in het nieuws
Elk nadeel heb se voordeel
Dankzij het coronavirus is mijn vriend verplicht om thuis te werken en aangezien hij dit weekend toch in België was voor onze half mislukte whiskyavond, heeft hij meteen zijn terugvlucht naar Genève deze maandag geannuleerd en wonen we opnieuw onder één dak tot de coronacrisis bezworen is.
<3
Slachtoffers van het coronavirus
- De feestelijke opening van Z33
- De partneravond van Concertgebouw Brugge
- De salsalessen
- Mijn squashafspraken
- Docville
- Onze whiskyproefavond
- De Leuvense dames date op woensdagavond, inclusief een bezoekje aan het pasgeboren zoontje van één van onze vriendinnen
- Het geplande etentje bij Oona met mijn Leuvense vriendin volgende week vrijdag
- Het geplande etentje bij Barba met mijn vriendin uit Tongeren volgende week zaterdag
- Het geplande etentje met vrienden in Fragma over veertien dagen
Dat worden trieste, trieste weken. Maar de volksgezondheid primeert natuurlijk…
Bij deze een mooi plaatje, om jullie dag toch nog een beetje op te fleuren:
Fading Like A Flower
Ik zet niet vaak een In Memoriam op mijn blog, maar voor Marie Fredriksson maak ik graag een uitzondering. De muziek van Roxette moet zowat de soundtrack van mijn jeugd. Mijn vriendin en ik schreven de teksten van hun nummers op en zongen hun hits luidkeels op de skilift. Mooie herinneringen aan een prachtige stem.
Nog een geluk dat ik een hekel aan shoppen heb
Sad, very sad.
Well said again, John Oliver
Utrecht
Man, man, man, ’t is besmettelijk, zeker? In wat voor wereld leven we dat terreurdaden live gestreamd worden op het internet, terwijl gelijkgestemden de moordenaars toejuichen? Wat andere gestoorde individuen die extremistische gedachten koesteren, ongetwijfeld op ideeën brengt.
Triestig.
Christchurch
Triestig triestig triestig.
Ah, to be young again…
Dan zou ik zeker zijn gaan mee betogen in Brussel! Nu kon ik alleen maar een beetje afgunstig kijken naar de opgewonden, met slogans getooide jongeren op de trein, die zich niet door het slechte weer lieten ontmoedigen om hun bezorgdheid over de toekomst uit te drukken. Waar is de tijd dat ik rondliep met boeken gekaft met WWF kaftpapier (zéker niet milieuvriendelijk, wanneer ik er nu op terugkijk). En wie herinnert zich de “No time to waste” en “This body is in danger” t-shirts van Greenpeace nog? Ik geef toe, de massale opkomst voor het klimaatprotest in Brussel deed mijn cynische hart deugd. Misschien slaagt deze generatie wel, waar mijn generatie gefaald heeft.
Wat een welbespraakte jongedame, trouwens. Mening politicus kan er een puntje aan zuigen.