Author: yab

24-urenloop: een terugblik

Geen overwinning voor VTK dit jaar, helaas. Nuja, het was te denken dat de sportieve mannen en vrouwen van Apolloon zich geen tweede keer in de luren zouden laten leggen door de burgies. Toch heeft VTK geen reden om te treuren: de prijs voor het mooiste standje én die voor het lekkerste eten leverde twee vaten op die zeker voor de nodige overwinningsroes gezorgd zullen hebben in ’t Elixir.

Wat mij betreft, was dit jaar een voltreffer. Dinsdagavond heb ik de opening meegemaakt, samen met Peter (ondanks de gemiste bus waren we toch nog mooi op tijd). Ulla Werbrouck die het startschot moest geven, had wel even een probleempje met het pistool dat dienst weigerde, maar gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. 😉 Tijdens het eerste uurtje konden we ook genieten van de snedige commentaar van Mark Uytterhoeven die her en der standjes bezocht en interviews afnam. Om acht uur was er nog niet veel volk, maar zo rond tien uur (toen bleek dat de weergoden de 24-urenloop gunstig gezind waren) begon het volk toe te stromen. Fijne sfeer, mooie standjes, veel bekend volk en groene pannenkoeken. Een perfect recept voor een toffe avond.

Voor mijn studentenvereniging was het ook een geslaagde editie. Veel volk in onze tent en goed wat reclame kunnen maken voor de goeie zaak (open source) en onze diensten. Alleen de mannen van de teltent hadden wat klachten. Hun tent, cruciaal voor het automatische telsysteem, werd veel te laat opgesteld waardoor hun opstelling maar nét op tijd klaar was voor de start en er van de geplande testen niets meer in huis is gekomen. Gelukkig is verder alles goed verlopen. Toch denk ik dat daar voor volgend jaar betere afspraken gemaakt moeten worden.

Woensdagavond ben ik dan rechtstreeks van mijn werk naar een (verplicht) seminarie geweest, nog even bij de cursusdienst binnengewipt (alwaar de cursussen die ik nodig heb, alwéér uitverkocht waren) en daarna linea recta naar de 24-urenloop, met een kleine pit-stop bij nonkel K om wat overbodig materiaal af te zetten. Tijdens de eindceremonie begon het natuurlijk te regenen, maar niemand die daar veel last van had. Er werd gefeest dat het een lieve lust was onder begeleiding van vuurwerk en de Leuvense studentenfanfare.

We zijn na de eindceremonie nog wat blijven plakken tijdens de afbraak. Napraten, evalueren, u kent dat wel. Om tien uur ’s avonds zijn mijn vriend en ik nog snel iets gaan eten bij de ViaVia, want ik had al van ’s middags niks meer gegeten. En een hongerige maag slaapt slecht.

Tot volgend jaar!

Promo-acties op en rond de trein

Vanmorgen was er in het station een ware invasie van Ethias-promo-mannetjes en -vrouwtjes. Ik kon geen twee stappen zetten of er werd mij wel van ergens een plastic zakje toegestoken om mij de geneugten van een goedkopere autoverzekering uit de doeken te doen. Beleefd als ik ben (hey, ik heb ook ooit nog van die foldertjes staan uitdelen) heb ik telkens vriendelijk bedankt met de snedige zin: “Neen danku, ik heb geen wagen.” Toch vind ik het redelijk absurd om die foldertjes te komen uitdelen in een bastion van het openbaar vervoer en was ik niet echt gecharmeerd door deze actie.

Waar ik dan weer wel door gescharmeerd wordt, is het leuke kleine oranje boekje dat ik kreeg van een vriendelijke jongedame op de trein. Ik draag de actie Iedereen Leest een warm hard toe. Zelf heb ik ook altijd iets bij om te lezen. Heel handig als je zoals ik een bloedhekel hebt aan wachten. Nooit meer het gevoel dat je zonder reden je tijd zit te verdoen. Lang leve het leesboek, altijd en overal!

Bewaarengel

Gisteren heb ik Heel Veel Geluk gehad. Ik was met de bus onderweg naar een werkbezoek bij een grote IT-dienstenleverancier. Ik zat gezellig te kletsen met mijn collega’s toen mijn lens opeens een sprong naar de vrijheid waagde. Nu moeten jullie weten dat ik al jaren tot mijn grote tevredenheid harde zuurstofdoorlatende lenzen draag. Enig nadeel aan dat soort lenzen is, dat die soms uitspringen als je per ongeluk je oog aanraakt. Dat is niet erg als dat ergens binnen gebeurt, dat is heel erg dat als op een stampvolle bus gebeurt die net aan de halte stopt waar jij moet afstappen.

Nu, het is niet de eerste keer dat mij dit gebeurt en ik heb thuis een paar reservelenzen, maar op dit moment zou een verloren lens mij wel bijzonder slecht uitkomen. Vrijdag vertrekken mijn vriend en ik voor acht dagen naar Warschau en mijn reservelenzen hebben niet meer de juiste sterkte. Op vakantie gaan terwijl je maar half ziet: niet leuk.

Gelukkig had mijn beschermengel gisteren geen dagje vrijaf genomen. Eerste reflex bij wegspringend lenzen: “Freeze!” roepen en vragen dat de collega’s mee zoeken. Niets te vinden, natuurlijk. Ondertussen waren we dus aan onze afstaphalte gekomen en wrong de dikke man op de bank naast mij zich uit zijn zitje. Zonder ook maar op of om te kijken. In mijn gedachten hoorde ik al een ijselijke gil van mijn lens die onder zoveel gewicht verpletterd werd.

Toen de persoon naast mij vertrokken was, heb ik snel mijn kleren uitgeschud, in de hoop dat mijn lens daar ergens was blijven plakken. En jawel, wat lag daar opeens te blinken op de grond? Mijn lens, nog helemaal ongeschonden. En ik happy natuurlijk. 😉

Dank u, beschermengel!

Going out with a bang

Een wegwerker is maandag op de Duitse snelweg A3 om het leven gekomen toen een bom uit de Tweede Wereldoorlog ontplofte. De man was aan de slag met een machine toen de bom explodeerde. Delen van de machine werden meer dan honderd meter ver teruggevonden.

Dit bericht in de Standaard, deed mij even stilstaan bij al die bommen die Israël boven Libanon gedropt heeft. Hoeveel jaren na datum zullen deze moordtuigen nog slachtoffers maken?

Planning

Mijn plannen voor vandaag: eindelijk eens verder werken aan die #§!à@&”# webpagina voor mijn werk. Helaas jammerlijk doorkruist door een vergadering die plots in mijn agenda verschenen is en het schrijven van een Super Dringende tekst.

’t Zal voor morgen zijn.

Studiedag

Ik wil graag nog even terugkomen op de studiedag van vorige week vrijdag. Deze studiedag ging door in gebouw De Minne van de universiteit van Antwerpen, een splinternieuw gebouw in het hartje van de stad met kunst en poëzie erin verwerkt. Daar kunnen de betonnen bunkers van de universiteit van Leuven nog een puntje aan zuigen. Ik was werkelijk onder de indruk van de mooie architectuur en het gevoel van licht en ruimte dat je in het gebouw kreeg.

De voormiddag moesten we vechten voor een plekje in de aula waar de algemene uiteenzettingen plaats vonden. De organiserende prof had namelijk al zijn studenten half verplicht om aanwezig te zijn op de studiedag. Blijkbaar hebben proffen tegenwoordig meer gezag dan vroeger. 😉 De ruimte in de aula werd optimaal benut door een ingenieus systeem met draaistoeltjes die wegklappen onder de bank. We zaten daardoor allemaal gezellig dicht bijeen. Er waren zelfs mensen genoodzaakt op de trappen te zitten.

De eerste uiteenzetting over de virtuele projecten van het V&A vond ik het interessantste. Daarna werd er (voor mij) niet meer veel nieuws verteld. Ik mocht wel vaststellen dat de digitale kloof nog steeds in full effect is. Zo zaten er in de namiddagworkshop die ik volgde, mensen die niet wisten wat een PDA is en zelfs nog nooit van web 2.0 gehoord hadden (stel je voor!).

Niet veel bijgeleerd dus, maar wel wat kunnen netwerken. Onder andere met deze jongeman van Antwerpen blogt. Al bij al een geslaagde studiedag.

Shoppen!

Ha, een vruchtbare ochtend achter de rug! Redelijk op tijd uit bed gekropen en na het ontbijt naar het winkeltje van de neef van mijn vriend gereden. Allez ja, voorlopig werkt neef S daar nog als verkoper, maar hij heeft grootse plannen. 😉 Neef S is toevallig ook de zoon van nonkel K. We zijn ons helemaal aan het inwerken in dat deel van de familie. 😉

Een paar interessante koopjes gedaan: twee rode fleeces (eentje voor mij en eentje voor mijn vriend), een paar nieuwe sportschoenen om te gaan squashen voor mij, nieuwe schoenen voor mijn vriend en een zwembrilletje om het chloor uit de ogen van mijn vriend te houden. En dan zag ik nog mijn favoriete ondergoed-van-het-moment (Sloggi Hot Hips, stomme naam, sexy ondergoed) aan de kassa liggen in een hip, groen kleurtje (limited edition!). Dat kon ik toch niet laten liggen. 😉

Redelijk veel geld uitgegeven, maar die fleeces en schoenen zullen zeker nog goed van pas komen in Warschau. Jaja, een vruchtbare ochtend.