En we hadden geluk: op deze vroege vrijdagavond waren er geen andere klanten in de winkel en hadden we de hulpvaardige uitbaatster helemaal voor ons alleen. Na een paar kostuums gepast te hebben (serieus, die dames uit de belle époque hadden duidelijk allemaal een kleinere cupmaat dan ikzelf) vonden we twee mooie, bij elkaar passende outfits. We kochten ook bijpassende maskers om de outfit compleet te maken.

Om dat te vieren besloten we naar de Vleeshalle af te zakken om iets te eten. Altijd gezellig ginder. Ik besloot voor de paella van Tapas La Qia te gaan en mijn vriend bestelde een pizza. Het standje van Tapas La Qia pakte trots uit met het feit dat ze een prijs voor hun paella gewonnen hadden. En dat kan goed zijn, maar één: ik moest echt veel te lang wachten op mijn paella en twéé: de paella was niet voldoende opgewarmd. Ik zou hem zelfs niet als lauw durven omschrijven. En ja, ik had eigenlijk moeten teruggaan en vragen om hem verder op te warmen, maar ik had honger gekregen en we wilden ook niet té lang blijven plakken. Dus at ik een half koude paella en vervloekte ik mezelf binnensmonds dat ik niet voor de phở gegaan was.

Na het ontbijt checkten mijn vriend en ik op ons gemak uit, we lieten de bagage achter in het hotel en wandelden wat door de rustige zondagse straten van Mechelen tot het 12u was. Op dat tijdstip hadden we afgesproken met een bevriend koppel en hun twee zonen om samen te lunchen in de alom bekende Vleeshalle. Wegens nog niet veel honger na ons uitgebreide ontbijt hielden mijn vriend en ik het op loempia’s en summer rolls. We maakten van de gelegenheid gebruik om bij te praten met onze vrienden, die we niet meer gezien hadden sinds de coronacrisis begon. We verbaasden ons erover hoe groot en flink de jongens geworden waren. Help! De tijd gaat veel te snel!

Na de lunch trokken we richting de Sint-Romboutskathedraal voor een beklimming van de toren. Helaas, de weergoden waren ons niet bepaald gunstig gezind: het was koud, nat en winderig. De beklimming zelf viel heel goed mee, omdat deze regelmatig onderbroken werd voor een bezoek aan de verschillende kamers in de toren. De jongens klommen zeer enthousiast naar boven, die jonge lijfjes zitten duidelijk barstensvol energie. We bewonderden de mooie oude klokken en het uitzicht vanaf de toren, dat door de weersomstandigheden helaas wat tegenviel. We zullen nog eens moeten terugkeren in de zomer om ten volle van de omgeving te kunnen genieten.

We sloten de namiddag met onze vrienden af in de Wasbar, wegens nergens anders plaats. Mijn vriend en ik beginnen er vaste klanten te worden, al vind ik de bediening (duidelijk allemaal jobstudenten) er nonchalant en is het er, naar mijn mening, ook niet zo proper. Maar geen erg: er was een bak met speelgerief voor de kinderen, die helaas niet zo strategisch geplaatst was onder de trap. Het duurde dan ook niet lang voordat de oudste jongen zijn hoofd keihard stootte tegen de gietijzeren trap. Ocharme, het manneke. De bediening maakte hun oorspronkelijke onverschilligheid goed door een icepack aan te bieden om een bult tegen te gaan. Misschien komen we er toch nog eens terug.

Na onze drankjes namen we afscheid van onze vrienden en keerden mijn vriend en ik met de trein terug naar Leuven. Ons zie je zeker nog eens terug in Mechelen!

Na dit uitstekende ontbijt wandelden mijn vriend en ik naar het Hof van Busleyden. Ik had tickets voor een bezoek om 10.30u gereserveerd. En kijk: de zon was zowaar van de partij! Storm Eunice had al de grijze regenwolken verdreven. Een onverwacht succes, want ik had me mentaal voorbereid op een weekend vol met regen.

We startten ons bezoek met de tijdelijke tentoonstelling ‘Uitbundig Verleden. De Bourgondiërs door Romantische ogen‘. De tentoonstelling toonde werken uit de negentiende eeuw die terugkijken op de tijd van de Bourgondiërs. In de negentiende eeuw ontstaan verschillende nieuwe naties die zich willen profileren op het internationale toneel. Vandaar de hernieuwde belangstelling tijdens de Romantiek voor de Bourgondische hertogen, van Filips de Stoute tot de roemrijke keizer Karel. De ondergrondse exporuimte, die aan een negentiende-eeuws monumentaal museum doet denken, toont met een zeventigtal werken het verlangen naar de grootsheid van weleer.  Heel interessant om vanuit een hedendaagse context met een kritische blik en een veranderend perspectief naar het verleden te kijken. De geschiedenis herinterpreteren, het is van alle tijden.

Jeanne d’Arc wordt voorgeleid bij Filips de Goede in Compiègne – Isidore Patrois, 1864:

Ridders van het Gulden Vlies:

Koorknapen van Sint-Rombout het kerstlied zingend aan het hof van Margareta van Oostenrijk – Willem Geets, 1898:

Johanna de Waanzinnige wachtend op de heropstanding van haar echtgenoot Filips de Schone – Charles de Steuben, 1836:

Maria van Bourgondië op valkenjacht – Jean Auguste Barré, 1839-1844:

Keizer Maximiliaan houdt de ladder van Albrecht Dürer vast – August Friedrich Siegert, 1849:

Hoe die van Gent hulde brachten aan de kleine Karel V – Abrecht De Vriendt, 1886:

Keizer Karel bij de gilde der kruisboogschutters in Antwerpen in 1515 – Piet Van der Ouderaa, 1877:

Poppenspel aan het hof van Margareta van Oostenrijk – Willem Geets, 1891:

Na het gedeelte over de Bourgondiërs bezochten we de vaste collectie, die zich focuste op de roemrijke geschiedenis van de stad Mechelen.

Portret van Margareta van Oostenrijk – Bernard van Orley, 1518:

Heilige Hiëronymus – naar Joos van Cleve, ca 1550:

Het kamp van Karel de Stoute bij de belegering van Neuss in 1475 – Adriaen Van den Houte, 1562:

Hét fijnste gedeelte van het museum bevindt zich onder het dak: de unieke collectie Besloten Hofjes. Deze retabelkasten werden in de eerste helft van de 16de eeuw gemaakt door de Gasthuiszusters-Augustinessen van Mechelen. De collectie van het Hof van Busleyden is de grootste ter wereld. De zusters gebruikten deze retabelkasten zeer intens en vulden de hofjes in de loop der tijden verder aan. De hofjes zijn schatkisten gevuld met zijden bloemen, bladgoud en veelkleurige beeldjes, sommige gemaakt van papier pressé. Ongetwijfeld was het werken aan zo’n hofje een contemplatieve activiteit voor de zusters.

Besloten hofje met H. Elisabeth, H. Ursula en H. Catharina:

Besloten hofje met Sint-Anna te drieën, Daniël in de leeuwenkuil en de H. Hiëronymus:

Besloten hofje met H. Augustinus en Anna-Ten-Drieën en H. Elisabeht:

In totaal bleven we ongeveer drie uur in het museum, veel langer dan we verwacht hadden. Voor onze middagpauze trokken we naar Barbib, waar ik al eens eerder was geweest. Ik hield het bij een soepje, want mijn ontbijt was nog niet volledig verteerd. Blijft toch een fijne omgeving om te relaxen en iets te eten of te drinken.

Helaas, na de middagpauze liet de zon ons in de steek en haalden de wolken opnieuw de bovenhand. Gelukkig bleef het voorlopig droog.

We wandelden door de Mechelse straten tot het tijd was voor onze volgende activiteit: een bezoekje aan het Kunstuur in de de Heilige Geestkapel. We waren net binnen toen het begon te regenen. Ideale timing!

Tijdens het Kunstuur vertellen projecties van bekende en minder bekende Vlamingen een verhaal bij schilderijen van een Belgische schilders. De ganse ervaring wordt begeleid door muziek van Dirk Brossé. Een unieke belevenis die mij wel wist te bekoren. Al vond ik het jammer dat er na de uitleg bij de schilderijen niet meer tijd was om nog even op je gemak naar de werken zelf te kijken. Hieronder een kleine selectie van mijn favoriete werken.

De slachter- Prosper De Troyer, 1925:

Vrouw op een fiets – Hubert Malfait, 1927:

De gevallen ster – Jan van Beerst, 1874

De verloofden – Léon Navez, 1930:

Pointillistische werken van Théo Van Rysselberghe:

De stad bij dageraad – Paul Delvaux, 1940

Om 18 stipt stonden we weer buiten. Net te vroeg voor onze reservatie van 18.30u in The Chick. Gelukkig wist ik na mijn vorige bezoek aan Mechelen dat er zich onder The Chick een supertoffe wijnbar bevindt: The Cellar. Een heerlijk glaasje wijn als aperitief gaat er altijd wel in!

Vervolgens bracht het vriendelijke meisje van The Cellar ons via de geheime trap naar The Chick. Alwaar we genoten van een fantastische avond met een heerlijk verrassingsmenu. Elke gang was fantastisch en werd met de glimlach geserveerd door de bijzonder sympathieke bediening. En ja, we konden het niet laten de signature dish te bestellen. Heel fijn dat de sous-chef dit gerecht aan tafel kwam afwerken. En zo maakte ik voor de eerste keer in mijn leven kennis met bottarga.

Zeer lekker non-alcoholisch aperitief:

Do you feel the magic
Meringue van rode biet, koffie, chocolade en Jerezazijn

We bring you: fire
Zwaardvis in whiskey gegaard, bouillon van dashi, crème van avocado en gebrande jalapeño, krokantje met hangop van yoghurt en limoen

BBQ kefta by Hussein, babi pangpang crème, gel van tzatziki, échalottering met gedroogde varkenshuid, koriander, granaatappel

A Tasty Threesome:
Bouillon van ui en rund, gebbq’de rozemarijnolie, gemarineerde babymushrooms

Tartelette met gebrande gele wortelcrème, gelakte rundstong, venkelzaadpoeder

Chianina beefroll, Josper roasted knolseldercrème, walnoten-sesamolie

Seaborn
Vlaswijting, yuzuboter, witte druif, koolrabi, granny smith, koriander

Seaqueen
Lobster, beurre blanc, jus van lompviseieren, romesco van pistache en paprika, crème van erwt en munt

The signature
We need to talk about bottarga

This. Is. Everything.
Txogitxu kalfs côte à l’os, pont neuf, gegrilde babyprei, crème van look, caponata, blackwelljus

Say cheese
Selected by Schockaert, aged in The Cellar with a touch of The Chick

Na dit fenomenale diner wandelden mijn vriend en ik volkomen voldaan terug naar ons hotel. Bij The Chick zien ze mij ongetwijfeld nog eens!

Helaas viel ons vertrek naar Mechelen vrijdag samen met de komst storm Eunice. Code Oranje en het advies om binnen te blijven… Donderdag hadden de Nederlandse spoorwegen al laten weten dat ze vrijdag niet zouden rijden, maar de NMBS zag het op dat moment nog helemaal zitten. Tot vrijdagochtend om 11u (!) het bericht kwam dat ook de NMBS een aantal lijnen vanaf 14u zou stilleggen in het westen en noorden van het land. Waaronder de verbindingen naar Mechelen. Uiteraard gingen ettelijke minuten na die melding zowel de website als de app van de NMBS volledig plat.

Ik had een belangrijke Teams-vergadering om 13u, dus ik besloot vlak nadat de mededeling van de NMBS binnen kwam met de trein te vertrekken naar Mechelen, in de hoop dat ik vroeger dan check-in tijd op de kamer zou mogen. Indien dat niet lukte, zou ik wel ergens een plek vinden om te vergaderen. Desnoods in de lobby van het hotel. Mijn vriend zat nog in zijn eigen vergadering toen ik de trein nam, maar hij zou zo snel mogelijk na het einde van die vergadering mij achterna reizen. Al een geluk dat ik mijn ticket naar Mechelen op voorhand gekocht had.

De treinrit van Leuven naar Mechelen verliep gelukkig vlotjes en ik kreeg al snel het bericht dat mijn vriend op de trein van 12.05u naar Mechelen zat. Oef! Zijn plan B was een Cambio te reserveren en daarmee naar Mechelen te rijden, maar dat leek me nu niet meteen de veiligste optie in stormweer.

En ja, ondanks de storm was het geluk aan mijn kant: ik mocht bij aankomst in Martin’s Patershof meteen op de kamer. Ik installeerde me aan het bureautje, zette mijn hoofdtelefoon op en ik was klaar voor mijn vergadering van 13u. De gratis wifi verbinding in Martin’s Patershof was desastreus slecht, maar met de camera af lukte het mij de vergadering te volgen. Na mijn eerste vergadering schakelde ik uit pure miserie over op de hotspot van mijn smartphone. Serieus, zo’n chic hotel daarvan verwacht je toch fatsoenlijk gratis internet voor alle gasten. En neen, ik wil niet bijbetalen voor een snellere verbinding, ‘t is niet dat die kamers zo goedkoop zijn!

Wat later vervoegde mijn vriend mij op onze hotelkamer en brachten we de rest van de namiddag al werkend door. Rond 17u klapten we onze computers dicht en gingen we naar de gezellige bar om een aperitiefje te drinken. We bestelden allebei een Dark ‘n’ Stormy en klonken op een succesvol weekend. Gelukkig was tegen de avond het ergste van de storm alweer gepasseerd en hielden we het droog tijdens onze wandeling naar restaurant Magma.

Mijn vriend en ik startten onze avond met een glaasje bubbels en genoten verder van een heerlijk diner in een trendy industrieel pand met open keuken en grote houtoven. Extra bonuspunten voor de manier waarop de chefkok van Magma groenten centraal zet in zijn gerechten. Zo heb ik het graag. We twijfelden even om voor het volledig vegetarische menu te gaan, maar wie kan er weerstaan makreel, Sint-Jacobsvruchten en lam? Het vlees is zwak… Ook zeer lekker: de aangepaste biologische wijnen bij elke gang.

Appetizers:

Gebakken witloof. Zwarte lookolie. Siciliaanse toast:

Makreelfilet. Gerookte prei. Laurierolie. Gesmolten sjalot:

Handgedoken coquille. Gerookte prei. Laurierolie. Gesmolten sjalot:

Gepofte rode biet. Rode wijnsaus. Gepekelde radijs:

Gebakken lam. Lamspaté. Gebakken savooikool:

Schorseneer. Geturfde whiskey. Garriguehoning:

We sloten de avond af in de bar van ons hotel waar we nog een afzakkertje dronken. Een goed begin van het weekend!

Plaats van afspraak: De Vleeshalle in hartje Mechelen. Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was van zodra ik een voet over de drempel zette. De Vleeshalle noemt zichzelf een culinaire hotspot en dat is niet gelogen. Toen ik er rond twee uur aankwam, waren bijna alle tafeltjes bezet met mensen die aan het genieten waren van een hapje of een drankje. Het concept is simpel: op het gelijkvloers vind je twaalf culinaire standhouders (‘smaakmakers‘) die allerlei lekkers verkopen. Je kan hier niet alleen iets eten of drinken, maar ook ingrediënten kopen om zelf thuis mee te koken. Op de eerste en tweede verdieping hebben een bont allegaartje aan ondernemers (‘gangmakers’) onderdak gevonden. Wat mij ook direct charmeerde was de rijke geschiedenis van De Vleeshalle en de prachtige architectuur. De Oude Mechelse Vleeshal, ontworpen door architect Victor Louckx, opende in 1881 voor het eerst de deuren en bood onderdak aan de Mechelse slagers. Na de Tweede Wereldoorlog raakte het gebouw in verval en in 1967 gingen de poorten definitief dicht. Gelukkig bleef het potentieel van deze plek niet onopgemerkt en heeft De Vleeshalle vandaag opnieuw een culinaire invulling.

De namiddag startte alvast smakelijk: met heerlijke Italiaanse wijntjes van Ferro 13. Mijn favoriet was, hoe kan het ook anders, The Boss. Tijdens het wijn proeven ontmoette ik een zeer sympathiek koppel met een interessant verhaal. Zij was Belg en hij Fransman enze hadden elkaar ontmoet toen zij op reis was in Nieuw-Zeeland waar hij toen werkte. Zij is (zoals dat gaat) vervolgens enkele jaren blijven plakken in Nieuw-Zeeland. Omdat ze haar familie miste (Nieuw-Zeeland is niet bepaald bij de deur), zijn ze onlangs terug gekeerd naar Europa en nu wonen ze in Toulouse. Doordat ze allebei als zelfstandige werken, hebben ze de mogelijkheid om veel te reizen. Even voelde ik een steek van jaloezie terwijl ze vertelden over hun leven dat zoveel avontuurlijker leek dan het mijne. Maar goed, het gras is niet altijd groener aan de overkant, zeker?

Na deze prettige kennismaking met De Vleeshalle, was het tijd voor de Bourgondische workshop! Florie van Visit Mechelen bracht ons naar The Cellar. De tagline ‘Wine is divine. Cheese is Christ.’ deed me alvast het water in de mond komen. Eerst kregen we een rondleiding van kaasmeester Harry Schockaert doorheen de historische kelders waar zijn kazen lagen te rijpen. Fantastisch om iemand met zoveel passie voor zijn vak aan het woord te horen. Vervolgens zochten we ons een plaatsje aan de gezellige toog van The Cellar voor een heuse kaas en wijn pairing.

We proefden o.a. manchego, mimolette, maroilles en fromage de Bruxelles (zeer zoute kaas, die in de volksmond ook wel klotenkaas genoemd wordt om wille van de vorm van de opgehangen zakjes waarin de kaas gerijpt wordt. Bij de kaas dronken we enkele uitstekende wijntjes: o.a. Waes Wit, een Vlaamse landwijn die mij niet echt wist te overtuigen, Chateau Musar uit Libanon (heerlijk! en volgens mij de eerste keer dat ik Libanese wijn proefde) en Morgenster, een heerlijke rode Zuid-Afrikaanse wijn uit 2010. Terwijl we genoten van al dat lekkers kregen we uitleg van de aanwezige professionals. Zeer boeiend om foodacheoloog Jeroen van Vaerenbergh aan het woord te horen. En ja, ik wist tot voor kort ook niet dat er zoiets als een foodarcheoloog bestond. De missie van de foodarcheoloog bestaat erin ons kennis te laten maken met de geuren en de smaken van de keuken van onze voorouders, met oog voor traditie, ambacht en duurzaamheid.

Zo weet ik nu ook waar de uitdrukking ‘vijgen na Pasen’ vandaan komt. Tijdens de vasten mochten de gelovigen immers geen kaas eten en zaten de kaasboeren bijgevolg zonder werk. Om niet volledig zonder inkomsten te vallen, verkochten de kaasboeren in de vastenperiode noten en gedroogd fruit. Iemand die na Pasen om vijgen kwam vragen, was dus onherroepelijk te laat, want dan verkochten de kaasboeren opnieuw kaas. En dat is ook de reden dat we tegenwoordig bij een kaasschotel altijd noten en gedroogd fruit serveren. Interessant, niet?

Vervolgens klommen we uit de kelder naar boven om te proeven van een heerlijke gevogelteroulade in restaurant The Chick, dat zich vlak boven The Cellar bevindt. De chefkok had speciaal voor ons een roulade van duif, eend en kip bereid, geïnspireerd op een recept uit de Middeleeuwen. De foodarcheoloog liet ons ook kennis maken met één van die vergeten specerijen van onze voorouders: grains of paradise, bijzonder pittige bolletjes die iets van peper weg hebben.

Tijdens al dat eten en drinken maakte ik kennis met een aantal sympathiek collega-bloggers, June, Wannderful (een collega-blogger uit het Leuvense), Lonniesplanet en Captured by V. Ik houd hun blogs zeker in de gaten voor toekomstige reisinspiratie! Het was zo gezellig dat onze workshop een half uur over tijd ging, want hey, iedereen wilde nog graag als afsluiter een glaasje van die heerlijke rode Libanese Chateau Musar uit 1998 meepikken.

Ik moet zeggen dat deze kennismaking met Mechelen letterlijk en figuurlijk naar meer smaakt. Ik kom graag eens terug voor een weekendje in deze fijne stad!