Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

En diezelfde attitude hield aan tijdens de rest van de maaltijd. Onvriendelijk antwoorden op vragen, zuchten als een collega niet dadelijk door had dat een gerecht voor hem of haar bedoeld was. Echt, het was op het randje van onbeschoft. Nog niet vaak meegemaakt in een restaurant. Gelukkig was het andere personeel wel vriendelijk, maar zijn manier van doen, maakt dat ik niet snel geneigd ben om naar dit restaurant terug te keren. Ik geef toe, iedereen kan al eens een slechte dag hebben, maar omdat dit dan uit te werken op je klanten…

Enfin, na de lunch wandelden we samen naar de Brusselpoort voor een blik achter de schermen van de wondere wereld van het figurentheater van De Maan. We kregen een demonstratie van de verschillende technieken die de spelers gebruikten om de poppen tot leven te wekken. We konden ook de ongelooflijk diverse collectie poppen bewonderen die bewaard werden in de Brusselpoort.

Na deze aangename kennismaking met ons immaterieel cultureel erfgoed wandelden we samen naar de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk om ‘De wonderbare visvangst’ van Pieter Paul Rubens te bewonderen. Helaas kreeg ik net op dat moment een belangrijk werkgerelateerd telefoontje en moest ik me snel naar buiten begeven om de beller te woord te staan.

Na het telefoontje waren mijn collega’s al naar hun volgende bestemming vertrokken. Gelukkig kon ik hen vrij snel vervoegen in de O.-L.-V. van Hanswijkbasiliek om de indrukwekkende reliëfbogen van Faydherbe en de voorbereidende studie (de bozetti) te bewonderen.

We sloten de namiddag af onder de bomen op het zonnige terras van reiscafé Via Via. Lang kon ik helaas niet blijven plakken, want ik moest om 19u in Brugge zijn voor de feestelijke opening van de tentoonstellingshal BRUSK. Ik nam afscheid van mijn collega’s en haastte mij naar het station van Brugge.

In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.

Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.

Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.

Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.

Vooral de voormiddag was erg boeiend met fijne tussenkomsten van Klimaatdichter Maud Vanhauwaert. Bio-ingenieur Valerie Trouet en journalist en auteur Tine Hens verzorgden de keynotes. Valerie Trouet is wetenschappelijk directeur van het nieuwe Klimaatcentrum in Ukkel en bekend dankzij haar klimaatonderzoek aan de hand van jaarringen van bomen. De cijfers en grafieken die Valerie Trouet toonde, waren niet bepaald om vrolijk van te worden. Eigenlijk zijn we momenteel al voorbij the point of no return en komt het erop aan om de toekomstige opwarming niet verder te laten ontsporen. Tine Hens spiegelde ons een toekomst voor zonder sneeuw. Gelukkig benadrukten beide dames dat wanhopen geen optie is. We hebben nood aan actie, nu. En daarom moet iedereen zijn steentje bijdragen. Op dat vlak gaf het Groot Onderhoud zelf het goede voorbeeld: alle aanwezigen werden gestimuleerd om met het openbaar vervoer te komen en de lunch was volledig vegan (inclusief heerlijke aspergesoep).

De namiddag volgde ik twee praktijksessies, eentje over hoe musea zich kunnen verhouden tot de huidige klimaatuitdagingen en eentje over de bijdrage die immaterieel cultureel erfgoed kan leveren. De tweede praktijksessie was een beetje te operationeel voor mij, maar het was zeker interessant om bij te leren over eeuwenoude bevloeiingstechnieken en haagvlechten. Het is een spijtig feit dat de moderne mens de band met de natuur kwijtgeraakt is. Hoog tijd om die weer te herstellen.

Minister-president Jambon sloot de namiddag af met een speech. Daarna dronk ik nog een glas wijn op de receptie, alvorens met een groep gelijkgestemden de trein van Mechelen naar Brussel te nemen voor onze avondactiviteit: de Ultimas!

De hoofdreden dat we gisteren naar Mechelen afzakten, was echter iets helemaal anders: mijn vriend en ik vierden dat we 24 jaar geleden onze eerste kus uitwisselden op de afzuip in de RC-bar onder Alma III, de laatste gelegenheid om uit de bol te gaan voordat de blok zou beginnen. Those were the days! Toen kon goedkope drank aan weggeefprijzen ons nog inspireren tot grootse uitspattingen.

Enfin, ons tweede bezoek aan The Chick stelde alvast niet teleur. Het eten was heerlijk, het kader nog steeds fantastisch en de aangepaste wijnen uitstekend. The Chick is echt een topper op alle vlakken. En bijzonder handig dat we na ons diner gewoon de trein naar Leuven konden terug nemen.

Table Bite: Tzatziki, Panne Crystal:

On s’amuse: Gelakte aubergine, sobanoedels, jus van miso en chili en tartaar van toro, crème van algen en kombuvellen:

Dumdumpling: Hamichi, crème van hazelnoot, XO vinaigrette met oesters, dumpling van daikon met komkommer en bloemkool:

Strawberry sugar high: Jus van aardbei met shiso, omber, tempura van omber:

From the heart: Tarbot, puree met waterkers, jus van karnemelk en scheermessen, gedroogd hart van tonijn:

Rosemary: Lamsnek, in hooi en rozemarijn gerookte asperge, jus van asperges, olie van daslook en parfum van nootmuskaat;

Should have gone for the cheese: Selected by Schockaert, aged in The Cellar with a touch of The Chick and bread by De Zotte Morgen:

Hit The Rhubarb:

A pleasant evening was had by all!

Na het ontbijt checkten mijn vriend en ik op ons gemak uit, we lieten de bagage achter in het hotel en wandelden wat door de rustige zondagse straten van Mechelen tot het 12u was. Op dat tijdstip hadden we afgesproken met een bevriend koppel en hun twee zonen om samen te lunchen in de alom bekende Vleeshalle. Wegens nog niet veel honger na ons uitgebreide ontbijt hielden mijn vriend en ik het op loempia’s en summer rolls. We maakten van de gelegenheid gebruik om bij te praten met onze vrienden, die we niet meer gezien hadden sinds de coronacrisis begon. We verbaasden ons erover hoe groot en flink de jongens geworden waren. Help! De tijd gaat veel te snel!

Na de lunch trokken we richting de Sint-Romboutskathedraal voor een beklimming van de toren. Helaas, de weergoden waren ons niet bepaald gunstig gezind: het was koud, nat en winderig. De beklimming zelf viel heel goed mee, omdat deze regelmatig onderbroken werd voor een bezoek aan de verschillende kamers in de toren. De jongens klommen zeer enthousiast naar boven, die jonge lijfjes zitten duidelijk barstensvol energie. We bewonderden de mooie oude klokken en het uitzicht vanaf de toren, dat door de weersomstandigheden helaas wat tegenviel. We zullen nog eens moeten terugkeren in de zomer om ten volle van de omgeving te kunnen genieten.

We sloten de namiddag met onze vrienden af in de Wasbar, wegens nergens anders plaats. Mijn vriend en ik beginnen er vaste klanten te worden, al vind ik de bediening (duidelijk allemaal jobstudenten) er nonchalant en is het er, naar mijn mening, ook niet zo proper. Maar geen erg: er was een bak met speelgerief voor de kinderen, die helaas niet zo strategisch geplaatst was onder de trap. Het duurde dan ook niet lang voordat de oudste jongen zijn hoofd keihard stootte tegen de gietijzeren trap. Ocharme, het manneke. De bediening maakte hun oorspronkelijke onverschilligheid goed door een icepack aan te bieden om een bult tegen te gaan. Misschien komen we er toch nog eens terug.

Na onze drankjes namen we afscheid van onze vrienden en keerden mijn vriend en ik met de trein terug naar Leuven. Ons zie je zeker nog eens terug in Mechelen!

Na dit uitstekende ontbijt wandelden mijn vriend en ik naar het Hof van Busleyden. Ik had tickets voor een bezoek om 10.30u gereserveerd. En kijk: de zon was zowaar van de partij! Storm Eunice had al de grijze regenwolken verdreven. Een onverwacht succes, want ik had me mentaal voorbereid op een weekend vol met regen.

We startten ons bezoek met de tijdelijke tentoonstelling ‘Uitbundig Verleden. De Bourgondiërs door Romantische ogen‘. De tentoonstelling toonde werken uit de negentiende eeuw die terugkijken op de tijd van de Bourgondiërs. In de negentiende eeuw ontstaan verschillende nieuwe naties die zich willen profileren op het internationale toneel. Vandaar de hernieuwde belangstelling tijdens de Romantiek voor de Bourgondische hertogen, van Filips de Stoute tot de roemrijke keizer Karel. De ondergrondse exporuimte, die aan een negentiende-eeuws monumentaal museum doet denken, toont met een zeventigtal werken het verlangen naar de grootsheid van weleer.  Heel interessant om vanuit een hedendaagse context met een kritische blik en een veranderend perspectief naar het verleden te kijken. De geschiedenis herinterpreteren, het is van alle tijden.

Jeanne d’Arc wordt voorgeleid bij Filips de Goede in Compiègne – Isidore Patrois, 1864:

Ridders van het Gulden Vlies:

Koorknapen van Sint-Rombout het kerstlied zingend aan het hof van Margareta van Oostenrijk – Willem Geets, 1898:

Johanna de Waanzinnige wachtend op de heropstanding van haar echtgenoot Filips de Schone – Charles de Steuben, 1836:

Maria van Bourgondië op valkenjacht – Jean Auguste Barré, 1839-1844:

Keizer Maximiliaan houdt de ladder van Albrecht Dürer vast – August Friedrich Siegert, 1849:

Hoe die van Gent hulde brachten aan de kleine Karel V – Abrecht De Vriendt, 1886:

Keizer Karel bij de gilde der kruisboogschutters in Antwerpen in 1515 – Piet Van der Ouderaa, 1877:

Poppenspel aan het hof van Margareta van Oostenrijk – Willem Geets, 1891:

Na het gedeelte over de Bourgondiërs bezochten we de vaste collectie, die zich focuste op de roemrijke geschiedenis van de stad Mechelen.

Portret van Margareta van Oostenrijk – Bernard van Orley, 1518:

Heilige Hiëronymus – naar Joos van Cleve, ca 1550:

Het kamp van Karel de Stoute bij de belegering van Neuss in 1475 – Adriaen Van den Houte, 1562:

Hét fijnste gedeelte van het museum bevindt zich onder het dak: de unieke collectie Besloten Hofjes. Deze retabelkasten werden in de eerste helft van de 16de eeuw gemaakt door de Gasthuiszusters-Augustinessen van Mechelen. De collectie van het Hof van Busleyden is de grootste ter wereld. De zusters gebruikten deze retabelkasten zeer intens en vulden de hofjes in de loop der tijden verder aan. De hofjes zijn schatkisten gevuld met zijden bloemen, bladgoud en veelkleurige beeldjes, sommige gemaakt van papier pressé. Ongetwijfeld was het werken aan zo’n hofje een contemplatieve activiteit voor de zusters.

Besloten hofje met H. Elisabeth, H. Ursula en H. Catharina:

Besloten hofje met Sint-Anna te drieën, Daniël in de leeuwenkuil en de H. Hiëronymus:

Besloten hofje met H. Augustinus en Anna-Ten-Drieën en H. Elisabeht:

In totaal bleven we ongeveer drie uur in het museum, veel langer dan we verwacht hadden. Voor onze middagpauze trokken we naar Barbib, waar ik al eens eerder was geweest. Ik hield het bij een soepje, want mijn ontbijt was nog niet volledig verteerd. Blijft toch een fijne omgeving om te relaxen en iets te eten of te drinken.

Helaas, na de middagpauze liet de zon ons in de steek en haalden de wolken opnieuw de bovenhand. Gelukkig bleef het voorlopig droog.

We wandelden door de Mechelse straten tot het tijd was voor onze volgende activiteit: een bezoekje aan het Kunstuur in de de Heilige Geestkapel. We waren net binnen toen het begon te regenen. Ideale timing!

Tijdens het Kunstuur vertellen projecties van bekende en minder bekende Vlamingen een verhaal bij schilderijen van een Belgische schilders. De ganse ervaring wordt begeleid door muziek van Dirk Brossé. Een unieke belevenis die mij wel wist te bekoren. Al vond ik het jammer dat er na de uitleg bij de schilderijen niet meer tijd was om nog even op je gemak naar de werken zelf te kijken. Hieronder een kleine selectie van mijn favoriete werken.

De slachter- Prosper De Troyer, 1925:

Vrouw op een fiets – Hubert Malfait, 1927:

De gevallen ster – Jan van Beerst, 1874

De verloofden – Léon Navez, 1930:

Pointillistische werken van Théo Van Rysselberghe:

De stad bij dageraad – Paul Delvaux, 1940

Om 18 stipt stonden we weer buiten. Net te vroeg voor onze reservatie van 18.30u in The Chick. Gelukkig wist ik na mijn vorige bezoek aan Mechelen dat er zich onder The Chick een supertoffe wijnbar bevindt: The Cellar. Een heerlijk glaasje wijn als aperitief gaat er altijd wel in!

Vervolgens bracht het vriendelijke meisje van The Cellar ons via de geheime trap naar The Chick. Alwaar we genoten van een fantastische avond met een heerlijk verrassingsmenu. Elke gang was fantastisch en werd met de glimlach geserveerd door de bijzonder sympathieke bediening. En ja, we konden het niet laten de signature dish te bestellen. Heel fijn dat de sous-chef dit gerecht aan tafel kwam afwerken. En zo maakte ik voor de eerste keer in mijn leven kennis met bottarga.

Zeer lekker non-alcoholisch aperitief:

Do you feel the magic
Meringue van rode biet, koffie, chocolade en Jerezazijn

We bring you: fire
Zwaardvis in whiskey gegaard, bouillon van dashi, crème van avocado en gebrande jalapeño, krokantje met hangop van yoghurt en limoen

BBQ kefta by Hussein, babi pangpang crème, gel van tzatziki, échalottering met gedroogde varkenshuid, koriander, granaatappel

A Tasty Threesome:
Bouillon van ui en rund, gebbq’de rozemarijnolie, gemarineerde babymushrooms

Tartelette met gebrande gele wortelcrème, gelakte rundstong, venkelzaadpoeder

Chianina beefroll, Josper roasted knolseldercrème, walnoten-sesamolie

Seaborn
Vlaswijting, yuzuboter, witte druif, koolrabi, granny smith, koriander

Seaqueen
Lobster, beurre blanc, jus van lompviseieren, romesco van pistache en paprika, crème van erwt en munt

The signature
We need to talk about bottarga

This. Is. Everything.
Txogitxu kalfs côte à l’os, pont neuf, gegrilde babyprei, crème van look, caponata, blackwelljus

Say cheese
Selected by Schockaert, aged in The Cellar with a touch of The Chick

Na dit fenomenale diner wandelden mijn vriend en ik volkomen voldaan terug naar ons hotel. Bij The Chick zien ze mij ongetwijfeld nog eens!

Helaas viel ons vertrek naar Mechelen vrijdag samen met de komst storm Eunice. Code Oranje en het advies om binnen te blijven… Donderdag hadden de Nederlandse spoorwegen al laten weten dat ze vrijdag niet zouden rijden, maar de NMBS zag het op dat moment nog helemaal zitten. Tot vrijdagochtend om 11u (!) het bericht kwam dat ook de NMBS een aantal lijnen vanaf 14u zou stilleggen in het westen en noorden van het land. Waaronder de verbindingen naar Mechelen. Uiteraard gingen ettelijke minuten na die melding zowel de website als de app van de NMBS volledig plat.

Ik had een belangrijke Teams-vergadering om 13u, dus ik besloot vlak nadat de mededeling van de NMBS binnen kwam met de trein te vertrekken naar Mechelen, in de hoop dat ik vroeger dan check-in tijd op de kamer zou mogen. Indien dat niet lukte, zou ik wel ergens een plek vinden om te vergaderen. Desnoods in de lobby van het hotel. Mijn vriend zat nog in zijn eigen vergadering toen ik de trein nam, maar hij zou zo snel mogelijk na het einde van die vergadering mij achterna reizen. Al een geluk dat ik mijn ticket naar Mechelen op voorhand gekocht had.

De treinrit van Leuven naar Mechelen verliep gelukkig vlotjes en ik kreeg al snel het bericht dat mijn vriend op de trein van 12.05u naar Mechelen zat. Oef! Zijn plan B was een Cambio te reserveren en daarmee naar Mechelen te rijden, maar dat leek me nu niet meteen de veiligste optie in stormweer.

En ja, ondanks de storm was het geluk aan mijn kant: ik mocht bij aankomst in Martin’s Patershof meteen op de kamer. Ik installeerde me aan het bureautje, zette mijn hoofdtelefoon op en ik was klaar voor mijn vergadering van 13u. De gratis wifi verbinding in Martin’s Patershof was desastreus slecht, maar met de camera af lukte het mij de vergadering te volgen. Na mijn eerste vergadering schakelde ik uit pure miserie over op de hotspot van mijn smartphone. Serieus, zo’n chic hotel daarvan verwacht je toch fatsoenlijk gratis internet voor alle gasten. En neen, ik wil niet bijbetalen voor een snellere verbinding, ‘t is niet dat die kamers zo goedkoop zijn!

Wat later vervoegde mijn vriend mij op onze hotelkamer en brachten we de rest van de namiddag al werkend door. Rond 17u klapten we onze computers dicht en gingen we naar de gezellige bar om een aperitiefje te drinken. We bestelden allebei een Dark ‘n’ Stormy en klonken op een succesvol weekend. Gelukkig was tegen de avond het ergste van de storm alweer gepasseerd en hielden we het droog tijdens onze wandeling naar restaurant Magma.

Mijn vriend en ik startten onze avond met een glaasje bubbels en genoten verder van een heerlijk diner in een trendy industrieel pand met open keuken en grote houtoven. Extra bonuspunten voor de manier waarop de chefkok van Magma groenten centraal zet in zijn gerechten. Zo heb ik het graag. We twijfelden even om voor het volledig vegetarische menu te gaan, maar wie kan er weerstaan makreel, Sint-Jacobsvruchten en lam? Het vlees is zwak… Ook zeer lekker: de aangepaste biologische wijnen bij elke gang.

Appetizers:

Gebakken witloof. Zwarte lookolie. Siciliaanse toast:

Makreelfilet. Gerookte prei. Laurierolie. Gesmolten sjalot:

Handgedoken coquille. Gerookte prei. Laurierolie. Gesmolten sjalot:

Gepofte rode biet. Rode wijnsaus. Gepekelde radijs:

Gebakken lam. Lamspaté. Gebakken savooikool:

Schorseneer. Geturfde whiskey. Garriguehoning:

We sloten de avond af in de bar van ons hotel waar we nog een afzakkertje dronken. Een goed begin van het weekend!

We vonden elkaar ‘s middag in de Vleeshalle, een ideale plek om af te spreken met moeilijke eters, want iedereen vindt er wel iets naar zijn of haar zin. Eten bestellen verloopt volledig elektronisch. Via een QR-code kom je terecht op de site van de Vleeshalle waar je je bestelling plaatst bij een eetstandje naar keuze en vervolgens afrekent via Payconiq of een ander betaalsysteem naar keuze. Van zodra je bestelling klaar is, krijg je een sms’je dat je je eten kan ophalen. Bijzonder handig, ware het niet dat je bij elke nieuwe bestelling opnieuw een sms-code moest ingeven om je gsm-nummer te bevestigen. Geef mensen dan ten minste de mogelijkheid om een account aan te maken, zodat ze dit proces slechts één keer moeten doorlopen. Enfin ja, ik besef maar al te goed dat de horeca zijn best doet en ik ben alvast blij om vast te stellen dat dit soort innovatieve concepten langzaamaan ingang beginnen te vinden.

Iedereen van ons gezelschap bestelde bij een ander standje, wat nogmaals de sterkte van een concept zoals de Vleeshalle in de verf zet. Uiteraard gingen de jongedames voor pizza! Zelf bestelde ik moambe bij Kizuri, want dat is een gerecht dat in Leuven niet zo courant op de menukaart staat en dat mij de vorige keer dat ik dit at in het Leuvense smaakdorp, enorm was bevallen. En ja, het was lekker, maar de versie van Onder den Toren was toch beter. Stiekem een beetje jaloers op de heerlijke pasta met everzwijnragout van mijn vriend.

Na de lunch was het plan om te beginnen aan de escape wandeling ‘De Verontrustende Verdwijning‘. Helaas waren de weergoden ons niet al te goed gezind: het regende stevig. Onze kameraad is echter niet van het type dat zich snel laat ontmoedigen en verzekerde ons dat het buitje over een kwartier zeker over zou zijn. Toegegeven, ik had liever nog iets gedronken tot het echt droog was, maar goed, we hoopten dat hij gelijk had, trokken de kappen van onze jassen over onze hoofden en klapten onze paraplu’s open. Tot aan de eerste stop van de route, een paar minuten wandelen van de Vleeshalle viel het redelijk mee, maar terwijl we onderweg waren naar de volgende stop, werden we ei zo na omver geblazen door een hevige windstoot die helaas twee slachtoffers maakte: onze paraplu’s, waaronder mijn splinternieuwe paraplu die ik in het Red Star Line museum kocht. De windvlaag had ook onze kleren doornat gemaakt en zelfs onze kameraad moest toegeven dat dit niet het ideale weer was om in de buitenlucht puzzels op te lossen.

Gelukkig bood de Sint-Romboutskathedraal ons beschutting tegen het barslechte weer en konden we daar een beetje opdrogen. Ik was best onder de indruk van deze prachtige kathedraal, die ik nog nooit eerder bezocht. Absoluut de moeite om wat meer tijd voor uit te trekken. De jongedames vonden de kathedraal jammer genoeg minder boeiend dan raadsels oplossen, maar poseerden wel graag bij de gigantische wereldbol die aan het planfond bevestigd was. Gaia, een kunstwerk van Luke Jerram, is een schaalmodel van de aarde met een diameter van maar liefst zeven meter, op basis van uiterst gedetailleerde satellietfoto’s gemaakt door NASA. Indrukwekkend!

Na ons blitzbezoekje aan de kathedraal was het nog steeds hard aan het regenen en besloten we de escape wandeling definitief af te blazen. Op zoek naar een plek om iets warms te drinken, kwamen we in de Wasbar terecht. We waren duidelijk niet de enigen die bij dit rotweer snakten naar een warm drankje, want onze eerste poging om bij Coffice binnen te geraken, liep op een sisser af en ook in de Wasbar was er nog maar één tafeltje vrij, dat wij gelukkig konden bemachtigen. En amai, mijn chocoloco smaakte! Al voelde ik me een beetje bekocht omdat de maltesers die de menukaart beloofde, vervangen werden door marshmellows, waar ik niet zo’n grote fan van ben.

Na wat opgewarmd en opgedroogd te zijn, zat onze namiddag er bijna op. Het miezerde nog een beetje, dus besloten we toch nog snel de wandeling langs de verschillende punten te doen en een foto te maken van de opdrachten, zodat we thuis op ons gemak de oplossing van de puzzels konden zoeken. Daarna namen we afscheid van onze vrienden, want de dochters moesten naar de acrogym training.

Mijn vriend en ik sloten de namiddag af op de plek waar we begonnen waren: in de Vleeshalle, met een heerlijke cocktail en huisgemaakte kroketjes van Bubba.

Mijn pornstar martini:

Naarmate de avond vorderde werd het alsmaar drukker in de Vleeshalle en toen we bij een poging om nog iets te bestellen bij de bar de melding ‘gesloten’ kregen, zagen we dat als een teken om ons bezoek aan Mechelen af te ronden en de trein terug naar Leuven te nemen.

Dit bezoek aan Mechelen smaakt alleszins naar meer. Ik kom graag terug als het mooier weer is!

Aangezien ik de twee eerste dagen van de week al afwezig was, hield ik het op een halve dag. De teamdag was gepland in Mechelen, makkelijk bereikbaar met de trein vanuit Leuven, dus ik moest zelfs niet al te vroeg opstaan. We startten de dag met een drankje op het terras van taverne Oase op de Grote Markt van Mechelen.

Vervolgens wandelden we naar koninklijke manufactuur van wandtapijten De Wit voor een geleid bezoek. Helaas was het niet toegestaan om binnen foto’s te maken van de prachtig gerestaureerde wandtapijten. Heel erg spijtig, want dit bijzondere ambacht verdient het in de kijker geplaatst te worden. Tijdens de weefdemonstratie kregen we zoveel details over het proces te horen dat ik deze hier onmogelijk kan reproduceren. Al weet ik nu wel hoe ik oudere wandtapijten van meer recente kan onderscheiden. Heel veel respect voor de ambachtslieden die ons gewoven erfgoed herstellen. Zij beschikken over een geduld waarop ik alleen maar jaloers kan zijn.

Voor het middagmaal trokken we naar Barbib. In het prachtig gerenoveerde Predikherenklooster kregen we een maaltijd van Tinèlle geserveerd. Heerlijk!

Heel tof: tijdens de lunch kwam een collega die in zwangerschapsverlof is haar baby tonen. Zowel mama als baby straalden. Fijn om kennis te maken met de nieuwe generatie!

Na de lunch nam ik afscheid van mijn collega’s. Er wachtten mij immers een berg ongelezen mails die schreeuwden om een antwoord.

Zelfs al was het maar een halve teamdag, het deed deugd om met de collega’s op te trekken.