Gaan, niet gaan, gaan, niet gaan. Nucleaire ramp, geen nucleaire ramp, nucleaire ramp, geen nucleaire ramp. Wat zullen de effecten zijn van de elektriciteitstekorten tijdens onze reis? Zullen we nog alles kunnen bezoeken wat we willen in Tokyo? Hoe zit dat met die berichten over hamstergedrag? Gaan we naar een land met een gigantisch trauma? Geraken we überhaupt van de luchthaven in het centrum? Hoe zal het openbaar vervoer daar tegen dan functioneren?
Een glazen bol, iemand?
Wie een bijdrage wil leveren aan de hulpverlening voor de slachtoffers in Japan, kan dit doen op rekeningnummer 000-0000053-53 van het Rode Kruis-Vlaanderen met vermelding ‘Help Japan’. Je kan ook online storten. Alle beetjes helpen. Zelfs al lijkt het leed en de schade op dit moment onoverzienbaar.
En het slechte nieuws blijft maar binnenstromen uit Japan. Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes in deze stroom van negativiteit: het Grondwettelijk Hof vernietigt de uitzonderingen op het rookverbod in de horeca. Dti wil zeggen dat er een algemeen rookverbod in horeca van kracht is vanaf 30 juni. Hoera!
En, heb je je reis moeten annuleren? Nog niet, beste mensen, nog niet. Wij blijven hopen dat die drieënhalf jaar Japanse lessen toch nog van pas zullen komen over een kleine maand. En dat die verdomde reactoren nu maar snel afkoelen.
Schijtfobie. 🙂
Blijken een zeer gegeerd knabbelobject te zijn in de leeftijdscategorie van 6 maanden tot 2 jaar. Proefondervindelijk werd vastgesteld dat 100 procent van het testpubliek een zwak heeft voor knabbelen op kurk. Ik heb al een mooie collectie foto’s ter illustratie.
Het had gewoon een klein artikeltje in de krant kunnen blijven: de tragische dood van een jongeling na een banaal ongeval, maar het werd een voorbeeld van hoe mensen het internet gebruiken om dichter bij mekaar te komen. Foto’s, video’s, verhalen en herinneringen werden gedeeld. Het verdriet werd niet in stilte beleefd, maar samen, openlijk. Onbekenden werden geraakt en betuigden hun steun aan familie en vrienden. Ik denk dat de oom van Matthias het prachtig verwoordt: dit is een betere manier van rouwen. Niet in stilte de pijn verbijten, maar eerlijke openheid over het verdriet. Het is waar dat in onze cultuur de nadruk gelegd wordt op “sterk zijn”, maar mag een mens niet zwak zijn als er zo’n donderslag bij heldere hemel komt? Wat is er erger dan een geliefde te verliezen? Dat er nu een generatie is opgestaan die geen moeite heeft dit soort gevoelens te delen, kan ik alleen maar prachtig vinden.
Onvoorstelbaar is het. De stroom aan foto’s en filmpjes maakt nu pas duidelijk hoe gigantisch deze ramp is voor Japan. Het lijken scènes uit een rampenfilm, maar het is de bittere realiteit. En het kan nog erger worden als de reactoren in Fukushima effectief in meltdown gaan. We kunnen alleen maar hopen dat het zover niet komt en dat er met man en macht wordt gewerkt om deze ramp af te wenden. Wat afschuwelijk.
Wat een opluchting. Het zag er even naar uit dat het Japanse volk bovenop deze afschuwelijke natuurramp ook nog eens een nucleaire ramp te verwerken zouden krijgen. Laat ons hopen dat alles nu snel onder controle is. Een geigerteller is niet iets wat ik gewoonlijk in mijn reiskoffer stop.
En ook: Na drieëneenhalf jaar Japans, versta ik er nog altijd totaal niks van. 🙁