mooie reis door Japan te maken, het uiteindelijk einddoel van al dit afzien. 😉 En dan ga ik een gemakkelijke taal doen. Spaans of zo. 😉

Een nieuwe mediaster is geboren

Alsof hij nooit iets anders gedaan heeft, zo staat de directeur van de school waar de verdachte van de moord op het jonge koppel in Loksbergen les gaf, de pers te woord. Het doet een beetje vreemd om hem na al die jaren terug te zien. Toen hij als piepjonge directeur aan het hoofd van zijn eerste school kwam, zat ik op de banken van diezelfde school mijn broek te verslijten en koesterde ik nog de onrealistische droom dat ik de wereld zou veranderen. Ondertussen staat hij aan het hoofd van een heuse scholengemeenschap, maar voor de rest is hij nog niets veranderd, alleen wat grijzer geworden. Voor sommige mensen is de tijd blijkbaar mild.

PS: Wat betreft de mediaverslaggeving over deze zaak, wil ik de aandacht van de dames en heren journalisten graag opnieuw vestigen op dit essay van Geert Buellens.

TV

Ongelooflijk wat een impact zo’n tv-spelletje heeft. Als je geen tv hebt, valt dat echt moeilijk te begrijpen. Zeker als je al die heisa in de pers ziet (wel gemakkelijk, de krant is tegenwoordig veel sneller uitgelezen) en de gekte op Facebook. Ik had het lef om in mijn statusboodschap mee te geven dat het hele gedoe mij ijskoud liet en bam: meteen een hoop commentaren die mij het afbreken verweten van het beste tv-programma aller tijden. Man, ben ik blij dat ik daar geen energie hoef in te steken. Ik denk dat ik nog wat Russische woordjes ga bekijken.