Dit kerstessay in vier delen van Geert Buellens.
- Deel 1: De media-omerta
- Deel 2: Het is niet goed of het deugd niet
- Deel 3: Een dodelijk schimmenspel
- Deel 4: Naar echte nieuwe media
in het nieuws
Awoert
Vergeet mijn vorige post over het versoepelen van de veiligheidsmaatregelen op luchthavens maar. Hier komen de bodyscans. Ondertussen blijf ik bij mijn standpunt. Het is gewoon onmogelijk om voor honderd procent waterdichte veiligheid te zorgen. En ondertussen kalft het recht op privacy van de modale reiziger steeds verder af.
Een stukje over een verwant onderwerp vind je bij Boskabout.
Kafkaiaans
“Een paar jammerlijke operationele foutjes”
Of wishful thinking? ’t Is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk.
Zwaar teleurstellend
Dat dat algemene rookverbod maar blijft uitgesteld worden. Ik denk met weemoed terug aan onze tijd in Australië waar zelfs op terrassen rokersplaatsen afgebakend werden, zodat je, zonder gehinderd te worden door vieze rook, van je eten en drinken kon genieten. Onze politici zijn watjes.
Proficiat, Herman!
Een Belg die president van Europa wordt, daar mogen we terecht trots op zijn. En weet je, ik geloof dat Herman dat met rustige vastigheid bijzonder goed zal doen. Nu afwachten wie hem zal opvolgen als eerste minister in dit apenlandje.
Don’t drink and drive
Citaat uit een interview met een verkeersslachtoffer in de Standaard:
Nieuwjaar komt eraan. In ons land stapt men makkelijk in de wagen na een bedrijfsreceptie waar iets te veel champagne is geschonken. Drinken en rijden is hier maatschappelijk aanvaard. Daarom vind ik die collectieve boosheid na zo’n ongeval zo dubbel. Als we als maatschappij aanvaarden dat je mag rijden én drinken, horen die ongevallen erbij.
De vinger op de wonde. Don’t drink and drive, het wil er bij de meeste Belgen nog steeds niet in. Het is waar, ik zie het zelf maar al te vaak: mensen die na enkele glazen op een receptie vrolijk achter het stuur kruipen. Of na een uitgebreide diner met meerdere gangen en aangepaste wijnen nog een degustiefje bestellen en dan fluitend naar huis rijden. Ik maak er tegenwoordig zelfs geen opmerking meer over als ik vrienden dit zie doen en dat terwijl ik vroeger nochtans een hartstochtelijk voorstander was van het rijbewijs met punten. Het is antwoord is voorspelbaar: “Och, er zijn toch zo weinig alcoholcontroles, de kans om gepakt te worden is bijna nihil.” Maar daar gaat het niet over. Wat kan mij die boete schelen? Een mensenleven valt niet in geld uit te drukken. Zo’n verlies is onherstelbaar.
Een drama
En dan denk ik niet alleen aan de vrienden en familieleden van de drie jonge meisjes die uit het leven weggerukt werden op een moment dat het voor hen nog maar goed en wel begonnen was, maar ook aan de jonge kerel die de rest van zijn leven verder zal moeten met hun dood op zijn geweten. Hoe vaak zal hij die bewuste nacht al herbeleefd hebben? Gewenst hebben dat hij net een pint minder gedronken had of zich beter aan de snelheid gehouden had? Gehoopt dat het slechts een boze droom was? De gevolgen zal hij, net als de vrienden en familieleden van de gestorven meisjes, de rest van zijn leven meedragen. Dat moet verschrikkelijk zijn.
Stinkend
Na de Russische les vanavond, sprongen mijn vriend en ik even binnen in het Klokhuys. Een vriendin van ons stond daar uitzonderlijk achter de toog en de gelegenheid om ons door haar te laten bedienen wilden we beslist niet missen. 😉 Twee drankjes later waren onze kleren doordrongen van een vieze rookgeur. Ik kan niet wachten tot dat algemeen rookverbod er eindelijk komt.
En straks voor echt
Twintig jaar geleden al en nog steeds met voorsprong de historische gebeurtenis die als kind het meeste indruk op mij gemaakt heeft.